วันนี้
คงเป็น blog หน้าท้ายสุด...ก่อนที่พริมจะหายหน้าไป
ไม่รู้ว่าจะหายไปนานหรือเปล่า แต่ก็คงนานพอดู
ทว่า...อาจจะนาน...จนทำให้ลืมกันไปได้เลย
.
.
.
.
อย่างที่บอก blog นี้คือหน้าท้ายสุด หากแต่ยังคงไม่ใช่หน้าสุดท้ายเสียทีเดียวนัก
.
.
.
.
คงได้มีโอกาศกลับมาเขียนใหม่ หากแต่...
....ยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ก็เท่านั้น...
.
.
.
.
หากจะไม่ดู โชคร้ายไปหน่อย
คงเก็บเงินซื้อ laptop ได้เร็ว 555+
((ใครให้เกิดมาเป็นลูกตาสีตาสาว่ะเนี่ย
ไม่งั้นจะขอเงินพ่อซัก 4-5 หมื่นไปผลาญซื้อ คอมฯเล่นๆ 555+))
.
.
.
.
เวลาแห่งความสุขมักเดินเร็วเสมอ
เหลือเพียงอีก ไม่กี่วัน ก็จะต้องโบกมือบ๊าย บาย
ลาจาก ความสุขสบาย((จนเป็นสันดาน))เก่าๆ
ไปเผชิญหน้ากะความท้าทาย ที่ยังไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง
.
.
.
.
อย่างที่เค้าว่ากัน งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา
((ถึงแม้ว่า เราจะจัดบ่อยได้ก็เหอะ))
.
.
.
.
แต่ก็นั่นแหละ มันก็ทำให้เราอดคิดถึงบรรยากาศเก่าๆไม่ได้
.
.
.
.
บางที การหายหน้าหายตาไปจาก blog หรือ MSN นานๆ ((นานจริงๆ))บ้าง
ก็อาจทำให้ รู้สึกคิดถึงกัน
จริงหรือเปล่าไม่รู้ แต่...คิดเอาเอง 5555+
.
.
.
.
ต่อไปนี้ก็คงกลับไปมีชีวิตเงียบๆในแบบของตัวเอง
คงไม่ได้โลดแล่น เริงร่า กระโดดดึ๋งๆ ตามเวปไซต์แล้ว
.
.
.
ถือว่า..ขอเป็นช่วงลาพักร้อนละกัน
แต่ลางวดนี้ อาจลานานไปนิด
แต่ก็นั่นแหละ ซักวันคงได้กลับมาทักทายกันเหมือนเดิม
.
.
.
.
ส่วนจะอีกนานซักแค่ไหน เมื่อไหร่?????
ก็บอกไม่ได้เช่นกัน
.
.
.
.
ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนที่ติดตามอ่าน
ขอบคุณทุกเมนท์ ขอบคุณทุกๆความคิดเห็น
อยากจะบอกจริงๆว่า เพื่อนๆคือกำลังใจ
((ถึงจะฟังดูกระแดะไปหน่อย แต่นั่นก็คือความจริง))
.
.
.
.
ไปแระนะ....ลาที...^______^
.
.
.
.
เพียงแค่คำ ขอบคุณ ที่มอบให้
น้อมรับไว้ ด้วยใจ ที่ให้ฉัน
ดุจน้ำทิพย์ รินหยด รดใจพลัน
ขอสุขนั้น จงรินกลับ ที่ใจเธอ
----------------------------------------------
สักวันหนึ่งเราคงได้เจอกัน
.
.
.
.
.bmp)
