๓.๒๓.๒๕๕๒

.....blog หน้าท้ายสุด....ลาที.......

วันนี้
คงเป็น blog หน้าท้ายสุด...ก่อนที่พริมจะหายหน้าไป
ไม่รู้ว่าจะหายไปนานหรือเปล่า แต่ก็คงนานพอดู
ทว่า...อาจจะนาน...จนทำให้ลืมกันไปได้เลย
.
.
.
.
อย่างที่บอก blog นี้คือหน้าท้ายสุด หากแต่ยังคงไม่ใช่หน้าสุดท้ายเสียทีเดียวนัก
.
.
.
.
คงได้มีโอกาศกลับมาเขียนใหม่ หากแต่...
....ยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ก็เท่านั้น...
.
.
.
.
หากจะไม่ดู โชคร้ายไปหน่อย
คงเก็บเงินซื้อ laptop ได้เร็ว 555+
((ใครให้เกิดมาเป็นลูกตาสีตาสาว่ะเนี่ย
ไม่งั้นจะขอเงินพ่อซัก 4-5 หมื่นไปผลาญซื้อ คอมฯเล่นๆ 555+))
.
.
.
.
เวลาแห่งความสุขมักเดินเร็วเสมอ
เหลือเพียงอีก ไม่กี่วัน ก็จะต้องโบกมือบ๊าย บาย
ลาจาก ความสุขสบาย((จนเป็นสันดาน))เก่าๆ
ไปเผชิญหน้ากะความท้าทาย ที่ยังไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง
.
.
.
.
อย่างที่เค้าว่ากัน งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา
((ถึงแม้ว่า เราจะจัดบ่อยได้ก็เหอะ))
.
.
.
.
แต่ก็นั่นแหละ มันก็ทำให้เราอดคิดถึงบรรยากาศเก่าๆไม่ได้
.
.
.
.
บางที การหายหน้าหายตาไปจาก blog หรือ MSN นานๆ ((นานจริงๆ))บ้าง
ก็อาจทำให้ รู้สึกคิดถึงกัน
จริงหรือเปล่าไม่รู้ แต่...คิดเอาเอง 5555+
.
.
.
.
ต่อไปนี้ก็คงกลับไปมีชีวิตเงียบๆในแบบของตัวเอง
คงไม่ได้โลดแล่น เริงร่า กระโดดดึ๋งๆ ตามเวปไซต์แล้ว
.
.
.
ถือว่า..ขอเป็นช่วงลาพักร้อนละกัน
แต่ลางวดนี้ อาจลานานไปนิด
แต่ก็นั่นแหละ ซักวันคงได้กลับมาทักทายกันเหมือนเดิม
.
.
.
.
ส่วนจะอีกนานซักแค่ไหน เมื่อไหร่?????
ก็บอกไม่ได้เช่นกัน
.
.
.
.
ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนที่ติดตามอ่าน
ขอบคุณทุกเมนท์ ขอบคุณทุกๆความคิดเห็น
อยากจะบอกจริงๆว่า เพื่อนๆคือกำลังใจ
((ถึงจะฟังดูกระแดะไปหน่อย แต่นั่นก็คือความจริง))
.
.
.
.
ไปแระนะ....ลาที...^______^
.
.
.
.
เพียงแค่คำ ขอบคุณ ที่มอบให้
น้อมรับไว้ ด้วยใจ ที่ให้ฉัน
ดุจน้ำทิพย์ รินหยด รดใจพลัน
ขอสุขนั้น จงรินกลับ ที่ใจเธอ
----------------------------------------------
สักวันหนึ่งเราคงได้เจอกัน
.
.
.
.

๓.๑๓.๒๕๕๒

......ความจำสั้น....แต่มันสั้นไปมั๊ยว่ะ.......

อย่างที่เล่าให้ฟัง
ว่าเมื่อวันก่อนจะไปดูหนังเรื่อง ความจำสั้น แต่รักฉันยาว
.
.
.
.
แล้วเราก็ได้รอบหนังเวลา 20.30 น.
พอไปเอาตั๋วแล้วก่อนเข้าหนังฉาย
เราก็พากันไปกินข้าวผัดปูเจ้าดังย่านแจ้งฯก่อน
((แต่รสชาดไม่อร่อยอย่างที่คาดไว้เลย))
.
.
.
.
ตอนแรกไม่ได้ตั้งใจจะไปดูเรื่องนี้
เพราะไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจ ประมาณนึกแนวเรื่องได้
และคิดว่ามันก็คือหนังรักเรื่องหนึ่งนั่นแหละ
.
.
.
.
แต่นึกไงไม่รู้ ไปอ่านที่เค้าพากันวิจารณ์หนังตามเวปไซต์
หลายเสียงบอกว่าหนังดี น่ารักและซึ้ง
.
.
.
อืมม...เกิดกระตุ้นต่อมตอแหลอยากดูหนังรักเรื่องนี้ขึ้นมาซะงั้น ^^”
((ทั้งที่ตอนแรก เด็กแว๊นซ์ก็เปรยๆว่าอยากดูเรื่องนี้ พี่ที่ทำงานบอกว่าดี งั้นงี้))
.
.
.
.
แต่ก็นั่นแหละ พริมก็ไม่ได้สนใจอะไร จนเข้าไปอ่านตามเวปแล้วก็อยากไปดู
((เพราะสิทธิ์ ในการจะบอกว่าจะดูหนังเรื่องอะไรหรือไม่นั้น ขึ้นอยู่ที่พิมคนเดียว 5555+))
.
.
.
.
ในตัวหนัง ตามความคิดของพริมเอง
มุขตลก ก็พอให้ขำกร๊าก ^o^ ได้เป็นระยะ
.
.
.
.
แต่ที่ให้เด่นๆ ก็คงเป็นเรื่องราวของความรัก ของลุงกะป้า
...ความทรงจำที่อยากจะจำแต่กลับลืม.....
.
.
.
ที่ดูแล้ว เออ....คนแก่ก็น่ารักได้เนอะ
.
.
.
.
บางคนบอกว่าไปดูหนังเรื่องนี้แล้ว ซึ้ง จนร้องไห้ Y^Y
พริมเองก็คงไม่ได้ in ได้ขนาดนั้น
เพราะมันไม่ได้รู้สึกรันทดอะไร กับเนื้อเรื่องนักหนา
.
.
.
.
แต่ที่เห็นเด่นๆ ก็คงเป็นเรื่องของความรัก ความรู้สึกดีๆ ความกุ๊กกิ๊ก
ของคนที่เพิ่งจีบกันใหม่ๆ นั่นแหละ
ที่แปลกก็คือ ทั้งคู่ต่างเป็นวัย ลุง-ป้า หรือ ตา-ยายแล้ว
.
.
.
.
นั่นสิ ทำไมความรักเราจะเกิดขึ้นอีกครั้งในวัยเช่นนี้ไม่ได้หรือ??
.
.
.
.
ตอนท้ายๆเรื่อง มีคำพูดของลุงที่พูดกับป้าเอาไว้ว่า
....จากกันในตอนที่จำกันได้แหละดีแล้ว...
และ
.....ไม่ลืม คงไม่มีหรอก มีแต่ลืมช้า หรือลืมเร็ว.....
.
.
.
.
ฟังแล้ว อืมม...จริงของลุง
.
.
.
.
ส่วนใน Part ของคนหนุ่มสาว
....ความทรงจำที่อยากลืมแต่กลับจำ.....
.
.
.
.
ดูแล้ว อดไม่ได้ที่ต้องคิดถึงเรื่องของตัวเอง
((อะไรที่มัน เหรี้ยๆ เนี่ย แปลกเนอะ เราจดจำไว้ดีจัง ว่ะ))
.
.
.
.
.
พริมคงไม่ได้ประทับใจอะไรมากมายกับเรื่องราวของ ตัวนางเอกมากนัก
แต่นางเอกทำอย่างนึงที่ทำให้พิมรู้สึกว่า
...เออ แมร่งบ้าว่ะ เป็นกรุ กรุคงไม่กล้า ((ทั้งที่ลึกๆกรุก็คงอยากทำอย่างนี้เหมือนกัน))
.
.
.
.
.
นางเอก แม้จะเลิกกะแฟนแล้ว ((ทั้งคู่แต่งงานกันแล้ว และเธอจับได้ว่าแฟนมีกิ๊ก))
แต่ทั้งคู่ยังเป็นเพื่อนกันได้
แต่เธอก็ยังทำดีกะเค้าคนนั้น คอยให้ความช่วยเหลือ
และลึกๆ เธอหวังอยากให้แฟนเก่าเธอกลับมาเหมือนกัน
.
.
.
.
.
แต่วันที่เธอเมาขึ้นมา อะไรหลายๆที่มันอัดอั้นเลยระเบิดออกมา
แถวบ้านเรียกสติหลุดนั่นแหละ
.
.
.
.
.
เธอโทรกลับไปหาแฟนเก่าเธอ และถามว่า
....โอมเหรอ ฝ้ายมีเรื่องจะถาม ทำไมโอมถึงได้ เหี้ย!! อย่างนี้ว่ะ!!!
เหี้ย!!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!! เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!! แมร่งเหี้ย!!....
.
.
.
.
.
เออออออออออ เว้ยเห้ย!!!!
กรุก็เคยอยากถามคนทำ เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!! กระกรุเหมือนกัน
55555+
.
.
.
.
แต่เอาเข้าจริงๆก็คงไม่อยากให้คนเหี้ย!!เหี้ย!! อย่างนั้น
เข้ามาวนเวียนหลอกหลอนในชีวิตเราอีกต่อไปหรอก
.
.
.
.
ดูหนังเรื่องนี้ทำให้รักคนรักมากขึ้น ((อีกแล้ว))
หนังเรื่องนี้ทำให้เรารักน้องหมามากขึ้นเช่นกัน
หนังเรื่องนี้มีนักแสดงจาก GTH มาให้เห็นคนละแว๊บสองแว๊บ
หนังเรื่องนี้ทำให้หันมามองตัวเองว่า เวลากรุแก่ กรุจะเป็นไงว๊า??
.
.
.
.
.
พอออกมานอกโรงหนัง
จะมีโปสเตอร์ใหญ่ๆ เรื่องนี้ตั้งอยู่หน้าที่จำหน่ายตั๋ว
.
.
.
.
แล้วก็จะมี post it คำถามแปะอยู่เยอะๆ
เพื่อเป็นการ test ว่าคู่รักของคุณนั้น มีความจำแม่นแค่ไหน
.
.
.
.
ไอ้เราก็อารมณ์ประมาณว่า อยากรู้ว่าเด็กแว๊นซ์มันจะจำอะไรได้แค่ไหนว๊า??
.
.
.
.
มีคำถามมากมายแปะถามเพื่อ test คู่รักไว้เยอะแยะ
แต่พิมเลือกถามเอาคำถามที่อยู่สูงสุด
.
.
.
...เวลาทานก๋วยเตี๋ยว เค้าชอบสั่งเส้นอะไร??...
.
.
.
พริม “ตะเองเค้าชอบเส้นอะไร จำได้ป่ะ”
เด็กแว๊นซ์ “เส้น....เล็กมั้ง??”
.
.
.
โอ้วววววโหหหหหห @>.<@
แดรกก๋วยเตี๋ยวกะกรุกมาตั้งหลายครั้งหลายครา นี่มรึงกล้าตอบเนอะว่ากรุชอบเส้นแล็ก
.
.
.
.
ปรี๊ด!!!! ค่ะ ปรี๊ดดดดดด
ปรี๊ดดดม๊ากกกกกกกกก
.
.
.
.
พริมเลยพูดไปสั้นๆว่า
“เส้นเล็ก ค-ว-ย สิ”
.
.
.
_*_ เอ่อ....พริมรู้นะว่ามันหยาบมากที่พูดไปอย่างนั้น
ก็คนมันโมโหนี่นา
.
.
.
.
.
อะไรว่ะ แค่นี้ยังจำไม่ได้ ทีกรุยังจำได้เลยว่ามรึงชอบแดรกเส้นเล็ก
.
.
.
.
โกดๆๆๆๆ งอนๆๆๆๆ โว้ยยยยย!!!!
.
.
.
.
แต่ก็รู้อะน่ะ ว่าคำที่ด่าไปมันแรงไปนิสสสสสสส
^^”
.
.
.
.
.
เมื่อวานพริมได้ SMS “ขอโทษ” จากตะเองแล้วค่ะ
วันนี้พริม “ขอโทษ” ในทุกๆเรื่องที่หงุดหงิด ปากจัก ปากหมา
.
.
.
.
ช่วงนี้พริมหงุดหงิดจังเลย
พริมรู้ว่าทำตะเองงานเข้าหลายครั้งแล้ว
แล้วเวลาที่งานเข้า ตัวเองต้อง “จ๋อย” แบบนี้ ทุกที
.
.
.
.
เห็นมั๊ย????ก็พริมก็เป็นซะอย่างนี้
จะมีใครทนได้ว๊า?????
.
.
.
.
ว่าแต่??? รู้ยังว่าพริมชอบเส้นไร???
.
.
.

๓.๑๑.๒๕๕๒

......ยังมีลมหายใจ สู้ไปยังได้อยู่........

หายไปหลายวัน
จนเพื่อนโทรเข้ามือถือแล้วก็พูดว่า
...ชั้นคิดว่าแกตายไปแล้ว...
_*_
.
.
เหมือนเพื่อนจะเป็นห่วง...อืม...เพื่อนเป็นห่วง
.
.
.
เลยมาขออัพเดทตัวเองซะหน่อย เผื่อเพื่อนจะได้ไม่ห่วงมากกว่านี้
.
.
.
เรื่องที่ 1
ช่วงนี้อากาศ so hot hot hot มั่ก
ด้วยความที่แมร่งร้อนเกิ๊น
.
.
.
สุดท้ายวิธีการแก้ร้อนพริมกะเด็กแว๊นซ์ทำคือ
ย้ายห้องจากห้องธรรมดาไปอยู่ห้องแอร์ซะ เหอะๆๆ
สิ้นเดือนจะย้ายแล้ว เย๊ๆ !!
((ถึงต้องจ่ายแพงขึ้น แต่ก็ได้อยู่แบบเย็นสบาย))
.
.
.
เรื่องที่ 2
เมื่อส-อา ที่ผ่านมา ยังคงตั้งหน้าตั้งตาไปขายของที่ปัดวิกอน
อืม...ขายดีพอได้อยู่ เอาเป็นพอได้มีเงินเข้ากระเป๋า ขำขำ
แม้ว่าจะเหนื่อยแต่ก็สนุก และมีกำลังใจดี ^^
.
.
.
.
*** หมายเหตุ **** ใครมีหนังสือเก่า เสื้อผ้าเก่า ไม่ได้ใช้แล้ว
ยินดีรับบริจาคค่ะ รับของถึงที่คร่า ^^
.
.
.
.
เรื่องที่ 3
เมื่อหลายวันก่อน ลงมือทำ ก๋วยเตี๋ยวไก่ตุ๋น แม่พริมพริ้ม ครั้งแรก
สงสัยจะเป็นพรสวรรค์ส่วนตัว โย่วๆ ฮิ้วววว
.
.
.
.
ลองเอามาให้เพื่อนที่ทำงานทาน
ต่างพากันแซวว่า....จะเปิดร้านเมื่อไหร่ 555+…
บ้างก็บอกว่า....อร่อยกว่าบางร้านที่ไปกินอีก...
.
.
.
อะ อะ อะ เอาไว้เก็บเงินก่อน ซัก 5 ปีข้างหน้า
คงได้มีชื่อร้าน ก๋วยเตี๋ยวไก่แม่พริมพริ้ม แน่ๆ
และคิดว่า ถ้าเป็นคนกันเอง
ถ้าเป็นชื่อ พริ้ม คงรู้ว่ามีคนเดียวนะอยู่แล้ว อิอิ
.
.
.
แวะเอารูปที่ทำให้ดู รสชาติทำมาแล้ว ก็อร่อยเหมือนกันนะจะว่าไป
ไม่ได้โม้..........
.
.
.
.
เรื่องที่ 4
หลายวันก่อนไปตัดผมมาเพราะอากาศร้อน
สั้นไปเลยทีเดียว
แต่ออกมาแล้วหน้ากลมบ๊อกเลย กำกำ _*_
.
.
.
เรื่องที่ 5
ตอนนี้นับถอยหลังเรื่องงานที่ทำอยู่แล้ว
ไม่รู้ว่าข้างหน้าจะเป็นไง
แต่ช่วงนี้เตรียมแต่เสื้อที่ปิดรอยสัก อันอลังการไว้แล้วเรียบร้อยหลายตัวอยู่
.
.
.
เรื่องที่ 6
เวลาคุยกะเพื่อนๆหลายคน มักถามว่า...ไปเที่ยวไหนมั่งมั๊ย??....
จะบอกว่า ไม่ได้ไปไหนเลย ((เท่าไหร่))
.
.
.
แค่ทุกศุกร์ ที่ผ่านมา 1 เดือนมานี้
สิงสถิตย์อยู่ที่ร้าน ชูบีดูบาร์ ประชาชื่น ทุก ศ เลย 4 ศุกร์ซ้อนคร๊าบบบบ
เวงกำ.....^^"
((ไม่รู้ติดใจอะไรนักหนา))
.
.
.
.
เรื่องที่ 7
เห็นเค้าว่าหนังเรื่อง ความจำสั้น แต่ไอ้นั่นฉันยาว ซึ้งเหรอ
อุ้ย!!! ความจำสั้นแต่รักฉันยาว ตะหาก
เห็นเค้าว่าดี แรกๆ ไม่อยากไปดูเท่าไหร่ แต่อิงกระแสหน่อย ไปดูก็ได้ อิอิ
.
.
.
.
ถ้าไปดูแล้ว จะเอามาเล่าให้ฟังว่าเป็นไง
.
.
.
.
ปล. ช่วงนี้มีหมาตัวสูง หัวฟู ขี้หวง ขี้อ้อน มาอยู่ด้วย เล่นเอาอิพุกหงุดหงิดได้เป็นระยะๆทีเดียว
.
.
.
.
ปล.1 ที่ห้องใหม่ มีซิงค์สำหรับล้างจาน ถูกใจเด็กแว๊นซ์ เพราะจะได้สะดวกซะที
((หลังจากที่คุดคู้ ย็องๆ ล้างจานมาหลายเดือน))
.
.
.
ปล.2 ความรักและชีวิตครอบครัวของเรา ยังคงสงบสุขเหมือนเดิมค่ะ^^
.
.
.

๓.๐๔.๒๕๕๒

....โอ้วววว มายบู๊ดดดด้า......

งงช่ายม๊า เอารูปนักมวยที่ไหนฟร่ะ!!!มาลง
.
.
คืองี้!!! เอ่อ...~_~ คือว่า
.
.
.
ว่างไง...เลยเข้าไปแวะเดินเล่นในพันธ์ทิพ ห้องเฉลิมไทยมา
((สืบเนื่องมาจาก เพื่อนไซ ส่ง link ของกระทู้ หนูน้อยบนยอดเขาอันหนาวเหน็บ ให้อ่าน
ซึ่ง!!! อ่านแล้ว ขำม๊าก ขำน้ำตาเล็ด...ลองเอาไปอ่านดูได้))
**หมายเหตุ**พริมขำสุดก็ วิจารณ์น้องโฟกัส ณ แฟนฉัน แล้วก็เจ๊มาช่า แห่งดาวอะดูนาบี
.
.
.
วันนี้เลยลองไปอ่านกระทู้อื่นเรื่อยๆ ((ตามประสาคนว่างงาน ^^))
.
.
.
ไปเจอกระทู้นึง ดูรูป และอ่านข้อความของคนที่โพสแล้วแทบ S H O C K !!!!
โอ้ววววว มายบู๊ดดดดด....ด๊า.....
.
.
.
นี่มันอะไรกันน้อง!!! จะแมนไปถึงไหนมิแซ๊บบบบบบบ!!!
.
.
.
เชื่อป่ะว่าน้องเค้าเป็นผู้ ญ ค๊าบบบบบบ
น้องเค้าชื่อว่า น้องเน ค่ะ หื้อ!!!! ยังจะเรียกได้คิกขุขนาดนั้นได้อีกหรือ????
“น้องเน” _*_
รูปนี้มีขนจั๊กกุแร้ด้วย ^^"
.
.
.
เอ่อ.......~.~ ถามว่า แมนขนาดนี้ จะมีดี้คนไหนอยากได้เป็นแฟนมั่งป่ะค่ะ
พริมคนนึงล่ะ ไม่อาววววว ดีกว่า กลัวน้องเค้าโมโห แตะก้านคอขาด 2 ท่อนล่ะตายเลย
((ปรกติ จากความสูงหัวจรดตรีน กรุก็มีอยู่แค่ ท่อนครึ่งเอง))
.
.
.
.
แต่เค้าเก่งนะ เป็นแชมป์มวยสากลด้วยแหละ
.
.
.
.
อีกคนก็ชื่อ น้องหมวย อืม....เรียกน้องอีกแระ
ช่างดูเหมาะสมเสียจริงๆ ((กรุละเครียด _"_))
.
.
.
ปล. ขอบคุณเครดิตภาพจากพันธ์ทิพย์
.
.
.
ปล.1 เอารูปอิน้องพุก ในชุดกระเป๋าหิ้วมาฝาก น่าร๊ากกกซะ อิอิ
.
.
.
ปล.2 ช่วงนี้ต้องพาน้องพุกเที่ยวบ่อยๆ จะได้ชินกะกระเป๋าหิ้ว
ปล.3 ส่วนลูกๆตัวอื่น คงไม่ได้พอไปด้วย เพราะมีใบเดียว ใส่ตัวน้องพุกได้คนเดียว ^^”
.
.
.
ปล.4 กะลังคิดจะทำ ก๋วยเตี๋ยวไก่ตุ๋น ทานเอง
ผลจะออกมาเป็นไง จะเอา how to มาอวด กร๊ากๆๆ
ปล.5 ถ้าอร่อย จะเก็บเงินทำร้าน ก๋วยเตี๋ยวไก่แม่พริมพริ้ม
.
.
.
ปล.6 โคเด็กยังขยันเคี้ยวหญ้าแก่แห้งๆอยู่ เค้าบอกว่า “ดีออก...เคี้ยวได้นานดี”
ปล.7 หึ หึ หึ ความสุขเล็กๆน้อยๆ ของกรุ 2 คน ^.^
.
.
ปล.ท้ายสุด มีเพื่อนอยากเห็นว่าพิมเป็มทอมเป็นไง แวะเอารูปเมื่อปีที่แล้วมาให้ดูจ้า จำได้มั๊ย??
ปล. สุดท้ายจริงๆ ว่าแต่ระหว่าน้องเน น้องหมวย กะพี่พริม สาวๆ อยากได้ใครเป็นแฟนคั๊บ
กร๊ากๆๆๆๆๆๆ ^O^
.

๓.๐๒.๒๕๕๒

.....หอบสมบัติ......

เมื่อวันเสาร์เดินทางกลับบ้านที่ สระแก้ว มา
.
.
เล่าให้ที่ทำงานฟัง ว่าไป สระแก้ว เพื่อนๆที่ทำงานพากันตกใจ
...ป๊าดด!!อย่างพริมเนี่ยนะกลับบ้านไปหาพ่อกะแม่...
.
.
.
((ปรกติถ้าไม่ใช้เทศกาลสำคัญ ก็ไม่กลับไง))
.
.
แต่เปล่าหรอก มันมีเหตุให้ไปง่ะ
เพราะว่า ตั้งแต่ไปขายของที่ปัดวิกอน
แบบว่าเรามีสัมภาระเย๊อะม๊ากกกก
.
.
แล้วคนที่ต้องรับภาระในการหอบของหนักๆเช่นนั้นคือ เด็กแว๊นซ์ คนเดียว ^^”
.
.
.
ไอ้เราก็สงสารสามี เพราะว่าเห็นผอมแห้งแรงน้อย
กลัวกระดูกจะหักซะก่อน ((ทอมเด็กดีๆสมัยนี้ยิ่งหายากๆอยู่))
.
.
.
เลยพากลับบ้าน ตจว.ดีกว่า
เพราะว่าที่บ้านมีรถเข็นเล็กๆอยู่อันนึงไม่ได้ใช้((สมัยพี่ชายขายของเก็บไว้))
.
.
.
ด้วยความที่ งก!! ไม่อยากซื้อใหม่ไง ((แหม!!มันก็หลายร้อยเนอะ))
.
.
.
โทรคุยกะแม่กลางคืนของวัน ศ ว่าจะกลับบ้าน
วัน ส ตื่นมาเที่ยงก็พากันออกเดินทางกัน
((ก่อนไปแวะซื้อของกินที่ แฟชั่นฯ เสบียงเหมือนจะเดินทางข้ามไปฝั่งเขมรด้วย ^^”))
.
.
ด้วยความที่คิดว่าจะไปเพียง 1 คืน เช้าตรู่ วัน อา ก็จะกลับ
เลยพาลูกรักไปตัวเดียว นั่นคือ อิพุก ((แต่ตัวอื่นปล่อยไว้ที่ห้อง- - ซะงั้น))
.
.
.
แต่เด็กแว๊นซ์ก็ตะแง๊วๆ อยากให้ตัวอื่นไปด้วยโดยเฉพาะพี่หริ่ง
แต่พริมก็ยื่นคำขาดไปว่า “ไม่!!!”
((ใจร้ายแมะ ไม่ร้ายเนอะ ก็เค้าไป คืนเดียวนี่นา))
.
.
.
อย่าหาว่าพริม งก ลงทุนเดินทางกลับบ้านเพราะรถเข็นคันเดียวเลยนะ
แต่ที่ไป เพราะว่า นอกจากจะมีรถเข็นแล้ว
เรายังไปหอบสมบัติมูลค่ามหาศาลกลับมาด้วย
((เหอะๆๆๆ พูดเว่อร์ไปงั้นแหละ))
.
.
.
แต่สมบัติที่ว่าก็คือ ของขายที่พี่ชายไม่ได้ขายแล้ว
อย่างรองเท้าแตะ กระเป๋าหิ้ว และกระเป๋าตังก์
.
.
.
ได้มาเยอะไม่เยอะ ไม่รู้แหละ แต่งานนี้
ได้มา 3 ลัง หญ่ายๆ แน่นเอี๊ยดด้วยมูลค่าสินค้า
((ที่อิพริมไม่ได้ลงทุมแม้แต่บาทเดียว))
หากินได้อีกเป็นเดือนๆเลย 5555+
.
.
.
ที่สำคัญ พ่อพริม ย้ำนักย้ำหนาว่า
...เอาไปเหอะ ขายได้เท่าไหร่ก็เอาไป ไม่ต้องเอามาให้พ่อกะแม่หรอก...
.
.
.
>__< กรี๊ดดดดด พ่อเพิ่งพูดเข้าหูก็วันนี้แหละคร๊าบบบบบบ
.
.
.
เช้าวัน อา เราเลยเดินทางกลับบมาช่างมีความสุข
เพราะบบรทุก((เงิน)) ข้าวของมาเต็มคัน โฮะ ๆๆๆๆ
.
.
.
พอถึงกรุงเทพฯเท่านั้นแหละ
((อย่าค่ะ อย่าคิดว่าพวกพริมจะตั้งหน้าตั้งตาจ้องจะไปปล่อยสินค้าทำมาหากินกันเลย))
.
.
.
เพราะพวกพริมมากันหลับต่อยาววววว จนถึงบ่าย 2 ค่ะ
((ก็อากาศมันดีนี่นา ได้ข่าวว่ากรุงเทพฯตอนเช้าฝนตก ที่สระแก้วก็ตกไปเมื่อตอนตี 4 ))
.
.
.
ด้วยความที่เหนื่อยจากการเดินทางแล้ว
เราเลยไม่ไปขายของเพื่อเอาตังก์
แต่ตรงกันข้าม เราไปเดินเล่นสวน JJ เพื่อเสียตังก์ดีกั่ว อิอิ
.
.
.
เชื่อป๊ะ ว่าไปสวน JJ แต่ละครั้งแทบจะไม่ได้ของๆคนกลับมาเลย
แต่ที่หนักๆ จะเน้นไปที่ของหมามากกว่า
.
.
.
.
ไปครั้งนี้ก็ไปซื้อของๆหมามาหลายสิ่ง ((พิเศษได้กระเป๋าอุ้มอิพุกมา 1 ชิ้นด้วย))
โดยเฉพาะของกินเล่น ที่เด็กแว๊นซ์บอกว่าคราวนี้เด็กๆ กินได้เป็นเดือนเลย
.
.
.
ปล. กลับบ้านทางนี้กลับทางแปดริ้ว รู้สึกว่าใช้เวลาสั้นขึ้น เพราะทางแค่ 220 กม.
ปล.1 แต่ลำบากตรงรถวิ่งสวนอยู่เป็นระยะทางซัก 80 กม. จะแซงทีก็เสียวได้อีก
.
.
.
ปล.2 ไม่ได้เสียวตรงจะแซงไม่พ้น แต่กลัวอิคันสวนมา แซงไม่พ้นมากกว่าแสรดดด
ปล.3 ได้เปิดไฟสูงด่าไปหลายรอบ แมร่งเอ๊ย!!! กรุกลัวนะแสรดดด
.
.
.
ปล.4 พาอิอ้วนพุก ไปเดินเล่นที่ตลาดวัฒนานคร ชาวบ้านร้านตลาดตื่นตากลับอิหมาพุกใหญ่เลย
.
.
ปล.5 บ้างก็ถามว่า นั่นแมวรึ๊?? บ้างก็ถามว่า มันท้องรึ๊???
บ้างก็ถามว่า พันธุ์อะไรรึ๊??? บ้างก็ถามว่าซื้อมากี่บาท???
ปล.6 แต่ที่หนักสุดคือ คุณแม่ชี้ให้ลูกดูแล้วพูดกะลูกว่า..ดูนั่นๆดูนั่นตัวอะไรไม่รู้ลูก...
ปล.6 _*_ เออ...กรุเข้าใจแระ สระแก้วบ้านกรุนี่มัน บ้านน๊อกกกก บ้านนอกจริงๆ
ปล.7 กรุต้องตอบคำถามแก้ตัวให้ลูกสาวไปพัลวัน...มันไม่ได้ท้องค่ะ มันอ้วน!!!....^^"
.
.
.
ปล.8 ตอนตี 4 ที่สระแก้ว ฝนตกหนัก
ปล.9 เดินทางกลับมาจากบ้านตอน7 โมงเช้า นี่คือเช้าสุดของการเดินทาง
.
.
ปล.10 อ้อ...ขับรถกลับบ้านกรุต้องยืมแว่นเด็กแว๊นซ์ใส่ตลอดทาง
ปล.11 เค้าว่ากรุสายตาสั้นแล้ว จริงหรือ???
.
.
.
ปล.12 พ่อเห็นรอยสักที่อกแล้ว
ปล.13 แต่กรุบอกพ่อว่า เป็นสติ๊กเกอร์
ปล.14 เด็กแว๊นซ์บอกว่า...พ่อคงเชื่อหรอก...
ปล.15 เหรอออออ....นี่พริมโกหกไม่เนียนหรอกหรือนี่????
.
.
.
ปล.16 ขอบคุณจ้า พ่อกะแม่ หนูสัญญาว่า หนูจะขายให้หมด
ปล.17 แล้วหนูก็จะเก็บเงินไว้เป็นอย่างดี
((โดยที่ไม่ได้แบ่งให้พ่อกะแม่ ตามเจตนารมณ์ของพ่อนะ อิอิ))
ปล.18 หนูรู้ว่าพ่อกะแม่ไม่อยากได้หรอก นั่นมันเศษเงินนี่นา 5555+ ((บ้านกรุรวย))
ปล.19 หมั่นไส้กรุแม๊ะ
ปล. 20 เปล่าหรอก พ่อเค้าแค่อยากให้บ้านโล่งขึ้น และหายรกซะทีมั้ง 5555+
.
.
.
.
ปล.21 ก๋วยเตี๋ยวไก่ตุ๋นที่ตลาดรามอินทรา กม.2 อร่อยกว่าที่สวน JJ เป็นไหนๆ
ปล.21 ทิ้งที่ราคาเท่ากัน 40 บาท
ปล.22 คุยกะเด็กแว๊นซ์ไว้ว่า ต่อไปจะเก็บเงินเปิดร้านก๋วยเตี๋ยวไก่ตุ๋นแระ ไม่ขายแระนมสด อิอิ
.
.
.
ปล.23 เด็กแว๊นซ์ตัดผมใหม่ ((บอกเพื๊ออออ!!!!)))
ปล.24 ก็มันไดอารี่กรุนี่หว่า 55555
.
.
.

๒.๒๗.๒๕๕๒

....โชคชะตาหรือพรหมลิขิต ตอนจบ กรุรู้ตัวมรึงแล้ววววว.......

แล้ววันนึง พิมเลยขอดูรูปเค้าที่ออนเอ็มบ้าง
.
.
Prim : พิมขอดูรูป"X" ได้ป่ะ คุยกันมาตั้งนาน ยังไม่รู้จักหน้าค่าตากันเลย
X : ได้ แต่ขอที่hi5ได้เปล่าอะ ถ้าไปดูแล้ว อย่ามาทักว่าทอมนะ
.
.
Prim : อื้ม ทาง hi5 ก้ได้ พิมเข้าไปดูได้เหร อ
X : ไม่ได้อะ ต้องเป็นเพื่อนก่อนอะค่ะ
.
.
Prim : เอ้าก็พิมไม่มี นี่นา ก็ปลด lock ก่อนสิ พิมเข้าไปดู แป๊บเดียว นะนะ
X : "X" ทำไม่ได้อะ เพราะที่ทำงานไม่อำนวย ตอนกลางคืนได้เปล่าอะพิม
กลับบ้านก่อนได้เปล่าอะ รูปอยู่บ้านอะค่ะ
.
.
Prim : พิมไม่มี pc ที่บ้าน
X : โหไม่อยากให้ดูรูปเลย อ้วนจัด 5555555555
.
.
Prim : -*- เอ้า อย่างนี้พิมก็เสียเปรียบนะ เห็นแต่รูปเราฝ่ายเดียวได้ไง
X : อืมนึกถึงโกะตี๋ละกันหน้า
.
.
Prim : 5555 จริงดิ
X : อืม นึกถึงโกะตี๋ไว้นะ หมือนกันเลยอะ
.
.
Prim : 5555 จะพยายาม
X : ขำๆๆๆๆๆๆ เครียดนะเนี่ย
.
.
จนแล้วจนรอด พิมก็ไม่เห็นรูปเค้าค่ะ
เพราะเค้าออนที่ทำงาน ผ่านเวป ไม่ได้ออนผ่านโปรแกรม MSN เราจึงไม่ได้เห็นหน้ากัน
.
.
เค้ามี Hi 5 แต่พิมไม่มี เพราะเค้ารับแต่เพื่อนที่ดูรูปได้
.
.
เอ้!!!!....แล้วอย่างนี้ พิมจะเห็นหน้าเค้าได้ยังไงค่ะเนี่ย
โก๊ะตี๋เหรอ???? พิมอยากเห็นซะแระว่าเป็นยังไงน๊า????
.
.
แต่!!! ก็นั่นแหละค่ะ นึกไม่ออก และยังไม่ได้เห็นรูปซะที -*-
.
.
จนกระทั่งวันนั้นก็มาถึง วันที่ทุกอย่างเปิดเผยซะที
.
.
วันนี้ 26/1/2552 เวลา 16:19:52
.
.
X : พิม ออนอยู่เปล่า นี่ไง รูป"X" ... เห็นยังอะ
Prim : เอ้อ เห็นแระ
.
.
X : 555555555 อ้วนได้ใจมั้ย
Prim : หน้าเหมือนเพื่อนเลย ชื่อ"X" เหมือนกัน เป็นทอม เหมือนกันด้วย ชื่อ"X"
.
.
X : พิม เราไม่รู้จักกันมาก่อนนะ หาว่าเป็นทอมอีกละ
Prim : บ้าน"X" อยู่ไหนนะ
.
.
X : แต่จะว่าไป "X" ก็มีเพื่อนคนนึงหน้าเมือนพิมแต่ไม่ได้เป็นดี้อะ
Prim : บ้าน"X" ง่ะ ที่อยู่ กรุงเทพง่ะ
.
.
X : อยู่ตรงซอย..((สงวนชื่อ))... อะ รู้จักเปล่า
Prim : โห!!!! ไอ้"X" เอ้ยยยยยยย!!!!
ชั้นตามหา แกมาตั้งนาน คิดถึงแกม๊ากกกกกกกก แกรู้มั๊ย
.
.
พอรู้ความจริง ว่าอิบร้าเนี่ยเป็นใครเท่านั้นแหละ ดีใจสัส เลย
เคยเป็นมั๊ย แบบว่า เราเจอคนที่เราอยากเจอมานาน
.
.
X : เรียกงี้หมายความว่าไง......แกอย่าบอกนะว่า แกคือคนเดียวกับ ที่อยู่หอดา ??????
Prim : เอ้อออออออออ ไอ้ บร้า จำชั้นไม่ได้เหรอออออออ
.
.
X : ไม่เชื่ออะ
Prim : แง๊ๆๆๆๆ Y^Y
.
.
X : แกอย่ามาอำ
Prim : ชั้นดีใจมากเลยยยยยยย
.
.
X : แกอย่าอำ ขอร้อง
Prim : จริงๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
.
.
X : คนที่ฉันรู้จักไม่ใช่คนนี้อะ
Prim : ทำไม ชั้นสวยขึ้นเหรอย่ะ อิอิ
.
.
X : ก็แกไม่ใช่ดี้อะ อีกอย่างคนนั้นไม่ได้ชื่อพิม แล้วก็คนนั้นไม่แกร่ง หรืออักนัยไม่เหมือนแกอะ
Prim : ชื่อ หลิว มีแฟน เป็น ผู้ ชาย อ้วนๆ ชื่อเบลล์ไง
.
.
X : อืมๆๆๆ 555555555555
Prim : ชั้นตามหา แก มาตั้งนาน ชั้นอยากเจอแก อยากคุยกะแก
.
.
X : ทำไมโลกกลมจังอะ แล้วทำไมแกถึงเป็นดี้อะ แล้ว??????
Prim : ชั้นคิดถึงแกมากเลย
.
.
X : ฉันก็คิดถึงแก ตั้งแต่โดนพ่อจับตัวไป ติดต่อใครไม่ได้เลย
Prim : ชั้นรู้ข่าวครั้งสุดท้าย คือแก หนีออกจากบ้าน ชั้นเสียใจมาก คิดว่าแกจะติดต่อมาบ้าง
.
.
X : ใครบอกแกอะ
Prim : ชั้นจำไม่ได้ ว่าใครบอกนะ จำไม่ได้ จริงๆ
.
.
X : 5555 ไม่น่าเชื่อเลยนะเนี่ยว่าจะเป็นคนเดียวกัน
Prim : แกนะแก ถ้าชั้นเห็นรูปแกตั้งแต่ ครั้งแรก ชั้นคงรู้แล้วว่าเป็นแก แต่แกดันจำชั้นไม่ได้ซะงั้น
.
.
X : ฉันก็ว่าหน้าแกคุ้นๆแต่ไม่คิดว่าจะเป็นแกอะนะ 5555 เวรกำ
Prim : ชั้นสวยขึ้นละสิ อิอิ
.
.
X : ก็แกไม่สักมากขนาดนี้นิ แล้วแกก็ไม่ได้เป็นดี้อะ
Prim : แกยอมรับมาซะว่าชั้นสวยขึ้น
.
.
X : อืม ก็ได้ สวยขึ้น แต่ผอมไปว่ะ
Prim : ก็ไอ้บ้า เป็น 10 ปี มาแล้ว มันอยากสัก ก็สักแหละแก
.
.
X : แล้วทำไมเดี๋ยวนี้แกกินเหล้าเยอะจังอะ
Prim : ก็ถ้าแก อ่าน ไดอารี่ หรืออ่าน blog ชั้น แกก็จะรู้แหละ ว่ามันเป็นไง ขี้เมา ขับรถ ขับรา น่ากัว
.
.
X : ฉันยังเล่าให้แฟนฉันฟังเลยว่าฉันมีเพื่อนคนนึง
รู้จักกับแฟนเพราะแกโนบราไปเที่ยว ใช่เปล่า แรงมากๆๆๆ โลกมันกลมจริงๆ คึดถึงว่ะ
ฉันไม่เคยมีโอกาสได้บอกแกเลย ว่าตอนนั้นขอบคุณมากๆๆๆ
.
.
Prim : ชั้นก็อยากจะบอกแกว่าชั้นคิดถึงแก
ชั้นมักพูดให้แฟนแต่ละคนให้ฟังบ่อยๆ ว่าชั้นมีเพื่อนเป็นทอมคนนึง
X : ฉันมีอะไรติดแกเปล่าอะ 555555555 กัวไง
เพราะตอนนั้นแกให้ทองฉันยืมไปจำเพื่อซื้อทองใหม่ให้อี..((สงวนชื่อ))... ฉันจำไม่ได้ว่าคืนแกหมดยัง
.
.
Prim : ไม่มีหรอก ชั้นรู้แค่ว่า แกเสียดายที่ชั้นมีผัวเป็น ช 5555 เพราะแกบอกว่า ถ้าชั้นเป็นดี้ แกคงจีบชั้น
X : 5555555555 แกอย่าบอกนะว่าแกเป็นดี้รอฉัน คิดนะเนี่ย
.
.
Prim : แต่ตอนนี้ชั้นก็เป็นดี้ มาเป็นจะ 10 ปีแระ เสียดายมีผัว แระ 55555
X : 55555 โหอยากกอดแกว่ะ
.
.
Prim : ไม่น่าเชื่อเลยเนอะ ว่าเราจะมาเจอกัน แมร่งเกือบ 10 ปี ผ่านมาแระ Y^Y ชั้นก็อยากกอดๆๆๆๆ
X : แต่แกก็เป็นเพื่อนของเพื่อนฉันอีก โลกกลมเนอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้โทรหาดีกว่า
เพราะโทรฟรี วันนี้โทรเสียเงิน คิคิคิ
Prim : อินี่ งก
.
.
5555+ นี่แหละค่ะ ประวัติที่พิมคุยกะเค้า ตั้งแต่วันนั้น 1 ปีผ่านไป จนถึงวันที่พิมรู้ว่าเค้าเป็นใคร
.
.
ไม่น่าเชื่อเนอะ ไม่น่าเชื่อจริงๆ เพื่อนคนนึงที่เรารักมาก สนิทมาก
เพื่อนคนนึงที่เราตามหา เพราะคิดถึง
เพื่อนคนนึงที่เราอยากเจอมาก แต่เราหมดหนทางที่จะได้เจอ
.
.
เค้าวนเวียนอ่านไดเรามาเป็นปีๆ เค้าเห็นรูปเรา แต่เค้ากลับจำเราไม่ได้ _”_
.
.
ตลอดระยะเวลาที่คุยกันทั้งทางเอ็ม และทางโทรฯ
มันไม่มีอะไรบอกได้เลยว่าเราคุ้นเคยกับคนๆนี้
.
.
เรารู้สึกแค่ว่า เค้าจริงใจ และเราอยากจะเก็บเค้าไว้เป็นเพื่อน แม้ว่าจะเป็นเพื่อนทางเน็ทก็ตาม
.
.
โลกกลม ช่าย โลกกลม จริงๆ
.
.
เรารู้จักกันปี 1999 และนี่ก็ปี 2009
10 ปี แล้ว ที่เพื่อนรัก 2 คน ต้องพลัดพลากจากกันไป ทั้งที่ยังห่วง และแสนจะคิดถึงเหลือเกิน
.
.
หลังจากที่เรารู้แล้วว่าใครเป็นใคร
เรามีเรื่องขำๆ คุยกันมากมาย
.
.
เราขุดคุ้ย ถึงวันเก่าๆที่ผ่านมา
แต่พอมาเป็นวันนี้ วันที่เราอายุเข้าเลข 3 กันแล้ว
.
.
เราต่างพากันขบขัน ต่อสิ่งที่ผ่านมา
.
.
ทุกวันนี้เพื่อนรักของพิม มีชีวิตที่มีความสุขดี มีคนรักที่น่ารัก
ประครองรักมาได้ 5 ปีแล้ว
.
.
ต่างจากพิม ที่ความรักผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะเหลือเกิน
.
.
เราทั้งคู่ มีโอกาศได้นัดเจอกันอีกครั้ง
.
.
มีหลายอย่างเปลี่ยนไป แต่ที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดคือ
ริ้วรอย ของวันเวลา
.
.
10 ปีที่แล้ว เรารู้จักกันในฐานะเพื่อน ในอายุเพียง 20-21 เท่านั้น
แต่วันนี้ เราโตมากแล้ว โตมากพอที่เรียกได้ว่า เราเป็นผู้ใหญ่แล้ว
.
.
แต่สิ่งที่เรา รับรู้ได้ถึงความคงอยู่ นั่นก็คือ คำว่า “เพื่อน”
มิตรภาพระหว่างเรา แม้มันจะห่างหายไปถึง 10 ปี
.
.
แต่มันไม่ได้ทำให้เรารู้สึกว่ามันขาดสะบั้นหายไปไหนเลย
.
.
เพื่อนยังคงเป็นเพื่อน ที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน
มันก็ต่อกันติดเสมอ
.
.
ชั้นจะบอกอะไรแกให้ ชั้นไม่รู้ว่าอะไรดลบันดาลให้เราได้เจอกัน
แต่ชั้นบอกได้เลยว่า ชั้นดีใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาก
.
.
แกเป็น 1 ในเพื่อนเพียงไม่กี่คน ที่ชั้นคิดถึงและอยากเจอ ทั้งที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้
แต่วันนี้ มันเป็นไปได้แล้ว คำว่า “โคตรดีใจเลย” แกเข้าใจชั้นมั๊ย
.
.
ชั้นยินดี ที่เห็นแกมีความสุขกันสิ่งที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ โดยเฉพาะเรื่องความรัก
.
.
ชั้นขอบคุณกับทุกๆคำแนะนำที่แกมีให้ชั้น
ชั้นเชื่อว่า มันมาจากความหวังดี ทีเพื่อนคนนึงมีให้เพื่อนคนนึงจริงๆ
.
.
ชั้นไม่รู้ว่าจะขอบคุณอะไรดี
ขอบคุณเลสล่า ขอบคุณโลกอินเตอร์เน็ท
ขอบคุณความบ้าที่ชั้นเขียนไดอารี่ ((จนทำให้แกต้องติดตามอ่านตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้))
.
.
ขอบคุณพรหมลิขิต ขอบคุณที่แกลาพักร้อนเลยทำให้แกออนเอ็มแล้วชั้นเห็นรูปแกได้
ขอบคุณความทรงจำที่ชั้นมีต่อแกแบบไม่มีวันลืม ถึงชึ้นจะแก่แล้ว((แม้แกจะจำมันไม่ค่อยจะได้ก็เหอะ))
.
.
ขอบคุณที่แกยังอ้วนเหมือนเดิมชั้นเลยจำแกได้
ขอบคุณแววตาคู่นั้นของแก ที่ชั้นจำได้เสมอแม้วันที่แกเคยมีน้ำตาให้ชั้นเห็น
.
.
ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ
.
.

๒.๒๖.๒๕๕๒

...โชคชะตาหรือพรหมลิขิต : ตอนที่ 1 เธอผู้ติดตาม.....

คุณเชื่อเรื่องโชคชะตาหรือพรหมลิขิตหรือเปล่า
.
.
..
เรื่องที่พิมจะเล่าให้ฟังต่อไปนี้มันเป็นเรื่องที่เกิดกะตัวเอง
และคนๆนึงที่ขอสงวนนามจริง((แต่เป็นทอม))
แต่พิมจะเรียกเค้าว่า "X" ละกัน
.
..
..เรื่องราวระหว่างพิมกะเค้าคนนั้น "X" ไม่ได้เรียกว่าลึกลับซับซ้อนอะไร
.
.
แต่เป็นเรื่องราวที่กว่าความจริงจะเปิดเผย นั่นก็ล่วงเลยมาเป็นเวลา 1 ปี เต็มๆ
.
.
..หึ หึ หึ ((เริ่มหนุกแระ ละเซ่))..
.
.
.
**หมายเหตุ***Blog หน้านี้ได้มีการขออนุญาติทั้งคนรักของตัวเอง
และผู้ที่อยู่ในเรื่องราวแล้ว
ถึงแม้จะเป็นการเปิดเผยข้อมูลในเบื้องลึก!!!ก็ตาม
.
.
v
v
v
..ย้อนไปเมื่อ 1 ปีที่แล้วมีคนๆนึง ((คาดว่าเป็นทอม))
เค้า add MSN พิมไว้จาก lesla diary
.
.
...จากประวัติการคุยที่พิมจะ set save ไว้
เค้าก็เข้ามาคุย ประมาณนี้ ((ไม่ได้ดัดแปลงข้อความใดๆค่ะ เอาแต่ชื่อเค้าออก))
.
.
.
..วันที่ 2/11/2550 เวลา 15:40:43..
v
v
v
v
x : สวัสดีค่ะ คุณพิม
Prim : จ้า.
.
.X : ดีใจนะค่ะที่ได้เจอคุณซะที
Prim : - -' ค่ะ ใครหว่า
.
.
.X : 555 คุณไม่รู้จักหรอกค่ะแต่เรารู้จักคุณมาก
Prim : รู้จักมากด้วย.
.
.
X : เพราะอาจเรียกได้ว่าแฟนคลับ ก็ได้นะค่ะ
Prim : เหอะๆๆๆ อ้อ ค่ะ ขอบคุณๆ ดีใจๆ ทีมีคนชอบอ่าน
.
.
.x : อืม ชอบ แรงดีค่ะ เหมือนกับว่าไม่ต้องหาคำเพราะๆมาเขียน
แต่ใช้ตัวตนของตัวเองเขียนมันเลย รู้สึกดี
Prim : เหรอ บางทีก็ไม่หรอก บางทีก็ไม่สนุกเท่าไหร่
.
.
..วันนั้น ประมาณ 1 ชม.ที่พิมได้คุยกะเค้า
แล้วก็ไม่ได้สนใจอะไร
เพราะก็คิดว่าเป็นเพียงคนที่ชอบอ่านไดอารี่ คนนึงเท่านั้น
.
.
..และที่สำคัญจากวันนั้น เค้าก็ไม่เคย ออนเอ็มให้เห็นอีกเลย....
.
.
จนวันนึง ถ้าเปรียบกับละครนน้ำเน่าๆซักเรื่อง
หน้าจอ ทีวี ของคุณก็จะขึ้นคำว่า
" 1 ปี ผ่านไป ((ไวเหมือนโกหก)) "
.
.
พิมได้เจอเค้าอีก
ซึ่ง!!! ผ่านมาแล้วเป็นระยะเวลา 1 ปี หรือประมาณ 365 วันนั่นเอง
v
v
v
v
วันที่ 25/11/2551 เวลา 14:48:53..
.
.
.X : สวัสดีค่ะพิม
Prim : อื้ม ว่าไง ค่ะ.
.
.
X : ดีใจจังที่ได้คุยด้วย
เพราะตั้งแต่เลสล่าเข้าไม่ได้เลยไม่ได้อ่านเรื่องราวของพิมเลย
Prim : เหรอ คะ ว่าไง "X" สบายดีนะ ค่ะ
.
.
.X : สบายดีค่ะ แล้วพิมสบายดีหรือเปล่า
Prim : ก็สบายดีค่ะ แต่งานเยอะไปหน่อย ไม่ค่อยได้มีเวลาออนเอ็ม
นี่ก็เพิ่งเข้ามาออน เพราะว่าเข้ามา check mail
เลยออนทักทายเพื่อนๆ ที่นานๆ จะได้คุยกัน.
.
.
X : อยากบอกว่า.....เอ้อคิดถึงนะค่ะ
Prim : เหรอ.
.
.
X : อยากอ่านที่พิมเขียนอีก ลูกๆสบายดีหรือเปล่าค่ะ
Prim : ค่ะ ขอบคุณที่ยังคิดถึงกัน สบายดีคะ ^^ ซน ตามประสาหมาๆ.
.
.
X : จะติดตามพิมได้ที่ไหนอะค่ะ แล้วพิมเล่น hi5หรือเปล่า
Prim : ไม่อะค่ะ ลบ hi5 ไปนานแล้ว
ไม่มีแล้ว ไม่ถนัด hi5 ((เข้าขั้นไม่ชอบ)) เหอะๆๆๆ..
.
.
.
จากนั้นพิมก็ส่ง link ที่ blog spot ของพิมให้เค้าอ่าน
.
.
..แล้วจากนั้นเค้าก็อ่าน blog พิมไปเรื่อยๆ
((และเค้าก็อ่านไดอารี่ของเพื่อนๆคนอื่นด้วยนะค่ะ ไม่ต้องห่วงหรอก เค้ารู้จักพวกคุณทุกคนแหละ))
.
.
แต่แปลก มาปีนี้ เค้ามีเวลาคุยกะพิมทาง MSN เยอะขึ้น
พิมมีอะไรก็ได้คุยกะเค้าเยอะขึ้น..
.
.
ที่สำคัญ เค้าเป็นคนที่ให้พิมปรึกษาปัญหาอะไรต่อมิอะไรได้อย่างมากมาย
บังเอิญที่เค้ามีความรู้เรื่องที่พิมกำลังประสบปัญหาอยู่พอดี .
.
.
.แต่ถึงกระนั้น พิมก็ยังรู้สึกว่า
เค้าคือ คนที่ชอบอ่านและติดตามไดอารี่พิม เท่านั้นไม่ได้มีอะไรในความรู้สึกส่วนตัว.
.
.
.อาจมีบ้างบางที ที่รู้สึกว่า เอ๊ะ!!! ยังไงกัน!?!?!??!?
v
v
v
v
วันที่ 24/12/2551 เวลา 12:04:56..
.
.
X : แล้วพิมรู้มั้ยทำไม "X"ถึงอยากคุยกับพิม แล้วพยายามหาพิมมาตั้งนานอะ
Prim : นั่น สิ ทำไมค่ะ พิมว่า พิมไม่ได้เป็นลุกหนี้ ของ "X" นะ 5555.
.
.
.X : 5555555555 เพราะตอนแรกเข้าไปอ่านของเลสล่าก่อน
แล้วรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้แรงจัง อ่านเรื่อยอะ จนมาอ่านอยู่ช่วงนึง
Prim : ตอนนั้น มั้ง รู้สึก ว่าจะเจออะไร เยอะ เลย ปากจัดไปหน่อย.
.
.
.X : ที่พิมทะเลาะกับแฟนเก่าอะ แล้วมีอะไรหลายอย่างที่ทำให้ประทับใจ อย่าให้พูดเลย ไม่ดี
Prim : อื้มม ตอนนั้นช่วงมรสุม เลยปากหมา 5555
แล้วมีอะไรหลายอย่างที่ทำให้ประทับใจอย่าให้พูดเลยไม่ดี ==> ???.
.
.
.X : 55555 ก็มันไม่ค่อยดีอะ เพราะเหมือนคิดภาพตามอะ..
.
.
.แต่ก็นั่นแหละ สิ่งที่เค้าเขียนมาก็ไม่ได้ทำให้พิม คิดอะไรหรอก
ก็แค่คิดว่า มันคือการพูดคุยเล่นๆ ตามประสา
และยังให้เกียรติ คิดว่า เค้าคือคนที่ติดตามไดอารี่ อยู่ดี!!!!..
.
.
.
แล้วเราก็คุยกันเรื่อยๆตามประสา ของคนทำงานต่างสาย
แต่มีบางสิ่งบางอย่างที่พ้องตรงกันในเรื่องของการให้คำปรึกษา
.
.
..มีบ้างที่พิม เล่าเรื่องไปสัมภาษณ์งานมาโน่นนี่
และเค้าก็ทำตัวแป็นที่ปรึกษาที่ดี มาตลอด.
.
.
.เราจะคุยกันเกี่ยวกับเรื่อง สภาวะเศรษฐกิจ ปัจจุบันเสียมากกว่า
.
.
..แล้วมีอยู่ช่วงนึง เค้าเขียนอะไรมาบอกบางอย่างกับพิม
v
v
v
v
Prim : อ้อ "X" พิมลองไปอ่าน ประวัติ การคุยของเราเชื่อป่ะ
ว่า เนี่ยเป็นการคุย ครบรอบ 1 ปี ที่เราได้คุยแล้ว 5555
ประมาณว่า คุยกัน 1 ปี 1 ครั้ง พอ
X : จริงอะ
Prim : จริงๆ.
.
.
X : มีประวัติการคุยด้วยเหรอ
Prim : มีสิค่ะ พิม save ไว้
.
.
.
X : 555555555 โหถ้าพูดอะไรที่แบบจีบๆๆๆๆๆๆเนี่ย ก็มีหมดเลยซิค่ะ กัว.......
Prim : ไม่มีๆ ช่วงนั้น พิม hurt อยู่มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ไม่มีใครกล้าจีบหรอกเหอะๆๆๆ "X"คุยกลางๆ ดีค่ะ
X : 555555 เอาจริงๆนะเคยคิดว่าฉันจะต้องจีบผู้หญิงคนนี้ ชอบมาก .
.
.
.Prim : ไม่นะ
X : โหออกตัวสร้างเกราะแรงอะ
.
.
Prim : พิมล่อเล่น 5555.
X : แต่คิดๆๆไป กัว 555555
.
.
Prim : 5555 กัวอะไร
X : เปล่าอะ ก็กัวเวลาพิมโกรธอะค่ะ
แต่ดูเวลารักใครแล้วแบบสุดตัวเหมือนกัน..
.
.
.
การติดต่อของเราเป็นไปอย่างต่อเนื่อง เรียบๆ
และไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก
อาจมีบ้างที่เราคุยกัน พิมพอจะรู้สึกถึงอะไรบางอย่างในตัวเค้าได้
v
v
v
v
Prim : ที่จริง อ่านไดพิมมาก็พอควร ก็น่าจะเดาทางได้ ว่าพิมน่าเป็นคนยังไง เหอะๆๆ
X : อืมใช่ ถึงอยากจะคุยด้วยมากไงค่ะ.
.
.
Prim : พิมมักจะเหนือการคาดเดาเสมอ
X : 5555555 ถูก.
.
.
Prim : แฟนพิมหลายๆคน มักจะพูดคล้ายๆกันว่า พิมเป็นคนแปลก และไม่มีใครเหมือน
X : เป็นคนที่ดูหลายอารมณ์อะ..
.
Prim : ไม่ใชไม่เหมือนใครนะ แต่ ไม่มีใครเหมือนมากกว่า
แต่ก็ไม่รู้ว่าแปลกตรงไหน ก็ปรกติดีนี่นา หึหึ
X : 55555 ไม่รู้ซิแต่น่าค้นหาอะ
บางทีจะพิมพ์อะไรไปยังเครียดเลย "X"อะ กัวพิมพ์ไปแล้วพิมจะไม่คุยด้วยอีก.
.
.
Prim : ไม่ต้องเครียดๆ พิมก็คน ธรรมดา แยกแยะได้ ที่สำคัญ มีสมองไตร่ตรองค่ะ อิอิ
X : ขอบคุณนะที่คุยด้วย
Prim : ค่ะ.
.
.
.
..สิ่งที่พิมรู้สึก คือพิมรู้สึกว่า เค้าเกร็งทุกครั้งที่มีการคุยกะพิม แปลกมั๊ยล่ะ 5555+.
.
.
.บางทีเค้าก็เป็นเอามาก จนพิมรู้สึกว่า เฮ้ย!!! ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้
v
v
v
v
X : พิมรู้ปเล่าค่ะ เวลา "X"คุยกับพิมนะ เหมือนมีอะไรมาจุกที่คอละ ........................
Prim : -*- ทำไมล่ะ งง..
.
.
X : 5555 ลุ้นว่าพิมจะพิมพ์ตอบ "X"เมื่อไหร่ไงค่ะ แบบว่าต้องคอยลุ้นอะค่ะ
Prim : ขนาดนั้นเชียว relax ๆดีกว่ามั๊ย 5555..
.
.
.
.
แต่คุยไปคุยมา พิมก็รู้ว่าเค้าเป็นเลสคิงค่ะ
อันนี้รู้และรู้สึกได้เอง โดยที่เค้าไม่ต้องบอก
บางครั้งเราคุยกัน เค้าก็ดูเป็นมิตร จริงใจ และเป็นห่วงพิม
v
v
v
v
X : พิมเชื่อมั้ย "X"เคยถามตัวเองนะ เวลาที่อ่านไดพิมแล้วอะ
ว่ามีบ้างหรือเปล่าที่พิมอ่อนแอ จนต้องการใครซักคน?
Prim : ได วันนี้ไง ที่พิม weak
บังเอิญมาก ที่พิมดันมี mode อ่อนแอ กับเค้าเหมือนกัน.
.
.
.X : อืม แต่เมื่อวาน "X" ย้อนกับไปอ่านไดพิมอันเก่านะ
ตอนที่พิมหายไปแล้วแม่พิมเป็นห่วงอะค่ะ เลยคิดว่าพิมเหมือนจะอ่อนแอนะ
แต่ที่จริงอะไรหลายๆอย่างมันก็ผ่านไปได้
เพราะพิมเป็นคนเข้มแข็งเหมือนมีเลือดนักสู้อะ.
Prim : ก็ไม่เสมอไปหรอก บางทีพิมก็ต้องพูดทุกอย่างให้เค้าสบายใจ
.
.
X : "X"ก็เลยอยากคุยกับพิมไง เพราะพิมเป็นคนเข้มแข็งนะในสายตา "X"
.Prim : ไม่หรอก พิมไม่ได้เข้มแข็งขนาดนั้น ก็แค่ผู้ ญ คนนึง
.
.
X : พิมเป็นคนที่บอกไม่ถูกอะ แต่อยากคุย พิมเข้มแข็งให้ทุกคนเห็นไงแต่บางที
ลึกๆพิมอาจต้องการใครซักคนที่เข้มแข็งกว่าพิมตอนพิมอ่อนแอก็ได้มั้ง.
.
.
Prim : ก็แนวนั้นแหละ ซึ่งพิมก็คิดว่ามันเป็นเรื่องปรกติ ใครๆ ก็มี mode อย่างนั้นทั้งนั้น
X : อืม อย่าเครียดเลยนะ มันห้ามไม่ได้รู้แต่เป็นห่วง บางทีคนที่เกิดวันศุกร์ก็จับความรู้สึกอีกคนได้นะ
.
.
.Prim : ใครค่ะ เกิดวัน ศ
X : "X" (ทำท่ายกมือ)
Prim : พิมก็วัน ศ แหะๆ..
.
.
ถึงตอนนี้ พิมก็ซึ้งในน้ำใจเค้า และรู้ว่าเค้าเป็นห่วงเราจริงๆ
แม้จะแค่เป็นคนที่ติดตามอ่านไดอารี่ก็ตาม
.
.
.
..การพูดคุยของเรา เป็นไปอย่างต่อเนื่องเรื่อยๆ
บางครั้ง เค้าก็มีความคิดเห็นถึงคนรักของพิมด้วยนะ
v
v
v
v
v
X : ตอนแรกที่อ่านไดพิมอันใหม่ "X"ยังเข้าใจว่าพิมคบกับน้องคนนั้นอยู่เลยนะ
แต่พออ่านไปไม่ใช่อะ
Prim : อ้อ เลิกกัน หลายเดือนแล้ว .
.
.
X : คนที่ทำให้ "X"ตามอ่านเรื่องอะก็ตอนที่พิมคบกับแฟนที่ชื่อ..((สงวนชื่อ))...นั้นแหล่ะ
Prim : อื้ม ก็เลิกกับ..((สงวนชื่อ))... แล้วก็มาคบกะน้องคนนั้น
แล้วก็เลิกกัน แล้วก็มาคบกะ เด็กแว๊นซ์((คนปัจุบัน)).
.
.
X : แต่คนที่พิมคบปัจจุบัน "X"รู้สึกว่าเค้าทำให้พิมดูเป็นคนใจเย็นและดูเหมือนจะใจดีขึ้นนะ
Prim : ก็แนวนั้นนะ.
.
.
X : ตอนนั้น "X"อ่านไดพิมแล้วคิดว่าอยากได้ผู้หญิงคนนี้เป็นเพื่อนมากอะ
ดูแบบจริงใจมากตรงดี แต่เป็นแฟนไม่เอากัว
..Prim : อื้ม แต่พิมถามแฟน พิม ว่า พิม ดุ เหร อเค้าก็ว่า แล้วแต่สถานการณ์นะ 5555
.
.
X : อืมนะ ก็คนนี้เค้าทำให้พิมอ่อนได้อะ เค้าก็ต้องว่าพิมไม่ดุซิ.
Prim : 5555 สงสัยจะใช่นะ เค้าไม่ต่างจาก..((สงวนชื่อ))...หรอก โดยนิสัย ((ที่ดีๆ))นะ
.
.
X : เคยคิดนะว่าใครจะทำให้พิมดูดุน้อยลงได้ อืมคนนี้นี่เอง.
Prim : เค้าใจดี และตามใจ พิมไง ถือว่า เป็นคนดีคนนึง
.
.
X : อืมแต่ดูพิมเหมือนความรู้สึกพิมเต็มมากขึ้นนะจากที่ผ่านมา
เพราะตอนที่คบกับน้องคนนั้น"X"มีความรู้สึกว่าพิม....ยังไม่ใช่อะสำหรับคนนี้
Prim : อื้ม ไม่ใช่ หรอก ใครๆ ก็รู้ว่า ไม่ใช่ ไม่มีทางเป็นไปได้ กระทั่ง ตัวพิมกับตัวน้อง เค้าเอง
.
.
X : แต่คนนนี้ถ้าพูดเหมือนทำให้พิมสงบมากขึ้นทุกๆอย่างดูเป็นครอบครัวมากขึ้น
Prim : ประมาณนั้นแหละ.
.
.
X : คนนี้ทำให้ดูเป็นบ้านดี ดูอบอุ่นขึ้น ก็ดีใจด้วย
เพราะเวลาที่พิมเขียนไดแบบมีความสุขมันน่าอ่านมากอะ
Prim : แต่ความจริง คนนี้ก็เด็กนะ
.
.
X : อืม แต่ก็ดูเอาพิมอยู่นะ 55555.
Prim : ก็ โอเค แหละ อยู่บ้าง ไม่อยู่ บ้าง พิมมันเอาแต่ใจ ((ไปหน่อย))
บางทีเค้าก็ปวดหัว เหมอืนกัน หึหึ
.
.
X : 5555555 อะนะ แต่ "X"ว่าก็ไม่แปลกหรอก
เพราะพิมเป็นคนมั่นใจตัวเอง(ภายนอก)มั้ง.....เพราะพิมต้องดูแลตัวเองมานานอะ ทำให้พิมแข็งบางครั้ง.
.
.
.
.จนเวลาล่วงเลยไปได้ไม่นาน เค้าก็ขอเบอร์พิม
แน่นอนค่ะ พิมให้ไป เพราะคิดว่า เค้าเป็นคนมีความรู้ในด้านที่เรากำลังมีปัญหาพอดี.
.
.
.บางที มีอะไร พิมอาจปรึกษาเค้าได้ ..
.
.
.
และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ พิมมีเรื่องกลุ้มใจ ปรึกษากับเค้าตลอด
และเค้าก็ช่างเป็นผู้ให้คำปรึกษาที่ดีเหลือเกิน.
.
.
.เรียกได้ว่า กลุ้มเรื่องนี้เมื่อไหร่ จะมีคนให้กำลังใจ และคำปรึกษาได้เมื่อนั้น
แหม...พิมนี่โชคดีจจริงๆที่รู้จักคนมีความรู้ด้านนี้ ^^
.
.
..แต่พิมไม่มีเบอร์เค้านะ เค้าไม่ยอมให้ไว้
จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามแต่ พิมก็ไม่ได้ติดใจ
.
.
..แต่เค้าขอเบอร์พิมอยู่หลายหน จนพิมให้ไป
..เพราะเท่าที่รู้ เราต่างก็ไม่ได้มีความรู้สึกต่อกันเชิงชู้สาว
ในขณะที่เค้าก็มีแฟนที่เค้ารัก และพิมก็มีคนรักอยู่ เช่นกัน
เรียกได้ว่า เราบริสุทธิ์ใจ
.
.
...แต่สิ่งที่เค้าบอกว่า ทำไมต้องขอเบอร์พิมไว้.
.
.
.เค้าบอกว่า
ก็1.ไม่อยากกวนทางโทรศัพท์แต่ขอเบอร์ไว้อุ่นใจ
2 "X"คุยโทรศัพท์ไม่เก่ง
3.เกรงใจคนที่บ้าน..
.
.
ที่เค้าขอเบอร์ไปนั้น.... “เพื่อความอุ่นใจ”เอ้อ.....เอากะเค้าสิ 5555+
.
.
..แล้ววันนึง พิมเคยขอดูรูปเค้าที่ออนเอ็มบ้างเพราะพิมไม่เคยเห็นรุปเค้าซะที
.
.
..ถึงเวลาแล้วที่พิมอยากเห็นหน้าเค้า เพื่อนทางเน็ท
เพื่อนทางเอ็ม เพื่อนที่ติดตามอ่านไดอารี่ของเรามาเป็นปีๆ
หน้าตาเค้าเป็นไงน๊า?????..
v
v
v
v
((อ่านต่อ...พรุ่งนี้ค่ะ)))))
v
v
v
v