....แล้วเจอกันเสาร์นี้....

-_-“ เอ่อ....เนื่องจากที่เล่าให้ฟังว่า

หยุด 3 วันซ้อนที่ผ่านมา

.

.

กิจกรรมส่วนใหญ่จะเป็น กิน นอน เที่ยว ดูหนัง

.

.

แล้วแดรกยังกะห่าลงขั้นเทพขนาดนั้น -_-“

ไม่ต้องเดาก็คงรู้เนอะ ว่าผลจะออกมายังไง Y^Y

.

.

เช้าวันจันทร์ ณ.เครื่องชั่งน้ำหนัก ประจำคอนโด ที่คุ้นเคยกันดี

.

.

เครื่องชั่งพร้อม!!!1 บาทพร้อม!!! อิพิมพร้อม!!!((ทำใจแล้ว...เหร๋อออออ))

.

.

เสียงเพลงของเครื่องดังขึ้น ((ช่างเป็นเสียงที่ทรมานความรู้สึกเหลือเกิน))

พร้อมตัวเลขดิจิตอลที่บ่งบอกถึงน้ำหนักของคนชั่ง สีแดง บะลั่กกั่ก

.

.

>.< กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด

.

.

น้ำหนักกรุขึ้น 2 โล โอ้ววววววววววแม่จ้าววววววววว!!!!!!!!!

.

.

ไม่จริ๊ง ๆๆๆๆๆๆๆ

Y^Y

.

.

นี่นับว่าเป็นสิ่งที่สะเทือนใจที่สุดในรอบ หลายเดือนที่ผ่านมา

ทำไม๊ ทำไม๊ ทำไม๊ ทำไม๊ ฮือๆๆๆๆ ทำไมต้องเป็นอย่างนี้

.

.

เรื่องนี้สำหรับคนอื่น กรุไม่รู้ แต่สำหรับกรุ มันเครียดว้อยยยย!!!!

((โกรธตัวเองเป็นที่สุด ที่ตามใจปากอย่างนี้))

.

.

มันกลับมาอีกแล้ว ภาวะหลอนเรื่อง นน.กลับมาอีกครั้ง

.

.

งั้น.....เทพเจ้า 4 ส. สุกี้ ส้มตำ สลัด สับปะรด ของกรุ ก็ต้องกลับมาอีกครั้งแล้วสิ

((หลังจากที่ หลงระเริง กับเบียร์ เนื้อสัตว์ เค๊ก โดนัท ไอติม มาได้ซักพัก))

.

.

ครั้งนี้ขอเพิ่มด้วย กาแฟคอโรฟีล ((ไม่รู้หรอกว่าดียังไง แต่เค้าว่าทำให้ผอม))

ก็ซื้อมาๆๆๆๆ

.

.

เครื่องดื่ม เมล็ดแมงลัก ((เค้าว่าจะทำให้อิ่มนาน))

ก็ซื้อมาๆๆๆๆ

.

.

((เหมือนโดน มนต์สะกด คนขายมันว่าอะไร ก็เชื่อหมด))

.

.

ระหว่างวัน ถ้าหิวก็กินชาเขียวร้อนๆ ไปเยอะๆๆๆ

((เค้าว่าชาเขียว ช่วยลด นน.ได้))

ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่มันก็ทำให้อิ่มได้นะ น้ำชาเนี่ย -_-“

.

.

พอแระ เลิกพูดๆ เครียดสาดดดด Y^Y

.

.

เออ...ลืมเล่าเรื่องเครียดอีกอย่างนึ่ง

อย่างที่รู้ๆกันว่า จะมี party concept ((แปลกๆ))จัดขึ้น ณ.บ้านแฟนพี่บีย์ เสาร์นี้

.

.

ด้วยความที่พิมตีโจทย์ที่ให้ไม่แตก ((ไม่รู้ว่ามันตีความยาก หรือว่ากรุโง่ก็ไม่รู้นะ -_-“))

เลยต้องเดือดร้อน อิเจ๊แหม่ม ช่วยอธิบายหน่อย ^^”

.

.

ทั้งเรื่องชุด และเรื่องของขวัญ

กรุล่ะ ง๊ง งง ในตอนแรก _*_

.

.

พอได้รับความกระจ่างเท่านั้นแหละ

จากที่เครียดเอาตรีน ก่ายหน้าผาก ((ต้องตรีนอิพุก ด้วยนะ อิเจ๊บอก -_-“))

.

.

ก็เลยลด เหลือแค่เอามือก่ายหน้าผากแทน

.

.

ก็ยังดีว่ะ ยังได้รับความกระจ่างแล้ว

แต่จะหาชุดอะไร หาของขวัญอะไรให้ตรง concept เนี่ยดิ

ยังคงเครียดอยู่

.

.

คิดๆๆๆๆๆๆคิดอยู่ 1 วัน 1 คืน

โป๊ะเช๊ะ!!! คึ๊ออกแระ

.

.

แล้วเจอกันคร๊าบบบบ พี่น้องเสาร์นี้ หึ หึ หึ ^^”

.

.

....กิจกรรมวันหยุด 3 วันซ้อน.....

~____~” เฮ่อออออ หายไปหลายวัน

.

.

พรุ่งนี้ก็ได้หยุดอีก ดีใจๆ ^___^

.

.

ที่ผ่านมา หยุด 3 วันซ้อน หลายคงก็คงมีกิจกรรมไปโน่นมานี่

((อิจฉาก็แต่พัชแหละ ได้ไปต๊ะเลลลลล อิอิ))

.

.

เราสิ ไม่ได้ไปไหน ได้แต่พากันล่องอยู่ 3 จว.

กรุงเทพ-สมุทรปราการ-ปทุมธานี

.

.

อย่างที่บอกว่าวันที่ 4 มีนัดกะพวกไซไปกินเบียร์ที่ CTW

.

.

วันนั้นรถติดม๊ากกกกก ((คนเยอะ รถแยะ))

นั่งอยู่ในรถ บ่นไป เซ็งไป

แล้วก็เปิด เพลง no more tears ดังๆ ((แก้เครียด))

.

..

แหกปาก ^O^ ร้องเพลงกัน 2 คนในรถ

ใครไม่รู้ คงคิดว่า“อิ 2 คนนี้บ้าแน่ๆ” -_-“

เออ...เกือบบ้าแล้วแหละ สาดดดด

.

.

ไปถึง CTW พวกแอลกอฮอร์ลงเลือดเยอะม๊ากกกก

ไม่มีที่นั่งให้พวกเราเลย

ไซบอกว่าได้คิวที่ 81 -_-“ ((ป๊าดดดด!!!พูดจริงง่ะ))

.

.

เลยพากัน move ไปที่ esplanadeรัชดา ดีกว่า

ที่นั่นลานเบียร์ Heineken เล็กๆ

เล็กมาก เล็กจนไซพูดว่า

“มันกลัวรวยหรือไงว่ะ ทำลานแค่นี้” _*_

.

.

คืนนั้นแอบเอา cake ไป surprise ให้เด็กแว๊นซ์อีกรอบ

แต่ก็ไม่รู้ว่า surprise หรือเปล่า เพราะเจ้าตัวหอบเค๊กไป หอบเค๊กมาเอง

ตั้งแต่ CTW ยัน esplanade หึ หึ หึ ^^”

.

.

ด้วยความที่พากันกินได้ตามเป้าที่เค้าตั้งไว้

เลยได้ก้อนน้ำแข็งมหัสจรรย์มา 1 ก้อน

((ก้อนน้ำแข็งกระสือ ส่องแสงได้))

อิพิม รีบริบเก็บเข้ากระเป๋า

โดยไม่ถามน้องๆว่า มีใครจะเอามั๊ย

แหะๆ ยึดเองเลย

((แก่แล้ว แต่ยังอยากได้ของเล่นอยู่))

.

.

วันที่ 5 วันพ่อ ((พิมรักพ่อนะ แต่ไม่แสดงออก เหอะๆๆ))

.

.

ยามบ่ายคล้อยๆ

เราพากันไปดูหนังที่รอคอยมาทั้งปี ((ไม่ใช่องค์บาก 2 หรอกนะ))

แต่เป็นเรื่อง Beverly hill Chihuahua ตะหาก 555+

.

.

ใครๆก็รู้พิมเลี้ยง ชิวาว่า ตั้ง 4 ตัว มีหรือจะพลาดหนังน่ารักๆอย่างนี้

.

.

แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ หนังน่ารักมาก สนุกมาก

น้องหมา เดิ้น สุดๆ ((ใช้น้ำหอม Chanel no.5 ด้วย 5555+))

.

.

คิดแล้ว ก็อยากหาซื้อ รองเท้าน้องหมาน่ารักๆ ให้น้องพุก

เหมือนนางเอกในเรื่องซะหน่อย อิอิ

.

.

ออกมาจากโรง รู้สึกรักชิวาว่า ขึ้นมาอีก 100 เท่าเลยทีเดียว

.

.

ตกดึก เราพากันแว๊นซ์ไปสนามหลวง

เพื่อไปดูไฟประดับ

แม่เจ้า!!!!คนเยอะม๊ากกกกก

เด็กแว๊นซ์ก็เยอะมากกกกกก

.

.

ไม่ได้เก็บรูปไฟไว้เลย ((ขี้เกียจ คนเยอะเกิน))

.

.

โชคดีที่เราแว๊นซ์ไป ถึงจะรถเยอะแค่ไหน

เราก็ซอกแซก โฉบโน่น โฉบนี่

กลับบ้านได้สบาย สนุกมาก

((เสียดายอากาศไม่เย็นเท่าไหร่))

.

.

วันที่ 6 เราพากันจรรีไปที่ Future รังสิต

เด็กแว๊นซ์ พาไป dinner กับครอบครัวของเค้า

((ฉลองในวันคล้ายวันเกิดพร้อมครอบครัว))

ณ.ร้านอาหารชื่อดัง

((ความจริงก็ MK น่านแหละ เหอะๆๆ))

ช่างเป็นร้านอาหาร สำหรับครอบครัวจริงๆ

.

.

อยู่กันครบ พ่อ-แม่-ลูก((ทั้ง3)) และลูกสะใภ้ สวยๆ อย่างพิมอีก 1

.

.

ความหิวหาได้ทำให้ดิชั้นเขินอายไม่

ได้แต่สะกิดเด็กแว๊นซ์ให้ส่งเสบียงที่เอื้อมไม่ถึงให้หน่อย

“เป็ดง่ะ เป็ด ๆๆๆเค้าจะกิงเป็ด เป็ด เป็ด เป็ด” ^^”

.

.

ครอบครัวนี้น่ารักมาก

โดยเฉพาะคุณพ่อ ที่ทำให้พิมขำ ^o^ ตลอดงานเลย 5555+

.

.

ขากลับแวะหาเพื่อนสนิท แถวแม็คโคร

แล้วก็พากันนั่งก๊งเบียร์กันอีก 3 ขวด

ค่อยพากันกลับบ้านได้

.

.

เช้าวันที่ 7 ต้องตื่นแต่เช้า

เพราะเด็กแว๊นซ์ มีนัดซ้อมดนตรีแต่เช้า

((ซ้อมดนตรี เพื่อเล่นในงานปีใหม่ ของออฟฟิศเค้า))

.

.

เด็กแว๊นซ์ได้เป็นนักร้องนำด้วยนะ

((เค้าร้องเพลงเพราะนะ เชื่อเหอะ เพราะจริงๆ -_-“))

.

.

โอ้วโหววววว ไอ้เวลาซ้อมก็ไม่เท่าไหร่หรอก

แต่เวลารอให้นักดนตรีมาให้ครบนะสิค่ะ

เล่นเอากรุงอน หน้าคว่ำเลยสาดดดดด Y^Y

.

.

งานนี้พิมเลยได้รางวัลในการปลอบใจคน((แก่))ขี้งอน

โดยการพาไปกินอะไรก็ได้ที่อยากกิน

.

.

เราเลยพากันไปกิน steak ร้านแถวรามอินทรา

((ราคาไม่แพงค่ะ แต่ปริมาณน้อย เลยเหมือนซื้อของกินแพงๆในบัดดล -_-“))

.

.

และปิดท้ายด้วย แวะซื้อไอติมกิน

อย่างที่บอก สำหรับพิม รัมเรซิ่น 6 ลูกเอาไม่อยู่

เราเลยตกลงกันว่า

“งั้นไปซื้อมากิน เป็นถังเลยละกัน”

.

.

เด็กแว๊นซ์ก็ไม่น้อยหน้านะ

ด้วยความที่ มันฝรั่งทอด ที่ร้าน steak ที่สั่งกิน ได้น้อยม๊ากกกก

ยังกินไม่สะใจว่างั้นเหอะ

“งั้นเราก็ไปซื้อถุงใหญ่ๆ มาทอดเองเลยละกัน”

.

.

ช่างเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขเสียเหลือเกิน

ร้องคาราโอเกะไป กินไอติม 1 ถังไป กินมันฝรั่งไป ^^

.

.

พอค่ำๆ กิจกรรมก็ยังไม่หมดนะ

เราพากันไปดูหนังที่คนทั้งโลกรอคอย

คราวนี้ก็เป็น องค์บาก 2 แระ

.

.

หนังมันส์ค่ะ แต่อย่าเอาเนื้อหานะ

เอาสู้กันแบบมันส์ๆ ซาดิสต์ๆง่ะ

ช๊อบบบบบ จา พนม คนอะไร เก่งเกินมนุษย์จริงๆ _*_

.

.

ดูหนังเสร็จ ก็ปิดท้ายวันหยุด 3 วันซ้อน

ด้วยส้มตำปูปลาร้า ต้มแซ่บ ไส้ย่าง น้ำตก และปากเป็ดทอด

.

.

กลับบ้านนอนอย่างมีความสุข

เพราะหนังท้องตึง

หนังตาหย่อนแล้ววววว ^^ ฮ้าวววววว ZZZZzzzzzz…..

.

.

ปล. ครอบครัวตะเองน่ารักมากๆค่ะ เค้ารู้ว่าตัวเองดีใจ ที่พิมเข้ากะครอบครัวตัวเองได้สบาย

.

ปล.1 วันนี้ วันที่ 9 ครบ 7 เดือนแล้วที่เรารู้จักกัน

.

ปล.2 ขอบคุณสำหรับเวลา 7 เดือน ที่เรามีแต่ความเข้าใจ

.

ปล.3 ขอบคุณที่มอบแต่สิ่งดีๆให้ดี้แก่ๆคนนี้

.

ปล.4 ยังคิดหาชุดและของขวัญวันปีใหม่ไม่ไดว้อยยยย เครียด -_-“

.

.

....T h e ~p r e $ e n t $......

เริ่มต้นเวลา 0.01 น. ของวันที่ 2 ธค.

วันเกิดของเค้า

.

.

ดับไฟ จุดเค้ก เป่าเทียน~~ มอบของขวัญ เท่านั้นแหละ

สำหรับ surprise เล็กๆของพิมที่มอบให้เค้า

.

.

ดีใจ ที่ตะเองชอบของขวัญที่มอบให้ ^^

.

.

แม้เวลาเพียงไม่กี่เดือนที่เรารู้จัก

พิมก็รู้ว่าเค้า น่าจะพอใจ กับของขวัญประเภทไหน

.

.

คงไม่ใช่ดอกไม้ช่อสวยๆ

คงไม่ใช่เค้ก ก้อนโตๆ

คงไม่ใช่ของขวัญที่มากด้วยราคา

.

.

หากแต่มันต้องมากด้วยประโยชน์ใช้สอยตะหาก

.

.

พิมจึงเลือกที่จะซื้อของใช้ที่จะให้ตะเองติดตัวไว้ใช้ทุกครั้ง

ที่ตัวเองต้องออกไปไหนมาไหน

.

.

และพิมรู้ว่าตะเองต้องเก็บมันเอาไว้ใช้ได้อีกนานเลย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เพราะเมื่อวาน เป็นวันดีๆ

เราเลยพากันไปเดินซื้อของขวัญ ((ที่เด็กดีได้จากพี่ที่ทำงานดีใจด้วยค่ะ))

ณ.เซ็นฯแจ้งฯ((เห่อ ค่ะเห่อกะห้างเปิดใหม่))

.

.

และด้วยที่ต่างก็พากันไปด้วยความหิวโหย

เลยอิ่มแปร้ ด้วยหม้อร้อน บุฟเฟ่ต์ จนท้องจะระเบิด -_-“

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

กลับมา จิตไม่ตก T^T

อิพิมกินยาระบายหวังจะให้ทุกสิ่งอันที่ยัดตะบันเข้าไปออกมาให้หมด

.

.

แต่ จนแล้วจนรอด ตอนนี้กรุก็ยังไม่ขี้ ~__~” เฮ้ออออ.....

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ปล. ประกาศๆ

เนื่องจากเพื่อนไซ ((คนต้นคิด แต่ให้ดิชั้นป่าวร้องแทน -_-“))

ชวนกินเบียร์ที่ลาน CTW พรุ่งนี้ ((4-ธค.))

.

.

จึงใครขอเชิญ ญาติสนิทมิตรสหาย ทุกๆท่าน

ไปร่วมเมาเบียร์กันโดยถ้วนหน้า

.

.

ซึ่งงานนี้ ขอสัญญาว่า ข้าพเจ้าจะเมานิสสสสสเดียว

.

.

แล้วเจอกันเด้อออออ พี่น้องงงงง !!!!

^^

.

.

....Happy birthday ค่ะคนดี....

.

.

วันนี้วันที่ 2 ธันวา

สำหรับใครหลายๆคน วันนี้ก็คงเป็นวันแสนจะธรรมดาวันหนึ่ง

.

.

พิมเอง เมื่อก่อน วันนี้ ก็เป็นเหมือนทุกๆวันที่ผ่านมา

ไม่ได้รับรู้หรอกว่า วันนี้จะเป็นวันสำคัญอะไร

.

.

แต่จากนี้ ทุกวันที่ 2 ธันวา ก็จะเป็นอีกวันหนึ่ง

ที่เราจะจดจำไว้ ว่าเป็นวันสำคัญสำหรับคนๆหนึ่ง

.

.

เพราะวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของเค้า

คนที่เข้ามาเติมเต็มชีวิตของพิม ให้สมบูรณ์

.

.

ในวันนี้ คงไม่มีของขวัญ อะไรจะมอบให้

นอกจาก “หัวใจ”

.

.

>.< กรี๊ดดดด ฟังดูดีเนอะ

.

.

เออ...จริงๆ ถ้าวันนี้ไม่มีอะไรให้

แค่ “หัวใจของพิม” ก็พอแล้วม๊างงงงงงง

เนอะๆๆๆๆ ^^

.

.

อะล้อเล่งๆ

แหมๆ วันเกิดคนรักทั้งที ไม่มีอะไร surprise ให้ก็ยังไงอยู่

และเมื่อคืน พิมก็ปฏิบัติการ สะใภ้ ไปแล้ว ^^

.

.

แต่จะ surprise ยังไง พรุ่งนี้จะมาเล่าให้ฟัง

รับรองว่า งานนี้ เจ้าตัว ถึงขนาด ตกใจ ประหลาดใจ เอ๋อ เหวอ ดีใจ จนน้ำตาปริ่มเลยทีเดียว

ที่สำคัญ ยิ้มมมมม ^_______^ ไม่หุบเลยด้วย 5555+

.

.

มะ คราวนี้มาอวยพรกันมั่ง

.

.

ปีนี้ เป็นปีแรก ที่พิมได้มีโอกาศอวยพรวันเกิดให้

((ใช่สิ!! ก็เราเพิ่งคบกันปีนี้นี่นา -_-“))

.

.

พิมดีใจ ที่พิมได้เป็นคนแรกของการอวยพรวันเกิดปีนี้

((ใช่สิ!! ก็พิม เสล่อ อวยพรให้ตั้งแต่คืนวันอาทิตย์ที่ 31 พย. ทั้งที่เกิดวันที่ 2 ธค.))

.

.

พิมเพิ่งรู้ว่า พิมเป็นแฟนคนแรกที่ทำ surprise ให้อย่างนี้

((ใช่สิ!! จะมีใครวางแผนซ้อนแผนได้อย่างชั้นล่ะ))

.

.

ของขวัญที่พิมให้ พิมเชื่อว่าตะเอง จะเอาติดตัวไว้ตลอด ไม่ว่าจะไปไหนมาไหน

((เพราะมันเป็นของสำคัญมาก ไปไหนก็ขาดไม่ได้นี่นา ))

.

.

พิมดีใจที่เป็นคนแรกที่ ให้คำอวยพร ให้เค๊ก ให้ของขวัญ ให้ SMS เป็นคนแรก

((วู้ๆๆๆๆ ชน๊ะ!!!))

.

.

ครบ 23 ปีแล้ว ((แอบบอกอายุ เพราะจะได้รู้ว่า มีผัวเด็ก กร๊ากๆๆๆ))

โตแล้ว เป็นผู้ใหญ่แล้ว พิมคงไม่ต้องบอกว่า

“ตะเอง โตแล้ว คิดเองได้”

เพราะเท่าที่คบกันมา ไม่เคยเห็นเลยซักครั้งที่ตัวเองจะทำตัวเป็นเด็ก

((ตรงข้ามมีแต่พิม ที่ยังงี่เง่าเป็นเด็ก ((โข่ง)) อยู่ เหอะๆๆ))

.

.

ขอให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เข้ามามีแต่สิ่งดีๆ

ขอให้สุขภาพกายและใจจงแข็งแรง

ขอให้มีความรัก ความห่วงใยที่มีให้กันอย่างนี้ อยู่คู่กับตะเองตลอดไป

.

.

ก่อนนอนเมื่อคืน ที่ตะเองบอกพิมว่า

ในวันเกิดปีนี้ ถ้าขออะไรได้อย่างนึง “ขอให้พิม อย่าทิ้งเค้านะ”

-_-“ เอ่อ......มันฟังดูแหม่งๆ เนอะ

.

.

แต่เอาเหอะ

.

.

ถ้าคุณดี ((ตลอดไปอย่างนี้)) แล้วผู้ ญ คนนี้จะทิ้งคุณไปได้ไง

((ขี้คร้าน อย่าทิ้งดี้แก่ๆ อย่างกรุไปก่อนละกัน หึ หึ หึ))

.

.

Happy birthday ค่ะคนดี เด็กแว๊นซ์ของเค้า ^^

.

.

....เพื่อนรัก อกหัก.....

เมื่อวาน นั่งทำงานเพลินๆ

เพื่อนซี้ พูดขึ้นมาว่า

.

.

“พิม กินเหล้ากัน กรุอกหัก”

O_o “หื๊อออ!!!! อย่างมรึงเนี่ยนะอกหัก”

.

.

“อือ...กรุเลี้ยงเอง”

^_____^ “ป่ะ ไปดิ”

((หน้าตายิ้มแย้ม น้ำเสียงเริงร่า หาได้มีรู้สึกเศร้าไปพร้อมเพื่อนซักนิด))

.

.

แล้วเราก็ไม่รู้จะไปไหนกัน

ปรึกษาไอ้อ้อม ว่าเราจะพามันไปกินหล้าที่ไหนดี

อ้อมบอกว่า ข้างตึกนี่แหละ ร้านเหล้าปั่นมาเปิดแล้ว

ได้บรรยากาศ เพราะอากาศกะลังเย็น

.

.

“แต่กรุมีงบ 500 นะ”

-_-“ “เออ...เอาเหอะ 500 ก็ 5 เหยือกแระมรึง”

.

.

ตกเย็น เรานั่งทำงานกันไป ((ความจริงคือนั่งเล่นเน็ทเพลินๆไป))

นั่งรอเวลาร้านเหล้าเปิด

.

.

ได้เวลา พากันลงตึกไป 3 คน จุดหมายคือ ร้านเหล้าปั่น ข้างตึก

แต่...

.

.

T^T ร้านไม่เปิด โห้ววววว ส้าวววววว

.

.

เราจึ่งเปลี่ยน target จากร้านเหล้าปั่น บรรยากาศชิวๆ เป็น!!!!!

ร้านอาหารอีสาน คร๊าบบบ พี่น้อง 555+

.

.

เอ้า ไม่ได้แดรกเหล้าปั่น แดรกส้มตำปูปลาร้าก็ได้ว่ะ ครือๆกัน ((ตรงไหนหรือ????))

.

.

และแล้ว เรา 3 คน ก็พากันไปจกปลาแดก เมาปลาแดกกันถ้วนหน้า

((เอาว่ะ งบ 500 กินสนั่นล่ะ งานนี้ ไม่กัวแล้วเรื่องอ้วน- - ห่วงแดรกฟรีไง))

.

.

แต่ด้วยปฏิภาณไหนพริบของเรา

เราจึงได้ชักชวนพี่ที่ทำงานร่วมก๊วนจกปลกแดกเพิ่ม

((ความจริง อิเพื่อนมันหวังหาตัวหารช่วยตะหาก -_-“))

.

.

เลยได้เหยื่อมาอีก 3 คนไทย 2 ต่างชาติ 1 เหอะๆๆๆ ^^

.

.

งานนี้เพื่อนซี้ เลยได้จ่ายค่าเสียหายไป 200 บาทเท่านั้น

((แต่พิมกะอ้อมไม่ต้องจ่าย ไปแดรกฟรีอย่างเดียว))

ดังนั้นเพื่อนจึงจะต้องเหลือเงินอีก 300 จากงบ อกหักครั้งนี้

.

.

หันหลังไปป๊าบบบบ!!!

โว๊ะ โฮ๊ะ !!!! ร้านเหล้าปั่นตั้งแล้ว 55555+

.

.

มา มา มา มาแดรกเหล้าปั่นกันซะดีๆ

((เพราะ งบ มรึงยังเหลือ))

.

.

ว่าแล้ว เรา 3 คน จึงไปต่อกันที่ร้านเหล้าปั่น

((เพื่อฉลองอาการอกหัก ของเพื่อน ให้สมใจ))

.

.

จากนั้น เราก็ชวนเด็กแว๊นซ์มาเพิ่มอีก 1

เพราะเด็กแว๊นซ์ จะเป็นเป้าหมายในการหารค่า เหล้าปั่น รายต่อไป 5555+

((แต่พิมกะอ้อมยังยึด concept แดรกฟรีเหมือนเดิม))

.

.

เวลาผ่านไป 4 คน หมดไป 3 เหยือก

((พิม เริ่ม กึ่มๆ ~////~))

.

.

จากนั้นมีพี่ที่ทำงานมาร่วมอีก 1

เป็น 5 คนหมดไป 5 เหยือก ชิวๆ

((แต่กรุกะไอ้อ้อม เมาปลิ้นแล้ว))

.

.

งานนี้จ่ายค่าเสียหายไป 500 ถ้วน

((เจ้าของร้านใจดี ให้ 4 ฟรี 1 แต่ค่าเพิ่ม shot จ่ายเอง))

อิเพื่อนจ่าย 300 ตามงบเด๊ะ!!!

เด็กแว๊นซ์ จ่าย 200 หึ หึ หึ

.

.

กรุ กะ ไอ้อ้อม ไม่ได้จ่ายซักบาท แต่เมาเหมือนจ่ายคนละ 3 พัน เหอะๆๆ

.

.

ขากลับไม่เอารถตัวเองกลับด้วย

แว๊นๆๆๆๆ กลับบ้านกันดีกว่า 5555+

.

.

พอถึงห้องเท่านั้นแหละพี่น้องคร๊าบบบบ

ทุกๆๆๆๆ สิ่งอันที่แดรกเข้าไป

ตั้งแต่ ส้มตำ ลาบ ก้อย เสือร้องไห้ ปากเป็ดทอด ไส้ย่าง

และเหล้าปั่นเพิ่ม shot 5 เหยือก 5 รส นั้น

.

.

ได้ลงไปอยู่ในโถส้วมที่ห้องกรุหมดไส้ หมดพุงเรียบร้อย

นั่นคือ กรุอ้วกกกก ออกหมดนั่นเอง -_-“

.

.

กำ กำ กำ นานน๊านนนน ถึงจะได้กินของฟรีของเพื่อนซะที

ดั้นนนนน เมาแล้วอ้วกกกกทู๊กกกกกที

สงสัยจะฉลองที่เพื่อนรักอกหักมากไปหน่อย

.

.

เอ๋ o_O ว่าแต่ เพื่อนมันอกหักจากผู้ ญ คนไหนว่ะเนี่ย????

ป๊าดดดด!!! ลืมถาม แหะ แหะ ^^"

.

.

...กิน กิน นอน นอน....

วันนี้ขอว่ากันด้วยเรื่องกินๆนอนๆ

.

.

วันก่อนโน้นนนน

ทั้งแว๊นและก๊อย ((อิเจ๊เปลี่ยนเป็น เด็กหม๊อยกะแว๊ก ไปแล้วเรียบร้อย -_-“))

.

.

พากันไปธุระแถว อนุสาวรีย์ วู้ๆๆๆ ช่วงนี้เข้าเมืองบ่อย 5555+

เสร็จธุระเลยพากันไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือ ((ตามกระแส ทุนน้อยนิยม))

.

.

ไอ้พิมง่ะ ไม่เท่าไหร่หรอก กะก๋วยเตี๋ยว

เพราะว่า อยู่ในช่วง ลดนน. T^T

ก็เลยกินแบบ กระแดะๆ เคลือบกระเพาะไป 2 ชาม

((ตักเข้าปากซัก 4 คำก็หมดแล้ว ได้น้อยเกิ๊น))

.

.

แต่ไอ้เด็กแว๊นซ์นะเซ๊!! -_-“

.

.

ตัวก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากมาย

((ใครที่รู้จัก จะรู้เลยว่า นังเนี่ย ผอม ผอมมากด้วย))

.

.

กินเข้าไปได้

.

.

เล็กหมู 2 ^^

หมี่เนื้อ 2 ^^”

เล็กเนื้อ 2 ^^””

หมี่หมู 2 -_-“

เกี้ยวทอด 3 _*_

.

.

>.<

.

.

เอ่อ.....มันไปยัดไว้ส่วนไหนของพุงแกว่ะ

.

.

โอ้วววว ยังมีโม้ทับถมด้วยนะว่า

“นี่เด็กๆ ปรกติเฉพาะเตี๋ยว 12 ชาม เกี๊ยวทอดตะหาก นี่เกรงใจนะ เลยกินแค่นี้ก็ได้”

.

.

เอ่อ....ไม่ต้องเกรงใจกรุแล้วววว เห็นแค่นี้กรุก็น้ำตาเอ่อแล้วสาดดดดด T^T

.

.

อีกไม่กี่วันถัดมา ก็พากันไปกินข้าวเย็นที่ Lotus

((food court ตามกระแสทุนน้อยนิยมเหมือนเดิม))

.

.

คราวนี้ตากรุมั่ง 5555+

.

.

บักเด็กแว๊น กินราดหน้า

ขอโทษราดหน้าธรรมดาๆเหรอจะกระเทือนกระเพาะ

อย่างมันต้อง หมี่กรอบ 2 ก้อน

((ราคาราดหน้าปรกติ 30 บาท งานนี้ ดีดตัวไปที่ 40 บาท))

.

.

ส่วนของดิชั้น ก็ต้องตามคอนเซปท์สาวรักสุขภาพ สาดดดด

แหนมเนือง 1 ชุดเล็ก

.

.

กินไป คุยไป ห่อไป เคี้ยวไป((ทุกลักทุเลนะ กินแหนมเนืองในที่สาธารณะเนี่ย))

และแล้วก็หมดทั้งคู่ในบัดดล -_-“

.

.

เดินเล่นให้อาหารคาวย่อยกันได้ซักพัก

ร้านไอติม คือ จุดหมายถัดไปของเรา โฮ๊ะๆๆๆ ^o^

.

.

คือน้อยคนนักจะรู้ว่าพิมง่ะ ชอบกินไอติมร้านนี้และรสชาตินี้มาก

แล้วเราก็ค่อนข้างที่จะโดนมองประมาณว่า

"อย่างพิมจะกินได้แค่ไหนกันเชียว"

.

.

หึ หึ หึ รู้อะไรน้อยไปซะแล้ว ^^

.

.

เวลาเพียงไม่กี่นาที พิมในขณะที่จ้วง ((ใช้คำว่า จ้วง ถูกแล้ว))

ไอติมรัมเรซิ่น จะหมด 3 ก้อนแล้ว

((เพิ่ม กล้วยหอมอีก 1 จานของชั้น และวิปปิ้งครีม 2 จุดของมานนน))

แต่อีกคนยังไปไม่ถึงครึ่ง ((กินแบบเรียบร้อยมากมาย))

.

.

ยัง ยังไม่อิ่มคับพี่น้อง

พิมขอต่อเหมือนเดิมอีก 1 ที่ในทันที ^^”

.

.

-_-“ มันบอกว่า อย่างนี้เค้าเรียกว่า เหนือฟ้า ยังมีฟ้า

((เพราะเค้าคิดว่า เค้ากินเก่งแล้ว))

เพราะว่า ดิชั้น ซัด รัมเรซิ่น 6 ก้อน พร้อมกล้วย 1 จานภายในไม่กี่นาที

อิ่มแปร้ 5555+

.

.

ท่าทางตอนนี้ ไอติม 6 ก้อนจะไม่พอนะ

คราวหน้าพิมขอ earthquake รัมเรซิ่นคนเดียว ละกานนน ^^”

.

.

ว่าเรื่องกินที่สวาปามไม่น้อยหน้ากันแล้ว

การนอนก็ไม่ได้ยิ่งหย่อนกันนะ

แต่เราจะนอนกันต่างเวลากันบ้างเท่านั้น

.

.

บางทีคนนึงหลับเป็นตาย อีกคนจะนั่งดูทีวี ((21.00-22.30 น.))

รูปนี้หลับยกกอง หลังจากพากันเล่นถล่มที่นอนแล้วทั้ง 5 ตัว

หรืออีกคนกำลังมุ่งมั่นกับการซักผ้า แต่อีกนางหนึ่งหลับปุ๋ย ((ทุกเสาร์ หรืออาทิตย์ ระบุเวลาไม่ได้))

ZZzzzz…

.

.

อาการหลับลึกของแต่ละคน บางทีเราก็จะไม่ได้สนใจว่าอีกคนทำอะไร

.

.

อย่างเมื่อวันจันทร์พิมลาพักร้อน

เพื่อนร่วมงานและหัวหน้า ถามว่า “ลาทำไม”

พิมก็ตอบแบบหน้าตาเฉยว่า “ลานอนหลับยาวๆให้สะใจ”

.

.

ก็วันจันทร์ตื่นมามีสติสตังได้จริงๆอีกทีก็ 18.00 น. อะค่ะ

((ระหว่างวันมีตื่นมากินอะไรนิดหน่อยเพิ่มพลังแล้วหลับต่อ))

.

.

โรคขี้เซา ไม่ได้เป็นแค่คน ลุกลามไปยันหมา

โดยเฉพาะ อิพุก ที่ขี้เซาไม่แพ้แม่มันซักนิด อิอิ ^^

.

.

......แว๊นซ์ สู่ สะพานพุทธฯ.....

โอ้ววววว หยุดไป 3 วัน

เหมือนสวรรค์ประทาน ได้พักผ่อนจริงๆ

คิดแล้วก็อยากลาพักร้อนอีก งี๊ดๆๆๆ >.<

.

.

วันเสาร์ ยามค่ำคืน

ครึ้มอก ครึ้มใจ กลิ้งไป กลิ้งมา ไม่มีไรทำ

เลยตกลงกันว่า เราไปหาที่แว๊นซ์ๆกันดีกว่า

((ตามประสา เด็กแว๊นซ์ กะเด็กสก๊อย 555+))

.

.

สะพานพุทธ คือ จุดหมายปลายทางของเด็กแว๊น และเด็กสก๊อย อย่างเรา

555+

.

.

หนุกดี ชอบๆ ไม่เคยนั่งมอไซค์ในยามค่ำคืนอย่างนี้

ไม่เคยได้ไปไหนไกลๆ ด้วยมอไซค์อย่างนี้

ไม่กลัว ไม่เสียว มีแต่สนุก เพราะได้เห็นบรรยากาศ ข้างทางได้อย่างเต็มตา

.

.

นานแล้ว ไม่ได้ไปเหยียบสะพานพุทธเลย

มากกว่า 5-6 ปีได้

.

.

ไปถึงที่นั่น ไม่มีอะไรเปลี่ยน

ทุกอย่างยังคล้ายๆเดิม

((เสื้อผ้า ของกิน เด็กวัยรุ่น และเหล้าปั่น ขวดละ 35 บาท แหะ ^^” ))

.

.

แต่สิ่งที่เพิ่มเติมมาอย่างเห็นได้ชัด คือ ทอมเด็ก กร๊ากกกก ^o^

เยอะมากเด้อ ขอบอก 5555+

.

.

แบบว่าเยอะซะจนจะเดินชนกันตายเลยทีเดียว

((แต่ก็ถือเป็นอาหารตาให้ ดี้ชรา อย่างอิชั้นฮ่ะ ^^))

.

.

มองไปอยู่ร้านนึง อารมณ์ประมาณร้านเหล้าปั่น

ป๊าดดดด ติโธ่ะ ทอมเด็ก ท้างงงน้านนน คร๊าบบบพี่น้อง >.<

((อารมณ์เด็กรัชดา ซ.8 เด๊ะ!!! ว่าแล้วก็คิดถึง น้อง DKNY apple เขียว หุหุ))

.

.

แต่ก็เท่านั้นแหละค่ะ -_-“

ได้แค่เมียงมอง และแอบปาดน้ำหมาก+เลือดกำเดาจะไหล

((ไม่ใช่ความดันพรุ่งปรี๊ดดดนะ แต่จะโดนต่อยดั้งจนซิลิโคนหักเลือดกระฉูดมากกว่า T^T))

.

.

เข้าไปดูเสื้อผ้าร้านนึง ประมาณร้านขายเสื้อผ้าทอม

โอ้วววว แม่เจ้า ทอม 3 คน หาซื้อเสื้อผ้าในร้านนั้น

.

.

ไอ้เราก็กระลิ้มกระเหลี่ย ดูๆไป ดูเสื้อไป ดูทอมไป 555+

สบายใจเชิ๊บๆ ^^

.

.

นี่แหละหน่า เค้าว่า ความสุขของ ดี้ชรา

((เอาหน่า นิดๆหน่อย ไม่กันโน๊ะ))

.

.

ว่ากันว่า ((ไม่รู้ใครว่า แต่มันบอกว่า))

ไปถึงสะพานพุทธ ต้องเดินขึ้นไปดูวิว บนสะพาน

.

.

เอ้า...เอากะเค้าหน่อย

((สมัยสาวๆ ก็เคยไปสะพานพุทธบ่อยนะ แต่ก็ไม่เคยขึ้นข้างบนซะที))

.

.

ก่อนขึ้นแวะซื้อไอติมก่อน เค้าจะเรียกไอติมหรือเปล่าไม่รู้

แต่อร่อยดี ไม่แพง 3 ก้อน 15 บาท

.

.

เพียงแค่ก้าวแรกที่เหยียบบนสะพานเท่านั้นแหละพี่น้องงงงง *O*

ทอมอีกแล้ว นั่งกันให้เกลื่อนสะพาน

.

.

กร๊ากๆๆๆๆๆ โว๊ะ เว้ย เฮ้ย!!! วันนี้กรุทำบุญด้วยอะไรว่ะ

มีทอมมาให้เห็นเยอะ อิ๊บอ๋าย 5555+

.

.

ลัล ลั้ล ลา ทอม ท้อม ทอม ^^

((อารมณ์ดีสุดริด))

.

.

แหะๆ แค่ดูเฉยๆ ไม่ได้คิดนอกลู่นอกทาง

จริง จริ๊งงงงงง ((เสียงสูง สาดดดด)) ^^”

.

.

.

.

สรุปว่าที่ไป กรุก็ไม่ได้อะไรกลับมาเป็นของตัวเองเท่าไหร่

มีแต่เด็กแว๊นซ์ที่ได้สายข้อมือ ตัว P

ถามว่า P นี่คืออะไร มันบอกว่า พุก ไง

-_-“ เหรออออ รักลูกเกิ๊นนนน สาดดดด

.

.

อ้อ..ได้เสื้อ package คู่ สกรีนโคดชัด

.

.

เสื้อคู่นี้ ไม่ต้องตีความมาก ไม่มีนัยยะ

ไม่มีความหมายแอบแฝง ไม่มีซุกซ่อนสิ่งใดให้งวยงง

.

.

แต่เอามาจากชีวิตจริง ล้วนๆ base on true story

.

.

หน้าอกเสื้อ package คู่นี้เขียนไว้ว่า

“ถูกเสมอ~ ผิดตลอด”

5555+ ^o^

เห็นมั๊ยว่า ตรงกะชีวิตกรุสุดๆ

.

.

กรุชนะ!!!! เพราะกรุถูกเสมอ 5555+

ปล.1 แว๊นซ์ ผ่านสนามหลวง ได้เห็นพระเมรุด้วย ดึกแล้ว แต่คนยังเยอะมากๆ

ปล.2 ได้เห็นวัดพระแก้ว ในมุมที่เค้าพากันถ่ายรูปเยอะแยะ สวยจริงๆ

ปล.3 เฮ้อ~ กรุเนี่ยน๊า บ้านน๊อกกกก บ้านนอกกกก -_-“

...สบายดี ไม่ต้องห่วง....

.

ศ แล้ว เหนื่อยแล้ว สำหรับอาทิตย์นี้

.

.

พรุ่งนี้ก็พร้อมที่จะตื่นสายๆ หลับสบายๆ พร้อมอิพุก

((น้องพุกเป็นหมาขี้เซา เหมือนพิมเลย))

.

.

แต่ความล้า ที่ผ่านมาช่างสะสม

.

.

ลาพักร้อน ปีนี้ยังเหลือ

เลยขอใช้สิทธิ์ที่มีซะหน่อย

.

.

วันจันทร์ที่ 24 นี้ก็จะเป็นวันที่เราได้นอนตื่นสาย เพราะลาพักร้อนไว้

สรุป 3 วัน ส-อา-จ จะขอตื่นสายแมร่งทุกวันเลย

((เหอะๆๆ ความสุขเล็กๆที่หาได้จากสิ่งเล็กๆน้อยๆนี่แหละ))

.

.

ช่วงนี้มือถือเปิดมั่งปิดมั่ง แล้วแต่’รมณ์

แต่พอเปิดปุ๊บ เจ้าหนี้ก็โทรตามยิกๆ 555+

.

.

ถามว่า จะโทรทำไมนักหนา

ถ้ามี กรุก็จ่ายให้มรึงแล้วเซ๊!!!

จะให้มรึงโทรทวงอยู่ได้ทำไม ทำอะไรไม่คิด

แสดงพร่ำเพรื่อ _*_ หึ หึ หึ

.

.

แต่ก็นะ หน้าที่ของมัน มีหน้าที่โทรตาม ก็โทรไป

แต่เรามีหน้าที่หนีหน้า ก็หนีไป

((เข้าคอนเซปท์ รู้หลบเป็นปีก รู้หลีกเป็นหางเด๊ะ!!))

.

.

ปีหน้าฟ้าใหม่ อาจได้ลืมตาอ้าขา เอ๊ย!! อ้าปาก ทยอยใช้หนี้กันมั่ง

((บอกแล้วว่า ไม่มี ไม่หนี จ่ายช้า))

.

.

ไม่เอาๆ ไม่พูดเรื่องหนี้ เครียดๆ _*_

.

.

วันก่อนโน้น เอารถไปถ่ายน้ำมันเครื่อง

ความจริงงบที่ตั้งไว้ ไม่เกิน 1000 แน่นอน

.

.

เอาเข้าจริงๆ ไอ้นี่เป็นนั่น ไอ้นั่นเป็นนี่ เปลี่ยนๆ ล้างๆ

.

.

สรุปจ่ายไปเกือบ 2 พัน

-_-“ ฮ่วย!!!

.

.

แถมทางร้าน ยังแจ้งเพิ่มเติมอีกว่า

ยังต้องมีอะไรต้องมาทำอีก อย่าง 2 อย่าง

แล้วแถมก็ถึงเวลาเปลี่ยนยางหลังแล้วด้วย

.

.

เป็นไงล่ะ งานเข้า

.

.

เดือนหน้าถึงเวลาเสียตังก์อีกแล้วหรือนี่ Y^Y

ไม่เกิดมาเป็นลูกเศรษฐีให้มันรู้ไป เหอะๆๆ

.

.

บ่นอุบบ่นอิบ จนเพื่อนที่ทำงานเลยบอกว่า

.

.

พิมโชคดีแล้วที่เป็นอย่างนี้ เพราะลูกเศรษฐี พวกเค้าไม่รู้จักความลำบากหรอก

ไม่เหมือนพวกเรา เจออะไรเยอะดีออก นี่แหละรสชาดของชีวิต

.

.

-_-“เหรออออออออออออ

.

.

พูดถึงเรื่องโทรศัพท์

นิสัยนี้แก้ไม่หาย คือ ไม่ยอมรับเบอร์แปลก แล้วก็ชอบปิดเครื่องแบบถาวร

((ครึ้มอกครึ้มใจ ถึงจะมีเปิดบ้าง))

.

.

จนเจอคำถามแบบว่า

“ถ้ามีคนที่เป็นญาติ หรือใคร ที่เค้ารู้จักแล้วเค้าเดือดร้อนมีปัญหาจะทำไง”

.

.

อืม....ถามว่า แล้วกรุจะช่วยอะไรใครได้ I’m not a god!!!!!!

((ตัวเองยังเอาไม่รอดเลย))

.

.

ถึงขนาดพูดไปว่า ถ้ามีใครต้องตาย ก็คงต้องปล่อยให้ตายไปก่อน

รู้ข่าวทีหลังก็ได้ไม่เป็นไร เอาไว้จะไปงานศพเอง

.

.

แต่ถ้ากรุตาย ไม่เป็นไร กรุจะเข้าฝันไปบอกเองนะ

.

.

เหอะๆๆๆ

.

.

พิมไม่รับเบอร์แปลก แล้วก็ไม่เคยติดใจอะไรกะเบอร์แปลกๆเหล่านั้นด้วย

ไม่เคยมีคำถามเกิดขึ้นว่า ใครกันนะโทรมา???

ไม่เคยอยากรู้ว่า มีอะไร ใครเป็นไรหรือเปล่า???

.

.

เพราะถึงยังไงเบอร์แปลกที่โทรมานั้น ก็ไม่ได้มีผลกระทบอะไรกะชีวิตนี่หว่า

ไอ้กรุก็ยังกินได้ ขี้ออกอยู่ เพื่อนพ้อง ญาติสนิทมิตรสหาย ก็ยังอยู่สบายดี ((รึเปล่า???))

.

.

บางทีมีเบอร์มือถือแปลกโทรมาหลายรอบ 10 รอบได้

((ก็ไม่รู้ว่าใคร เจ้าหนี้ ลูกค้า เพื่อนหรือเปล่าก็ไม่รู้))

.

.

นอกจากจะไม่สนใจแล้ว พิมก็มักจะสบถ แล้วพูดขึ้นมาลอยๆว่า

“พ่อมรึงตายเหรอ โทรมาอยู่ได้”

.

.

ไม่รู้สิ ก็พูดขึ้นมาลอยๆ ไม่ได้ใส่ใจอะไร

เพราะถ้าเป็นเรื่องสำคัญมากๆจริงๆ ต้องทิ้ง SMS ไว้สิ

((เพราะถ้าเป็นคนกันเอง หรือญาติจะรู้ได้เลยว่าพิมไม่มีทางรับเบอร์แปลก))

.

.

อาการไม่รับเบอร์แปลก ลุกลามไปจนถึง ปิดเครื่องยาว

.

.

อืมยาวๆ จริงๆ ยาวแค่ไหนไม่รู้ ((หาได้รู้สึกรู้สา หรือเดือนร้อน ใส่ใจสิ่งใดไม่))

แต่คนที่เดือดร้อนคือทางบ้านของตัวเอง ซะงั้น

.

.

ที่ผ่านมาปิดเครื่องยาว แม่ติดต่อไม่ได้ จนแม่ร้อนรน

จะขึ้นจาก ตจว. ให้น้าชาย มาตามหาพิมที่กรุงเทพฯซะให้ได้

((คงคิดว่าพิม อาจจะสิ้นชีพไปแล้ว เหอะๆๆ))

.

.

ทั้งที่ก็ไม่ได้มีญาติคนไหน รู้ว่าพิมอยู่ไหน อยู่ยังไง อยู่กะใคร ทำงานที่ไหน ทำงานอะไร

((ถามว่าจะตามหา ลูกสาวแม่เจอมั๊ยงานนี้))

.

.

เพราะล่าสุดพิมเปลี่ยนมาอยู่ที่ สะพานใหม่ได้ หลายเดือนแล้ว

แต่อยู่ตรงไหนของสะพานใหม่ พิมก็ไม่ได้บอกใคร

.

.

ไม่ได้บอกญาติ ไม่ได้บอกแม่ ไม่ได้บอกพ่อ

.

.

ก็อยู่มันไปซะอย่างนั้น อยู่มันไปเรื่อยๆ ทำงานไปเรื่อยๆ

ชีวิตใช้ไปเรื่อยๆ แต่ไม่ได้ update ชิวิตอะไรกะทางบ้านเท่าไหร่

.

.

เบอร์โทร ที่ทำงานไม่ให้ เบอร์โทรที่ไหน ใครก็ไม่มี

.

.

งานนี้เลยทำเอาแม่แทบอกแตกตาย

ได้ข่าวว่า ไปร้องไห้ ที่บ้านญาติ บอกว่าติดต่อพิมไม่ได้มาหลายสิบวันแล้ว

-_-“ กำๆๆๆ กรุนี่บาปจริงๆ

.

.

โชคดี วันนั้นเข้าไปออนเอ็ม

((ทั้งที่ปรกติก็ไม่ค่อยได้ออน ถึงจะออนก็ทำ appear ไว้))

วันนั้นเกิดเฮี้ยน ออนเอ็มแบบ โชว์ on line เลยเจอญาติที่เอ็ม

.

.

สิ่งแรกที่โดนถามประมาณว่า

เป็นไร ทำไมติดต่อไม่ได้ หายไปไหนมา

รู้มั๊ยว่าป้านางเป็นห่วง จนจะให้น้าเค้ามาตามหาพี่ที่กรุงเทพฯ

ป้านางไปร้องไห้ เป็นห่วงพี่ที่บ้านหนูเนี่ย

โทรหาแม่พี่ ด่วนเลย

.

.

-_-“ หึ หึ หึ มาเป็นชุดเลยสาดดดดด

.

.

สรุปพิมก็โทรไปหาแม่ แล้วก็อ้างโน่น อ้างนี่ ((ตามประสาให้เค้าสบายใจ))

แล้วก็ฝากเบอร์อื่น ที่สามารถติดต่อพิมได้ไป

.

.

แล้วพิมก็พูดทิ้งไว้เหมือนเดิมอย่างที่ผ่านมา 13 ปีมานี้ ว่า

“แม่ไม่ต้องห่วง เค้าสบายดี มีอะไรโทรมาเบอร์เพื่อนนะ”

.

.

คราวนี้แม่ก็สบายใจแล้ว

เพราะทุกวันนี้ ถึงพิมก็ยังปิดเครื่องหรือไม่ก็ตาม

แต่แม่ก็จะรู้ว่าจะติดต่อพิมได้ที่เบอร์ไหน เวลาอะไร

.

.

ได้ข่าวว่า ปีใหม่ปีนี้ แม่จะขอขึ้นกรุงเทพฯเพื่อมาดูว่า ชีวิตความเป็นอยู่ของพิมซะหน่อย

หลังจากที่ละเลยมาเป็นเวลา 10 กว่าปี

.

.

แปลกเนอะ เราเป็นแม่ลูกกันแท้ๆ แล้วพิมก็ยังมีพ่อมีแม่อยู่แท้ๆ

แต่พิมกลับไม่เคยจะรู้สึกรู้สาอะไร

กะการที่อยู่ตัวคนเดียวในเมืองหลวงอย่างนี้

.

.

ไม่ว่า อดีต ปัจจุบัน อนาคต พิมจะมีเพื่อนอยู่ด้วยหรือไม่ก็ตาม

พิมก็อยู่ของพิมได้ ยังคงไปเที่ยว ยังคงทำงาน ยังคงพักผ่อนได้ในแบบที่พึงจะเป็น

.

.

ไม่สบายก็ไปหาหมอ ปวดท้องแทบตายก็ต้องทนเอา

ไอ คอกๆ แคกๆ ก็อยู่ไป เมาหัวราน้ำ แฮ๊งแทบจะเป็นศพ ก็ทนไป

.

.

นานมาแล้วนะ นานมาก 13-14 ปีแล้วที่

ไม่มีพ่อแม่ให้อ้อนหรอก ในยามเจ็บไข้

ไม่มีพ่อแม่หายาให้หรอก ในยามไม่สบาย

ไม่มีพ่อแม่เอามือมาอังที่หน้าผาก แล้วถามว่าตัวยังร้อนอยู่มั๊ย

ไม่มีพ่อแม่ถามหรอกว่า วันนี้มีตังก์กินข้าวหรือเปล่า

ไม่มีพ่อแม่ที่เราจะบอกว่า แม่ หนูตังก์หมด โอนเงินให้ใช้หน่อย

ไม่มีพ่อแม่บอกสุขสันต์วันเกิด ในวันที่คล้ายวันเกิดของตัวเอง

.

.

พิมไม่เคยมีอะไรอย่างนั้น ไม่มีมานานแล้ว

แล้วก็ “ชิน” กะการไม่มีอย่างนั้นซะด้วย

.

.

รู้แค่ว่า

เราต้องอยู่ให้ได้ อย่างที่ทำให้พ่อแม่สบายใจที่สุด

แม้เราจะมีปัญหารุมเร้า

.

.

เราต้องอยู่ให้ อย่างที่ทำให้พ่อแม่ไม่เดือดร้อน ทั้งกายใจ และเงินทอง

แม้ว่าตังก์เหลือในกระเป๋าไม่ถึงร้อย

.

.

เราต้องมีแต่คำตอบที่บอกแม่ไปว่า สบายดี ไม่ต้องห่วง

แม้ว่าเราจะเพิ่งออกจาก รพ.

.

.

เราต้องหัวเราะให้แม่ได้ยินทุกครั้งที่โทรมาให้ได้

แม้ว่าเราเพิ่งปาดน้ำตาไปหมาดๆ

.

.

การจาก อกพ่อแม่ในวัยหัวเลี้ยวหัวต่อ ((อายุแค่ 17-18 ปี))

มันสั่งสม ทำให้เราเป็นอย่างนี้นี่เอง

.

.

วันนี้ อายุปาไปเลข 3 แล้ว

เราก็ยิ่งแกร่ง ลุกลามไปจนถึงแข็งกระด้างมากขึ้น

.

.

แม้ชีวิตนี้ ที่ผ่านมาจะมีคนวนเวียนมาดูแลเราบ้าง

แต่ก็นั่นแหละ เค้าเข้ามาแล้วก็จากไปตามวัฏสงสาร

.

.

ทุกวันนี้ แม้จะไม่มีพ่อแม่ต้องคอยดูแลอย่างที่ควรจะเป็น

แต่อย่างน้อย ณ.เวลานี้ ชีวิตพิมก็ไม่ได้ลำบากลำบน หดหู่อะไร

.

.

เพราะพระเจ้ามักสร้างทุกสิ่งให้สมดุลเสมอ

.

.

ตอนนี้มี 1 ชีวิตก้าวเข้ามาในชิวิตพิม

ตอนนี้มี 1 หัวใจมามอบให้พิมหมดแล้ว

ตอนนี้มี 1 สมองที่คอยช่วยพิมคิดแก้ปัญหา

ตอนนี้มีหู 2 หูที่คอยรับฟังพิมทุกอย่าง

ตอนนี้มีตา 1 คู่ที่พร้อมจะดูแลพิมในทุกๆยาม

ตอนนี้มีมือ 2 มือที่คอยประครองและจับมือพิมไปด้วย

ตอนนี้มีเท้า 2 เท้าที่พร้อมจะเดินไปกับพิมในทุกๆที่

.

.

อ้อ...ตอนนี้มี 1 กระเป๋าที่พร้อมจะควัก ถ้าพิมงอแงจะกินหนม แหะๆ

.

.

เห็นมั๊ย พิมบอกแม่แล้วไม่ต้องเป็นห่วง พิมสบายดี ^^

.

.