.....เขียนไดอารี่ยังไง ไม่ให้คนยี๊.....

วันนี้ ว่าด้วยเรื่องการเขียนได . . ก่อนอื่น ต้องขอออกตัวไว้ก่อน ว่าพิมนั้นไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญ ในเรื่องการเขียนได ที่มาแต่สวรรค์วิมานชั้นไหน . . เนื้อหาที่จะกล่าวดังต่อไปนี้

ที่มีประสบการณ์ การเขียนไดอารี่ออนไลน์

เพียง 3-4 ปีเท่านั้น

.

.

อาจไม่ได้มากได้มาย พอที่จะชี้แนะใครได้

แต่ก็ไม่ได้น้อยจน หูหนวก ตาบอด ประมวลอะไรไม่ได้เลยเช่นกัน

.

.

** หมายเหตุ เนื้อหาทั้งหมดในแต่ละข้อที่กล่าวมา

นำมาจากหลายคำบอกเล่า หลายความคิดเห็น

ที่เจอมากับตัว และได้รับรู้มาจากผู้อื่น

.

.

ไม่ได้ระบุ กล่าวถึงหรือเจาะจงถึงผู้หนึ่งผู้ใด

แต่ถ้ามันจะไปสะกิดตาปลาใครไปบ้างก็ขออภัยมา ณ.ที่นี้ค่ะ

((ปล. แต่มิอาจแผ่ส่วนกุศลให้ได้ เพราะว่าอยู่ในช่วงสะสมบุญอยู่ หึหึหึ))

.

.

เพื่อนๆรู้มั๊ย การเขียนได หรือเขียน blog เนี่ย

ไม่ใช่เรื่องง่ายๆนะ

.

.

เรียกได้ว่า การเขียนไดนั้น มันเป็น ศิลปะอย่างนึงเลยแหละ

แล้วมันจะออกเป็นศิลปแนวแอฟแทรกซ์ ซะด้วย

คือใช้ใจมอง เพราะใช้แต่ตามองไม่ได๊ ((เสียงสูง))

เดี๋ยวมันเข้าไม่ถึง

.

.

คนที่ไม่เคยเขียนไดนั้น

มักจะไม่รู้หรอกว่า

.

.

การเขียนไดนั้น จะเขียนเล่นๆเขียนเรื่อยเปื่อย

เขียนบ้าๆ บอๆ ไม่ได้นะ

ทุกๆการเขียนในแต่ละหน้า ต้องมีเหตุและผล

.

.

เขียนได ยังไงให้น่าสนใจ และไม่เป็นที่หมั่นไส้ของชาวบ้านทั่วไป

.

. 1. เริ่มจาก Head diary หรือ Cover ก่อน ภาษาไทยก็ หัวได น่านแหละ

.

.

รูปค่ะรูป รูปที่ใช้ หากเจ้าของได มีแฟน มีคู่รัก มักจะนิยมใส่รูปคู่

.

.

จะน่ารัก น่าเกลียด น่าอิจฉา หรือน่า...อะไรก็แล้วแต่อันนี้ไม่ว่ากัน

เพราะคุณเป็นคู่รักกัน จะใส่รูปรักแบบปานจะแหกตูดดมก็ไม่ว่า

.

.

แนะนำว่า พยายามอย่าใส่รูปแนวอีโรติกจนเกินไป

((ก็ประมาณมุมดูดปาก แลกลิ้น หรือภาพเปลือยกอดกันไรงี้))

ไม่ว่านะ เพราะนั่นมันเรื่องของคุณ

.

.

แต่บอกตามตรง ดูแล้วมันชวนขนหัวลุก

.

.

แนะนำ เป็นภาพน่ารักๆ จุ๊บแก้มนิดๆหน่อย จะดีกว่า

((บางคนมีแค่รูปมือจับกัน ก็ดู art ได้ ไม่เห็นต้องเยอะไปกว่านั้นเลย))

.

.

ส่วนคนโสด เอาสารพัดรูปมาลงได้เลย

ทั้งมุมสวย มุมน่ารัก มุมดูดี๊ ดูดี มุมแอ๊บแบ๊ว มุมกลับหลังหัน มุมเหี้ยอะไรก็ได้

.

.

แต่!!!!

.

.

อย่าพยายามใช้ Photo shop กับรูปนั้นมากกกกกก จนเกินไป

ว่ากันว่า ผู้ ญ ที่น่ากลัวที่สุดในวงการ Internet

คือผู้ ญ ที่ใช้ Photo shop เก่ง ((เชื่อกรุเหอะ))

.

.

เคยได้ยินมั๊ย กับคำพูดที่ว่า

“....โอ้วววว ในรูปในได/ใน M สวย/หล่อ ขั้นเทพ

พอมาเจอตัวจริง หน้าแมร่งเหี้ยสาดดดดด...”

.

.

เห็นมั๊ย แค่หัวไดก็สำคัญนะ

.

.

2. ความสั้น ความยาวของเนื้อหา การเว้นวรรค ช่องไฟ

การใช้ภาษา และการเรียบเรียง

.

.

จะบอกให้ พวกเขียนไดยาวๆ เป็น 1 ในได ที่ไม่น่าอ่าน

เพราะแมร่งยาวไง ยาวเกิน กว่าจะอ่านถึงข้างล่าง แมร่งกรุลืมข้างบนแระ

.

.

เคยมั๊ย อ่านไดซัก 1 ได เกิดความคิดที่ว่า

“...แมร่ง เขียนยาว จนไม่รู้จะเมนท์เหี้ยอะไรให้

งั้นกรุก็ลอกเอาเมนท์คนอื่นเค้าละกันเค้าว่าไง กรุว่างั้น

เลียนแบบเมนท์ไปงั้นแหละ ถามว่า รู้มั๊ยเค้าพล่ามอะไร

ไม่รู้หรอก เพราะยาว ขี้เกียจอ่าน แต่มาแสดงตัวเฉยๆ 555+”

.

.

แต่พวกสั้นไป เฮ้ย!!! ไอ้พวกสั้นๆเนี่ยดีออกนะ

เพราะไม่ต้องตาแฉะ อ่านเยอะ สั่นง่าย ได้ใจความ เมนท์ก็ง่าย

((ก็เมนท์สั้นๆ เหมือนมันเขียนนั่นแหละ))

.

.

ส่วนการเว้นวรรคช่องไฟ อันนี้พวกท๊อปภาษาไทย

จะหงุดหงิดมาก หากเจอพวกเขียนไดแบบ ตัวติดยาวเป็นพรืดดดดด อ่านยากนะ

.

.

ต้องเว้นวรรค สวยๆให้เค้าอ่านง่ายๆหน่อยก็ดี

.

.

อีกปาเพด พวกใช้ภาษาไทยแบบวัยซะรุ่นหง่ะ

แบบว่า เท่ร๊ากกก ฉานร๊ากกกเทอ ไรงี้ มั่ยรุ ทำมัย ร๊ากเทอ คนเดว

อ้ายพวกเน้ เขียนกวนตรีน อ่านยากชิ๊หาย กรุจะบร้า แสรดดดดด

.

.

3. อย่าเขียนไดแล้วใช้คำหยาบคายเกินไป

เพราะบางคนนั้น เกิดมาอาจไม่ชินกับภาษาหยาบๆที่ว่า

.

.

เพราะฟังแล้ว บรรดาทั่นๆ

อ่านแล้วก็อาจมี ระคายหู ระคายความรู้สึก ระคายต่อมผู้ดี

แนะนำว่า ปิดไปซะ อย่าเข้ามาอ่านเลยไดพวกนี้

((เพราะคนเขียนอาจเริ่มระคายตรีนแล้วเช่นกัน))

.

.

แต่เชื่อเหอะว่า สังคมทุกวันนี้

เราหนีภาษาหยาบอย่างนี้ไปไม่พ้นหรอก

.

.

ยังไงมันก็ต้องเจอแหละ ไม่มากก็น้อย

.

.

ใครใคร่อยากเขียนหยาบ เขียนไป

ใครใคร่อยากอ่าน อ่านไป ไม่ว่ากัน

ไม่อยากอ่าน แมร่งสถุลฉิบหาย ไดอิห่ารากเนี่ย

ปิดไปเลยขอรับ ^^

.

.

4. เรื่องลับเฉพาะกิจ เรื่อง X เรื่องกาม เรื่องซั่ม

ไม่แนะนำให้เขียน เพราะว่ามันหยาบโลน รับม่ายยยด้ายยยยย

.

.

ถ้าเป็นไปได้ ให้ลง clip ซั่มกันไปเลย คนดูจะชอบมากกว่า 5555+

.

.

แต่เอาเหอะ ของสงวนของใครของมัน นิ้วก็ใครนิ้วมัน

ปลายลิ้นก็ตวัดโดนติ่งใคร ติ่งมัน

.

.

มันจะไปตอกเสาเข็มที่ไหน ท่าอะไร ก็ช่างมันปะไร

ตราบใดที่เค้ายังเป็นผัว-เมียกันอยู่ ไม่ได้ไปสมสู่กะคนของใคร หรือของคุณ

จริงม๊ะ????

.

.

5. อัพได พยายามอย่าใส่ ราคาสินค้าที่คุณซื้อมา

ไม่ว่าของสิ่งนั้นจะราคาเป็นล้าน เป็นแสน เป็นหมื่นเป็นพัน

.

.

เพราะนั่นจะเป็นชนวน ทำให้คนอ่านเค้าหมั่นไส้ได้

หาว่าคุณใส่ราคาเว่อร์มั่งล่ะ อวดรวยมั่งล่ะ ทำเป็นไม่เคยมีมั่งล่ะ

.

.

ฉะนั้น การซื้อของ ไม่ว่าจะ Brand name มาจากห้างไหน เคาท์เตอร์อะไร

โปรดอย่าใส่ราคา เพราะบางคนจะเทียบกับหนังหน้าคุณขึ้นมาทันทีว่า

.

.

“ป๊าดดด...หนังหน้าอย่างนี้เหรอ ใช้ของแพงปานนี้ กรุว่า 199 ก็หรูแระ 555+”

.

.

การแข่งขันกันซื้อที่ไหนถูก และแนะนำแหล่งซื้อของถูกๆ จะดีกว่า

.

.

6. การไปเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ เช่นที่ตากอากาศหรูเริ่ด โรงแรมระดับ 7 ดาว

หรือจะไปนอกประเทศ หรือนอกโลก ให้นำรูปที่มีหน้าคุณติดกับสถานที่นั้นๆมาลงด้วย

.

.

เพื่อเป็นการยืนยันว่าคุณได้ไปจริงๆ ไม่ได้โม้ 5555+++

.

.

7. การพูดถึงรถยนต์ที่มี พยายามหลีกเลี่ยงการบอกกว่าถึงการถอยรถใหม่

จะป้ายแดง ป้ายดำ ป้ายเหลือง หรือป้ายหน้า ก็แล้วแต่

.

.

ไม่ต้องบอกรายละเอียดมาก ไม่จำเป็นต้องถ่ายรูปทุกซอกทุกมุมในรถ

((เพราะคุณไม่ได้จะประกาศขายรถ))

.

.

เพราะนั่นไปเพิ่มความหมั่นไส้ แก่คนอ่านได้

.

.

แนะนำว่า หากรถคุณโดนเฉี่ยว โดดชน โดนทุบ

รถคว่ำ รถเสีย เกียร์หลุด เพลาสะดุด แม็กสะดุ้ง

หรือโดนตำรวจจับข้อหาใดข้อหาหนึ่งเกี่ยวกับการขับรถ

.

.

ให้มาลงอย่างละเอียด ถ่ายรูปมันไว้ทุกมุม

เพราะนั่นจะเป็นการ เพิ่มความสะใจและสมน้ำหน้าจากคนอ่านได้เป็นอย่างดี

5555+

.

.

8. ไดอารี่ของคุณ จำเป็นต้องลงรูปคุณบ้างเป็นครั้งเป็นคราวบ้าง

บางคนลงรูปตัวเองแมร่งทุกวัน อันนี้ไม่ว่ากัน

.

.

แต่บางคน ไม่เคยลงรูปตัวเองเล๊ยยยยย

หรือบางคน ลงก็ลงแต่แบบเบลอๆ ลงให้คนอื่นเข้าใจว่าสวยว่าหล่อไปซะงั้น

.

.

เพราะการที่คุณไม่ลงรูปเลย คนอ่านจะสรุปเอาเองว่า

คุณมันเป็นคนไม่มีตัวตน หรือไม่งั้นก็หน้าตาอุบาด อย่างเหี้ย ถึงไม่กล้าลงรูปตัวเอง

.

.

บางคนอาจโดนลามปามถึงขั้นโดนว่า แมร่งสร้างภาพ

เขียนได ซะจนกรุคิดว่าเป็นเจ้าหญิง เจ้าชาย มาจากวังไหน

.

.

9. การที่คุณเขียนได จำเป็นอย่างยิ่งว่าคุณควรเปิดเผยตัวเอง

ต่อที่สาธารณะบ้าง เช่นนัดเจอคนเขียนได ด้วยกัน นัดเจอเพื่อนๆที่ชอบอ่านไดคุณ

.

.

หรือไปเที่ยวแหล่งที่เค้าพบปะสังสรรค์กัน

.

.

เพราะจะเป็นการยืนยันได้ว่า คุณนั้นมีตัวตนนะ

แล้วตัวจริงกะในรูป หรือภาษาเขียนที่คุณใช้ ก็มาจากตัวคุณจริงๆ

ไม่ได้ Fake ไม่ได้สร้างภาพ ไม่ได้บรรยายอะไรเว่อร์เกินไป

.

.

10. การแอคติ้งถ่ายรูป แล้วเอามาลง

ไม่ควรทำท่าแอ๊บแบ๊ว เกินหนังหน้าตัวเอง จนเกินไป

.

.

การทำมุมหล่อ มุมสวยจนเกินเหตุ ก็ไม่ดีนัก

เพราะว่า ถ้าเค้าเห็นตัวจริง เอ่อ...มันสะเทือนใจนะ อย่าทำเลย

.

.

ถ้าเอารูปที่อุบาดๆ มาลง คนอ่านจะชอบ เพราะอุบาดลูกตาดี

บางทีจะได้เป็นที่สร้างความครื้นเครงกับคนในหมู่คณะได้

.

.

ถือว่าได้ทำบุญ ทำให้คนอื่นมีความสุข 5555+

.

.

11. หากคุณมีความรัก มีแฟน ละก็

การอัพไดแบบหวานซะหยดย้อย จะเป็นที่อิจฉาของคนอ่าน

เพราะคนส่วนใหญ่ไม่ค่อยชอบอ่านไดคนรักกันเท่าไหร่ มานนนเลี่ยนนนนนน

.

.

แต่ลองคุณอัพไดว่าคุณมีปัญหากะแฟน จะเลิกกัน ทะเลาะกัน

ตบกัน ฆ่ากัน หรือโดนแฟนทิ้งละก็ ไดคุณจะเป็นที่น่าสนใจขึ้นมาทันที

.

.

แล้วถ้าเป็นไดพวกแฉรักสามเส้าพวกนี้ ไดคุณจะเป็นที่นิยมอ่านกันมาก

เพราะคนส่วนใหญ่ มักจะสะใจเมื่อเห็นความร้าวฉาน และแอบแช่งให้มันเลิกกันๆๆๆ

.

.

12. การอัพได ถึงวันเกิดของตัวเอง ของแฟน หรือวันครบรอบที่คบกัน

ไม่ว่าจะ 1 เดือน 1 ปี หรือ 10 ปี จะมีคนเข้ามาอวยพรให้ ไม่ต้องกลัว

.

.

แม้ว่าคุณจะอัพยาว พล่ามสาธยายถึงความรัก

ปานจะแกะเล็บขบดมที่คุณมีต่อกันแค่ไหน

.

.

แต่คนอ่านจะเมนท์สั้นๆแค่ว่า....รักกันนานๆนะค่ะ.....

.

.

อ้อ...การเอาของขวัญวันเกิด ปีใหม่ วาเลนไทน์ ที่เป็นแฟนให้ หรือให้แฟน

ไม่ต้องพูดถึงราคานะค่ะ 5555+

พูดถึงเรื่องของประโยชน์ที่ได้และความดีใจจะปลอดภัยจากข้อหาโดนหมั่นไส้มากกว่า

.

.

13. 99% ของการเขียนได คุณต้องเขียนเรื่องการไปรับประทานอาหารตามร้านนี่ นั่น โน่น

ตั้งแต่ระดับภัตตาคารหรู ยันร้านหมูกะทะ หรือส้มตำข้างทางกันเลยทีเดียว

.

.

ไม่ผิดปรกติค่ะ ถ้าไม่เขียน สิแปลก เพราะยิ่งกินร้านหรูๆแพงๆ ยิ่งต้องเอามาโชว์

น้อยคนนัก ที่จะเอาภาพส้มตำปูปลาร้ามาลง เพราะมันดู low ย่ะ

((ทั้งที่ปรกติ ก็จกปลาร้าแดรกนะ แต่ถ้าไปร้านแพงๆ กรุขอโชว์หน่อย ประมาณนั้น))

.

.

14. การลงปล. เชื่อเหอะว่า 100% ของคนอ่านไดอารี่

ชอบอ่าน ปล. เพราะ ปล. มันสั้นง่าย เข้าใจเร็ว

.

.

และก็แปล๊กแปลก ไอ้ ปล.นี่แหละ มีความจริง ที่อยากระบายอยู่ในนั้นเสมอ

แมร่งจะกัดใคร ด่าใคร ประชดใคร บอกรักใคร ก็ใส่แมร่งไว้ใน ปล.นี่แหละ

.

.

เอาล่ะ....มีอีกมั๊ย??? มีอีกเยอะว่ะ คิดไม่ออก

วันนี้พอแระ กรุเหนื่อย

.

.

ปล. ขอบคุณทุกคอมเมนท์เรื่องงานค่ะ

ปล.1 ตอบรับทำงานที่ใหม่แล้ว รอเอกสาร Contact

ปล.2 ถ้าเปลี่ยนที่ทำงาน อาจไม่ได้มานั่งอัพ blog และเล่นเอ็ม แล้ว Y^Y

ปล. สุดท้ายเขียนไดเหมือนกัน อย่ากัดกัน ไม่งั้นจะโดนแฉ 5555+

.

.

.....หยั่งเสียง กำหนดชะตาชีวิต......((ขอความร่วมมือคร๊าบบบ))

พิมมีปัญหาจะถามเพื่อนๆะ

.

จากการเฝ้าตรากตรำสัมภาษณ์งานมาหลายที่

และแล้ว ความตั้งใจของพิมก็ประสบผลสำเร็จ

.

.

แต่!!!!

.

.

มันดันเกิดมีปัญหาในจิตใจพิมเหลือเกิน ว่าตอนนี้พิมจะตัดสินใจยังไงดี

.

ระหว่างที่เก่ากะที่ใหม่ ที่มีข้อดีและเสียต่างกัน

.

.

ลองดนะค่ะ พิมจะเปรียบเทียบให้ดู ว่าถ้าเป็นคุณ คุณจะตัดสินใจยังไง

.

ช่วยหน่อยนะ พิมมีเวลาไตร่ตรองเพียง 1 วัน พรุ่งนี้ต้องให้คำตอบแล้ว

.

.

((ก)) แทน ที่ทำงานเก่า , ((ม)) แทน ที่ทำงานใหม่

.

.

ตำแหน่ง

((ก)) sales coordinator

((ม)) sales coordinator

.

.

ลักษณะงาน

((ก)) ทำแมร่งทุกอย่างตั้งแต่แม่บ้าน sales co จัดซื้อ

ยันงานบ/ช ซึ่งไม่ได้ร่ำเรียนมาแต่ก็ต้องทำเพราะคนที่บ.น้อย

((ม)) งาน sales co เท่านั้น และ planing เพราะบุคลากรเยอะ

.

.

ที่ตั้ง

((ก)) หลักสี่ ((บ้านพิมอยู่สะพานใหม่))

((ม)) อยุธยา ((บ้านพิมอยู่สะพานใหม่))

.

.

เวลาตื่นเพื่อไปทำงาน

((ก)) 7.10 น.

((ม)) 6.00 น.

.

.

เวลาทำงาน

((ก)) จ-ศ 8.00-17.30 น. หยุด ส-อา

(ม)) จ-ศ 8.00-17.00 น. หยุด ส-อา

.

.

รูปแบบ บริษัท

((ก)) Trading ((ซื้อมาขายไป))

((ม)) Manufacturing ((ทั้งโรงงานผลิตเอง และซื้อมาขายไป))

.

.

ผลประกอบการ

((ก)) ลดลงมากกว่า 50% ตามภาวะเศรษฐกิจ

((ม)) ลดลงมากกว่า 20% ตามภาวะเศรษฐกิจ

.

.

จำนวนคนในองก์กร

((ก)) 9 คน ((คนน้อยงานหนักสุมที่เรา))

((ม)) >100 คน ((มากคนมากความ แต่งานกระจายตามตำแหน่งชัดเจน))

.

.

เงินเดือน

((ก)) XX

((ม)) +20% ((หลังโปรเพิ่มอีก +10%))

.

.

การเพิ่มเงินเดือน

((ก)) อดีตมีปีละ 2หรือ4หรือ6% ปัจจุบันไม่มี ((มีแต่จะลด))

((ม)) ยังไม่รู้แน่นอน

.

.

โบนัส

((ก)) อดีตมีปีละ 200% ++ พิเศษ ปัจจุบันไม่มีเหี้ยอะไรเลย

((ม)) ยังไม่รู้แน่นอน

.

.

ค่าการเดินทาง

((ก)) 30-40 บาท ((ขับรถเองเป็นค่าแก๊ซ))

((ม)) 50-60 บาท ((นั่งรถตู้ไปลง ฟิวเจอร์แล้วมีรถรับ-ส่ง บริษัทที่นั่น))

.

.

ค่าอาหาร

((ก)) ตามร้านอาหารตามสั่งทั่วไป 30-35 บาท

((ม)) ที่โรงอาหารโรงงาน ราคา20-25 บาท

.

.

สวัสดิการ ประกันหมู่ ประกันสุขภาพ กองทุนสำรอง ประกันสังคม

((ก)) ไม่มี มีแต่ประกันสังคมก็หรูแระ

((ม)) มี หมดทุกอย่าง

BOSS

((ก)) ผู้ชาย- ชาติ-K งก เห็นแก่ตัว แบ่งชนชั้นวรรณะ งี่เง่า

((ม)) ผู้ ญ -ชาติ สิงคโปร์ นิสัยไม่รู้

.

หัวหน้า

((ก)) ผู้ชาย- ใจดีโคด

((ม)) ผู้ ญ นิสัยไม่รู้

.

salesman คนดิวงานด้วย

((ก)) มีแต่ ผู้ชาย ด่าได้ เพราะสนิทกันแล้ว สบายๆ

((ม)) มีแต่ ผู้ ญ นิสัยไม่รู้ แต่ปัญหาแมร่งคงเยอะ เชื่อเหอะ

.

เพื่อนร่วมงาน

((ก)) ช-ญ ทุกคนนิสัยดี มีน้ำใจ

((ม)) ญ ล้วน นิสัยไม่รู้

.

ความกดดันเวลาทำงาน

((ก)) ไม่มี เจอปัญหามีคน support แน่นอน

((ม)) คงเยอะอ่ะ

.

การประเมินผลงาน

((ก)) ตามใจนาย

((ม)) ตามระบบ

.

โอกาศก้าวหน้า

((ก)) ถึงทางตันแล้วพี่น้อง!!!!!

((ม)) ยังไม่รู้แน่นอน แต่เค้าอ้างว่ามี

.

ความมั่นคง

((ก)) ล่อแร่ๆ แต่คงไม่ปิดตัว มีแต่บีบให้ออกไปซะ!!!

((ม)) เรื่องจริงไม่รู้หรอก เพราะว่าตอนไปสัมภาษณ์เค้าก็บอกว่ามั่นคงแน่นอน

.

ถ้าสถาณการณ์ทางเศรษฐกิจของบริษัทเริ่มแย่มากๆ

((ก)) คงโดนลดเงินเดือน หรือถ้าปิดตัวก็โดนจ้างออก 6 เดือน ((บ.แม่ ทำแล้ว))

((ม)) ช่วงทดลองงาน โดนลอยแพ เอาง่ายๆ หรือถ้าพ้นโปร ก็คงโดนจ้างออกไม่ถึง 6 เดือนหรอก

.

เอ็นเตอร์เทน((ทานเลี้ยง-เที่ยว))

((ก)) งดทุกอย่าง

((ม)) มีเป็นประจำทุกปี

.

เล่นเน็ท , MSN

((ก)) ได้ ตามสบาย ได้ทุกเวป ทุกเวลา ทุกนาที

((ม)) ห้าม!!!

.

การแต่งตัวไปทำงาน

((ก)) ตามสบาย อยากใส่อะไรก็ใส่รองเท้าแตะ เว้นยีนส์

((ม)) ต้องมิดชิด เพื่อบังรอยสักตลอดไป แต่ยีนส์ได้

.

อิสระในที่ทำงาน

((ก)) มีไม่จำกัด แหกปาก ด่าทอ สบถ หงุดหงิด กินหนม อู้ แอบไปหลับ

((ม)) ระเบียบคงเยอะเพราะเป็นโรงงาน

.

.

ความรู้สึก ทัศนะคติในการทำงาน

((ก)) ไร้ความรู้สึกบวกมีแต่จะลบ ((เพราะทำมานานอยู่ตัว แต่เซ็งๆ))

((ม)) ตื่นเต้น ท้าทาย ((แต่ก็แอบกลัวการเปลี่ยนแปลง))

.

.

ทอม ((อาหารตา))

((ก)) ไม่มี

((ม)) ไม่รู้ ((แต่แอบคิดว่าเป็นโรงงานน่าจะมี อิอิ))

.

.

เนี่ยแหละ ทำให้พิมตัดสินใจอยู่

Y^Y

.

.

ตัดสินใจยังไม่ได้คร๊าบบบบบ

.

.

ลองช่วยๆหน่อยนะ ^^"

.

.

อย่าหาว่า ชีวิตตัวเอง ตัวเองก็ยังไม่รู้เลยนะ

ไอ้รู้หนะ มันรู้ แต่มันลังเลไง เลยอยากรู้ว่าถ้าเป็นคนอื่น เค้าจะตัดสินใจยังไง

.

.

ตอนนี้บอกได้เลยว่า 50-50 ยังไม่โอนเอียงไปทางใด

แม้บางคนจะอ้างถึงตัวเงินที่ได้รับเพิ่มมาก็ตาม

.

.

ขอบคุณคร๊าบบบบ

.

.

.....แค่มรึงกะกรุ ก็พอ.....

เก่าไปมั๊ย

จะเล่าว่า วันวาเลนไทน์ เป็นไงมั่ง

.

.

เห็นคนอื่นเค้าอัพเรื่องนี้

เอาว่ะ...อัพมั่งดีกั่ว

.

.

และนี่ก็เป็นวาเลนไทน์แรกของพิมกะสามีคนนี้

((เอ๊ะ!!! ยังไง????))

.

.

ก็เป็นธรรมดา วาเลนไทน์ปีแรก ก็อยากจะทำอะไรดีๆ ทำอะไรเซอร์ไพรส์

แต่!!!!

.

.

ใจเย็นไปหน่อย

ไอ้ที่ตั้งใจว่าจะทำให้ เสร็จไม่ทัน

เลยอด!!! ไอ้สิ่งนั้นไป

.

.

ก็เอาว่ะ พื้นๆละกัน

เริ่มจากหาสิ่งที่เค้าชอบก่อน

.

.

มีหลายอย่างนะ แต่มาลงตัวที่

ของใช้ snoopy แหละ .

.

ตั้งใจคิดว่า ต้องหาง่ายแน่ๆ

เดินไปดูที่ห้างดีกว่า น่าจะเยอะ

.

.

แต่ขอโทษเหอะ แมร่ง!!!หายากฉิบหาย

.

.

เลยได้มาเป็นของใช้ น่ารักๆ .

.

แล้วก็แก้วใบใส พร้อมตุ๊กตา หน้าตาประหลาด

พร้อมข้อความ ขำๆข้างแก้วว่า

.

.

....ความน่ารัก ของเธอโดนใจฉัน

ดูซิมันเป็น “รู” แล้วรู้ไหม

รีบส่ง “รัก” มา ปิด “รู” เสียไวๆ

เนี่ยหัวใจเป็น “รูยั๊ก” อ่ะ "รัก" YOU….

.

.

เออ...ไม่รู้จะให้อะไร ในเวลากระชั้นอย่างนี้

.

.

งานนี้เซอร์ไพรส์ เวลาเลยเที่ยงคืนไปแล้ว

ให้เค้าไปเปิดหาเองที่ท้ายรถ หึหึหึ

.

.

ส่วนพิมนั้น บอกเค้าไว้แล้วว่า

วานเลนไทน์ ไม่อยากได้อะไร

((ไม่ใช่ ในชีวิตมีหมดแล้วทุกอย่างหรอก - - เพราะยังมีฐานะยากจนอยู่ อิอิ))

.

.

แต่แค่ ดอกกุหลาบ เพียง 1 ดอก

ก็พอ พอแล้วจริงๆ

เพราะก็ไม่รู้จะอยากได้อะไรนักหนา นี่หว่า

ได้อยู่กะคนที่รัก ได้อยู่กะหมาๆที่รักก็พอแล้วว่ะ

.

.

เซอร์ไพรส์ของเค้าคือ....

.

.

เช้าวันวันเลนไทน์

เมื่อพิมลืมตางัวเงียตื่นขึ้นมา

ก็เจอกุหลาบช่อเล็ก สีแดง 1 ดอก วางอยู่ที่หมอน

.

.

หึ หึ หึ เซอร์ไพร้ส์ จริงๆ

เซอร์ไพรส์ แบบทั้งที่ยังเมาขี้ตาอยู่เลย -_-“

.

.

พอเห็นกุหลาบ จากนั้นพิมก็.......หลับต่อ ZZZzzzzz…

((เพราะยังแฮ๊งค์ จาก party เมื่อคืนวัน ศ ^^))

.

.

ขอบคุณค่ะที่รัก วาเลนไทน์ หรือวันไหน

เราก็รักกันแหละ วันวาเลนไทน์ ก็เป็นแค่อีกวัน

ที่ชาวโลกอุปโหลกขึ้นมา เท่านั้น

.

.

แต่ที่สำคัญ

พิมยังคงช่วยรักษาสถิติการเสียตัวแห่งชาติ

ในวันวาเลนไทน์ไว้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องนะค่ะ

อิอิ ^^

.

.

มาต่อกันด้วยวัน ส วันแห่งความรักในยามค่ำคืน

ไม่มีไรมาก ไปเที่ยว ณ สถานที่แห่งหนึ่งย่าน RCA

((เออ...ที่เดิมนั่นแหละ จะมีปัญญาไปไหนว่ะ))

.

.

ก็เพราะยังแฮ๊งค์อยู่ ก็เพราะรู้สึกไม่สบาย

ก็เพราะรู้สึกปวดหัว ก็เพราะรู้สึกว่าคนเยอะไป

ก็เพราะกินเหล้าไม่ค่อยได้ ก็เพราะตอนเช้าวันรุ่งขึ้นต้องไปธุระ

หรือออออ.......ก็เพราะแก่แล้วววววว

.

.

เลยทำให้วันนั้น อิพิมไปยืนอยู่เฉยๆ

ไม่ dance และจิบเหล้าพอประมาณ

((ไม่ได้แดรกเยอะอย่างที่ใครๆ หมายหัวไว้หรอก))

.

.

ส่วนวันอาทิตย์

เรามีธุระกัน อื้ม...ไอ้ธุระที่ว่า

ก็คือเรื่องทำมาหากิน น่านแหละ

.

.

ทำไงได้ เกิดมาจน หนี้สินเยอะ

เลยต้องดิ้นรน หาทางหาตังก์มาเอาไว้ซื้อข้าวสารกรอกหม้อ

เพราะยังมีอีก 4 ชีวิตอยู่ข้างหลัง

.

.

หึ หึ หึ

.

.

โชคดีที่สุด ที่ได้คู่ชีวิต คอยก้าวเดินและพร้อมไปด้วยกัน

ไม่ว่าเราจะพากันลำบากแค่ไหนก็ตาม

.

.

ขอเพียงมีแค่เราก็พอ ((เน่าเนอะ))

เออ....ขอแค่มีมรึงกะกรุ ก็พอแระว่ะ....

.

.

เราพากันไปขายเสื้อผ้ามือ 2 ((เสื้อผ้าที่ใช้แล้วของตัวเอง))

ที่ตลาดปัด-วิ-กอน((เขียนยังไงไม่รู้ว่ะ แต่กรุเขียนงี้แหละ การศึกษาน้อย 5555+))

ที่ลองไปเพราะตามคำแนะนำจากเพื่อนค่ะ

.

.

เสื้อผ้าที่ได้มา ก็มีทั้งของตัวเอง และของน้องที่ทำงาน

วันแรกเราขายกัน ก็ได้หลายบาทเกินคาดอยู่

((เล่นเอาหายเหนื่อย และใจชื้น มีกำลังใจขึ้นมาเลยทีเดียว))

.

.

งานนี้เลยมีคนสนใจฝากเอาเสื้อผ้าที่ไม่ใช้แล้วมาขายด้วย

แต่ต้องรอคิวหน่อย เพราะล่าสุดที่ได้มาจากเพื่อนอีกคน ก็ขายได้เป็นเดือนเลย

หึ หึ หึ

.

.

ใครสนใจ อยากฝากพิมเอาเสื้อผ้ามือสองของคุณและของคนในครอบครัว

ไปฝากให้พิมขาย ก็ติดต่อพิมได้นะค่ะ ยินดีรับถึงที่ อิอิ ^^

.

.

ขอให้เป็นเสื้อผ้าที่คุณไม่เอาแล้ว ตัดใจแล้วจริงๆ แต่สภาพยังดี

ก็ใช้ได้แล้วค่ะ

.

.

ส่วนผลประโยชน์ก็ 50-50 นะจ๊ะ

.

.

แต่บอกไว้ก่อน ตลาดนี้ ขายของราคาแพงไม่ได้

เพราะถ้าตั้งราคาสูง ก็ไม่ใครสน หรือแม้แต่จะหยิบขึ้นมาดูหรอก

.

.

พิมจะบอกกะคนที่มาฝากขายที่เป็นเพื่อนๆทุกท่านให้ทราบแล้วว่า

คนที่อยากฝากขาย อย่าคาดหวังกะยอดเงินที่จะได้รับนะค่ะ

อย่าคิดถึงตอนที่ซื้อมาเป็นร้อย เป็นพัน แต่ตอนขายได้ไม่ถึง 40 บาท

.

.

เพราะถ้าคิดแบบนี้ คงต้องเก็บสะสมไว้อย่างเดิม

หรือเอาไปบริจาคดีกว่า สบายใจกว่านะ

.

.

และเมื่อตอนเย็นของวันนั้น ก็มีเพื่อนแวะไปหา

พร้อมฝากของขวัญไว้ให้ เป็นตุ๊กตาพวกกุญแจ พร้อมกระเป๋าตังก์เล็กๆ

((ขอบคุณแกนะ))

เด็กแวนซ์ตั้งชื่อว่า “เฉาก๊วย”

.

.

ปล. ขอบคุณเด็กแว๊นซ์ ที่พิมมีตะเองอยู่ด้วยทุกที่ ไม่ว่าจะหลับหรือตื่น

ปล.1 ขอบคุณกับกำลังใจดีๆ ที่มีตะเองอยู่ข้างๆ

ปล.2 ขอบคุณที่แบกของหนักแทนพิมทุกอย่าง

ปล.3 ขอบคุณที่หาข้าว หาน้ำ หายาให้กินทุกครั้ง

ปล.4 ขอบคุณที่รักลูกๆอย่างบริสุทธิ์ใจ

.

.

อ้อ!!! อยาก ปล.อีก

มีหลายเรื่องเกิดขึ้น มีหลายอย่างผ่านเข้ามาในชีวิต

มีหลายสิ่งที่ทำให้รับรู้ ((และคุณๆเองก็รู้ว่าเรื่องอะไร))

.

.

และเพราะการแสดงออกของแต่ละคนย่อมต่างกัน

ทุกคนมาจากต่างพื้นฐานของชีวิต

ตราบใดที่เราไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน ก็ย่อมไม่ผิด

.

.

การตำหนิติเตียน เป็นเรื่องธรรมดาโลก

การติฉินนินทา เป็นเรื่องอนิจจัง

.

.

พิมคงสื่ออะไรไปไม่ได้มากกว่านี้

เพราะอย่างที่รู้ๆกัน

เพราะถ้าอย่างพิมจะสื่อให้มันออกมาอีกรูปแบบนึง

มันจะ สถุลและไร้สกุล อยู่ไม่น้อย

.

.

แต่ก็เท่านั้นแหละ

.

.

ครั้งนึง พิมเคยเขียนในไดอารี่เลสล่าไว้

เป็นประโยคที่มี คนอ่านท่านนึงชอบมาก

และเธอก็ได้เอาประโยคนี้ขึ้น topic เลยทีเดียว

และพิมก็ชอบเช่นกัน

พิมเขียนไว้โดยที่ไม่คิดว่ามันจะไปโดนใจใครหรอก ว่า...

.

.

....เพราะพิมก็เป็นคน คนหนี่ง

โปรดให้เกียตริ ในศักดิ์ศรีของความเป็นคนคนหนึ่งของพิมด้วย.....

.

.

ขอบคุณค่ะ

.

.

ทิ้งไว้อีกนิด

.

.

แต่ละคน ใช้ชีวิตในแบบที่ย่อมแตกต่าง

แต่ละคน ย่อมมีทางเดินของตนเอง

แต่ละคน มักจะมีพื้นที่ส่วนบุคคลเสมอ

และ blog นี้ก็เช่นเดียวกัน มันเป็นพื้นที่ของกู!!!!

.

.

......ฉันมันก็แค่ ดี้แก่ๆ.......

เบนจามิน บัตตัน อัศจรรย์ฅนโลกไม่เคยรู้

.

.

เรื่องย่อ

หลังพายุเฮอร์ริเคนแคทรินาพัดถล่มนิวออร์ลีนส์ หญิงชรา เดซี (เคต บลานเชตต์)

นอนอยู่บนเตียงที่โรงพยาบาล

.

.

มีลูกสาววัยผู้ใหญ่ของเธอ แคโรไลน์ (จูเลีย ออร์มอนด์) อยู่เคียงข้าง

.

.

เดซี ขอให้ แคโรไลน์ ช่วยอ่านบันทึกส่วนตัวเล่มหนึ่งให้ฟัง

มันคือบันทึกส่วนตัวของ เบนจามิน บัตตัน (แบรด พิตต์)

.

.

บันทึกส่วนตัวเล่มนั้นเล่าถึงชีวิตอันแปลกพิสดารของ เบนจามิน

.

.

ผู้ซึ่งมีอายุถอยย้อนกลับ เขาเกิดมามีร่างกายเสมือนคนชรา และป่วยเป็นโรคชราหลายต่อหลายโรค

จนมีโอกาสเพียงน้อยนิดที่จะรอดชีวิต

ทว่าเขาก็รอดมาได้ และยิ่งเด็กลงเรื่อยๆ เมื่อกาลเวลาผ่านพ้นไป

.

.

คุณยายของ เดซี พักอาศัยอยู่ในสถานดูแลผู้สูงอายุแห่งหนึ่ง

เดซี ได้พบ เบนจามิน ครั้งแรกที่นั่น .

.

แม้จะแยกจากกันไปนานหลายปี แต่ เดซี กับ เบนจามิน ก็ยังคงติดต่อกันมาตลอด

และได้พบกันอีกครั้งในช่วงอายุขึ้นเลข 4 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่อายุของพวกเขาเหมาะเจาะตรงกันพอดี

.

.

แคโรไลน์ รู้สึกว่าเนื้อหาบางส่วนของบันทึกนั้นอ่านยากยิ่ง

โดยเฉพาะส่วนที่บอกเล่าถึงช่วงเวลาที่ เบนจามิน กับ เดซี ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน

และ เดซี แก่ชราลงเรื่อยๆ ตามธรรมชาติ ขณะที่ เบนจามิน ดูอ่อนเยาว์ขึ้นทุกที

.

.

พิมมีหลายอย่างจะบอก สำหรับหนังเรื่องนี้ ** หมายเหตุ ทั้งหมดนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัว**

.

.

- เรื่องนี้คือ ผลงานเข้ารอบชิงออสการ์ครั้งที่ 81 มากสุด 13 สาขา

.

- ค่าตั๋วหนัง ทุกที่นั่งคิดเพิ่ม +10 บาท เพราะเป็นหนังชิงออสการ์ ((เกี่ยวมั๊ย???))

.

- พิมว่า ถ้าหนังได้รางวัลมาครองไม่ว่าจะกี่รางวัลละก็ คิดว่าจะ + เพิ่มรางวัลละ 20 บาท แน่ๆ อิอิ

.

- หนังมีความยาว 166 นาที ((เกือบ 3 ชม.นั่นแหละ ตูดบานเลย))

.

- เอฟเฟคการแต่งหน้าจากเด็กไปแก่ ของนางเอก เคต บลานเชตต์ และจากแก่ไปด็กของพระเอก แบรด พิตต์ รับรองสุดย๊อด

.

- ใครเกิดไม่ทันและนึกไม่ออกว่า สมัย แบรด พิตต์ เป็นหนุ่มวัย 20 ต้นๆ เค้าจะเป็นไง ได้เห็นแน่ ((บอกได้คำเดียว หล่อม๊ากก))

.

- หนังเรื่องนี้ ดูแล้ว รู้สึกปลงกับคำว่า เกิด แก่ เจ็บตาย

.

- ความไม่มีอะไรจีรังยั่งยืน ความเปลี่ยนแปลง และความรักที่มั่งคง คือสิ่งที่ได้จากหนังเรื่องนี้

.

- บางที เซ็กส์ ควรจะมีเมื่อถึงเวลาเหมาะสม

.

- หนังดูอบอุ่น ไม่ได้ดูแล้วเศร้าน้ำตาคลอ แต่ดูแล้วทำให้รู้สึกอิ่มเอม และอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

.

- มีประโยคเด็ด ที่จำได้และประทับใจคือ “คุณจะยังรักชั้นมั๊ย ถ้าวันนึง ร่างกายชั้นมีแต่ริ้วรอยแห่งความเหี่ยวย่น”

.

- การดูแลคนรัก และโอบกอดเค้าไว้จนวินาทีสุดท้าย มันช่างน่าประทับใจเสียจริงๆ

.

- จบออกมาจากการดูหนัง มันจะทำให้เรารักคนข้างๆมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว

.

.

นี่คือส่วนนึงเท่านั้น ที่พิมได้จากหนังเรื่องนี้ ส่วนใครๆที่คิดว่าจะไปดูหรือไม่ ก็แล้วแต่ท่านค่ะ

.

.

พิมตั้งใจจะไปดูหนังเรื่องนี้ เพราะมีสิ่งหนึ่ง ที่พิมอยากรู้ อยากเห็น

พิมอยากรู้ว่า ความแตกต่างเรื่องวัย สำหรับคนที่รักกันนั้น จะเป็นอย่างไร ในมุมมองของภาพยนต์ .

.

เพราะชีวิตจริง ตอนนี้ พิมก็คือ 1 ในคู่รัก ที่ต่างวัยกันเหลือเกิน บางครั้งก็คิดนะ คิดว่าเราต่างกันจน ((พิม)) อดที่จะใจหาย ไม่ได้ .

.

พิมจะเล่าให้ฟัง ถึงเหตุการณ์ครั้งนึงที่เกิดขึ้นระหว่างเรา พิมและเด็กแวนซ์

.

ถึงความแตกต่างทางธรรมชาติ ที่เราไม่อาจเลี่ยงได้ .

.

ไม่นานมานี้ วันนึง ขณะที่เราเดินทางกลับจากบ้านของครอบครัวเด็กแวนซ์

.

เราพาลูกๆทั้ง 4 ตัวไปด้วย

.

ขากลับเด็กๆ ทั้ง 4 พอขึ้นรถปุ๊บ ก็หลับปั๊บ เพราะความเหนื่อยล้าจากการเล่นซนทั้งวัน -_-"

.

.

ขณะอยู่ในรถ เด็กแวนซ์ถามพิม อย่างอารมณ์ดี ปนขำ ขึ้นมาว่า

. เด็กแว๊นซ์.....ตะเอง ได้ยินเสียงพี่หริ่ง กรนหรือเปล่า ^^ สงสัยจะเหนื่อยมาก นอนกรนเลยลูกกรุ....

.

พิม ((ส่ายหัว))....ไม่ได้ยินค่ะ กรนเลยเหรอ พี่หริ่งง่ะ สงสัยจะเหนื่อยจริงๆเนอะ... .

.

พร้อมกันนั้น พิมก็หรี่ เสียงเพลงในรถ ขับช้าๆ ให้เครื่องเบาๆ และพยายามเงี่ยหูฟัง

.

แต่!!! พิมก็ไม่ได้ยินอะไร

.

.

พิม...ไหน???? ไม่เห็นได้ยินอะไรเลย….

.

เด็กแว๊นซ์.....เอ้าก็นี่ไง๊!!! กรนครอกๆเนี่ย…. .

.

พิมยังส่ายหัวไม่ได้ยิน

.

แต่คราวนี้พิม เงี่ยหูก้มต่ำลงไปอีก หวังว่าจะได้ยินเสียงเบาๆนั้น

.

.

แต่ก็เท่านั้นค่ะ พิมไม่ได้ยินอะไรเลยด้วยซ้ำ .

.

เด็กแว๊นซ์ ก็งง แล้วก็พูดย้ำอยู่นั่นแหละ

.

.

เด็กแว๊นซ์.....นี่ไงๆ กรนอยู่เนี่ย... .

.

แต่ก็นั่นแหละค่ะ พิมไม่ได้ยินอะไรหรอก

.

พิม.....ตะเอง เค้าแก่แล้ว เค้าไม่ได้ยินหรอก หูเค้าคงตึงไปบ้างแล้วมั้ง ^^”

.

. เด็กแวนซ์....อืม...สงสัยจะแก่จริงๆนะเนี่ย ^^ .

.

เราต่างพากัน ขำในอาการหูเสื่อมสมรรถภาพของพิม

..

และพูดหยอกล้อกันขำๆว่า

.

.

“เมียผม พออายุมากขึ้นๆทุกอย่างก็เหี่ยวย่นหมด ยกเว้น มีตึงอยู่อย่างเดียว คือ หู”

.

.

5555+

เหมือนจะขำนะ พิมก็ขำค่ะ

.

แต่พิมก็ไม่วาย บอกอะไรให้เด็กแวนซ์รู้ถึงความจริงและธรรมชาติของมนุษยให้เค้าฟัง .

.

พิมบอกเค้าว่า

.

.

.....ตะเอง มันเป็นอย่างนั้นจริงๆนะ พิมอายุมากพอควรแล้วเลย 30 มาแล้ว

.

.

สมรรถภาพทางการได้ยินของพิม

.

.

หรือของใครๆก็ตามที่อายุขนาดนี้ จะลดลงตามธรรมชาติ

.

.

ดังนั้น ไม่ใช่เรื่องแปลกที่คนอายุน้อยๆ 20 ต้นๆ อย่างตะเอง

.

.

จะได้ยินเสียงอะไรเบาๆ ในขณะที่พิมไม่ได้ยิน

.

เพราะประสาทรับรับรู้ความถี่เสียงของเราต่างกัน

.

.

เราเคยดู รายการๆนึงด้วยกัน ทางทีวี จำได้มั๊ยของเกาหลีง่ะ

.

.

((เด็กแวนซ์พยักหน้า...จำได้คับ จำได้)).

.

.

ที่เค้าเอาคนอายุต่างกันมาทดสอบเรื่องการได้ยิน

.

.

เค้าก็บอกไว้ ว่าคนอายุต่างกัน จะได้ยินอะไรต่างกัน

.

.

ถ้าเป็นเด็กๆ จะได้ยินอะไรในความถี่เสียงที่ดีว่า คนอายุมากกว่า

.

.

นี่ไง พิมอายุมากกว่าตะเองตั้งเกือบ 10 ปี เค้าก็เลยไม่ได้ยินที่ตัวเองได้ยินไง….. .

.

เราต่างพากันจบการสนทนาเรื่องนี้ อย่างขำๆ ปนวิชาการ

.

.

แต่ก็นั่นแหละ มันก็ไม่วายทำให้พิมอดคิดถึงเรื่อง กาลเวลาไม่ได้

.

.

พิมไม่ได้กลัวความแก่ พิมไม่ได้กลัวความตาย พิมไม่ได้กลัวโดนทิ้งเมื่อยามชรา

.

.

หากแต่พิมมันจะเตือนความจำ ของตัวเองและของเด็กแวนซ์ตลอดว่า

.

.

วันนึงพิมก็จะเป็นได้แค่ดี้แก่ๆคนนึงเท่านั้น

.

.

อีกซัก 10 ปีข้างหน้า พิมหรือใครๆก็ไม่อาจจะรู้อะไรได้

.

.

10 ปีข้างหน้า ไม่ว่าเราทั้งคู่จะอยู่ตรงมุมไหนของแผ่นดินก็ตาม

.

.

แต่อีก 10 ปีข้างหน้า

.

.

เด็กแว๊นซ์จะเป็นเพียงทอมที่เข้าสู่วัย 32-33

.

.

วัยที่กำลังเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังของชีวิต

.

.

ยังมีพลังอีกเหลือเฟือในการเดินไปข้างหน้าเพื่ออนาคต

.

.

แต่พิม หญิงวัยกลางคน ที่อายุ ย่าง 41-42

.

.

.

อืม......มันต่างกันนะ ต่างกันจริงๆ

.

.

พิมไม่เคยต่อต้าน กับการเดินทางของความชรา

.

.

พิมไม่ได้หวาดหวั่นต่อความเป็นจริงของมนุษย์

.

.

แต่พิม แค่อยากรู้ว่า วันนึงเราเป็นอย่างนั้น

.

.

ใครกันที่จะอยู่ข้างเราและพร้อมที่จะดูแลกันและกัน

นั่นสิ ใครกัน????

.

.

ฮิ้วววววววว คมๆ ปิดท้ายวันวันนี้ Before Valentine

.

.

พร้อมเพลง วัยทองรำลึก ของ ว่านAF2 ที่เด็กแวนซ์ มักให้ฟังบ่อยๆ

.

.

ทั้งร้องให้ฟังเอง เล่นกีตาร์ให้ฟัง

.

.

ทั้งเปิดให้ฟังจากมือถือ ทั้งเปิดให้ฟังจากเครื่องเล่นเพลง

.

.

พร้อมย้ำกับประโยคที่ว่า

.

.

“....ยังไงก็รักเธอยายแก่.....”

.

.

^^

.

.

v

v

v

v

.....Underworld Collection DVD + เกษตรแฟร์......

จากที่เล่าเมื่อวาน

.

.

ว่าวันก่อนไปดูหนังเรื่อง Underworld 3

.

.

ไอ้พิมง่ะก็จำไม่ได้หรอกว่าก่อนหน้านี้ได้ดูเรื่องนี้ในภาค 1-2 หรือยัง???

แต่คิดว่าดูแล้ว ((น่าน...คิดเอาเองด้วย))

.

.

แต่พอไปดูภาค 3 จบปุ๊บเท่านั้นแหละ

ก็เริ่มรู้ตัว ((ถึงจะรู้สึกช้าไปหน่อยเหอะ))

ว่า.... “เออ...สงสัยจะยังไม่ได้ดูว่ะ”

((ไม่ต้องสงสัยแล้วแหละพิม...มรึงยังไม่ได้ดูจริงๆ))

.

.

ก็เดือนร้อนถึงเด็กแว๊นซ์ เพราะว่าอยากดู ภาค 1-2 ขึ้นมาซะงั้น -_-“

.

.

โชคดี ที่พอเด็กแว๊นซ์พอได้ดูภาค 3 แล้ว ก็เกิดอยากจะซื้อ ภาค 1-2 เก็บไว้อยู่แล้ว

เพราะติดใจใน ฉากเลิฟซีนอันสวยงาม ของภาค 3 ((ถามว่า.....เกี่ยวมั๊ย????))

.

.

เมื่อวาน เราก็เลยได้ฤกษ์ถอยแผ่น DVD ของ Underworld ทั้ง 2 ภาคมาเก็บไว้

ใน Package สวยหรูมีระดับ ((พูดเว่อร์ไปงั้นแหละ แหะๆ ^^”))

.

.

แต่เค้าก็ทำเป็น collection ไว้ล่อตาล่อใจอย่างแรงค่ะ

ราคาก็ไม่แพงเลย เพียง 300 กว่าบาทเท่านั้น ((กว่าเท่าไหร่จำไม่ได้ เพราะไม่ได้จ่ายตังก์))

.

.

หมายเหตุ : อ้อ...จะบอกว่า ถ้าซื้อในช่วงนี้

จะได้ตั๋วดูหนังฟรีดู Underworld 3 ตั้ง 2 ใบนะค่ะ

แต่ถ้าไม่เอาเป็นตั๋วหนัง ก็จะได้เสื้อยืดสีดำ Underworld หรือ DVD เรื่องอื่นๆมา 1 เรื่อง

((พิมกะเด็กแว๊นซ์ เลือกเอาเสื้อยืดค่ะ แต่ของหมด Stock ต้องไปรับทีหลัง))

.

.

เห็นมั๊ยล่ะ ออกจะคุ้ม

.

.

แต่ความจริง ก็ไม่ได้ซื้อแค่ Underworld เรื่องเดียวหรอก

แหะๆ ^^”

.

.

เพราะว่า ไปเจอ หนังที่เค้าเอามา sales อีก

((พิม)) หยิบติดมือมาอีก 2-3 เรื่อง

.

.

ขากลับเด็กแว๊นซ์พูดขึ้นมาลอยๆ

((แต่แอบให้กระทบ กระดูกก้นหอยในรูหูของพิมแหละ หึหึ _*_))

ว่า....ไม่เป็นไรคับ 700 เอง

.

.

เอ้อ...เห็นม๊ะ!!!! ช่ายๆ คุ้มนะ หนังที่พิมเลือกมาง่ะ ดูกี่รอบก็ได้ ก็ดูเรื่องละซัก 10 รอบก็เกินคุ้มแล้ว

เชื่อเหอะ ^^”

.

.

พิมเหรอ พอได้หนังปั๊บก็ให้เด็กแว๊นซ์เปิดให้ดูปุ๊บ

อย่างสนุกสนานตื่นเต้น ((คนเดียว))มากมาย

.

.

เพราะ อิคนที่ดูแล้ว เค้านอนเป็นเพื่อนดูอย่างนี้ค่ะ

v

v

v

.

.

ปล. เด็กประจำแผนกขายซีดี ที่โลตัสหลักสี่ เป็นทอมรูปร่างหน้าตาน่ารักมาก อิอิ

((แวะไปใช้สายตาแทะโลมได้ พิมอนุญาติค่ะ ถึงพิมจะเห็นก่อนก็เหอะ 5555+))

.

.

อ้อ!!! ย้อนอดีตซักเรื่อง

.

.

หลายวันก่อน เค้ามีงานเกษตรแฟร์

ไอ้พิมง่ะ เจ้าแม่ขาประจำงานเกษตรแฟร์อยู่แล้ว

((พี่หริ่งก็ได้มาจากงานนี้แหละ))

.

.

ชอบเดินนะ

เหตุผลหลัก คือ ของกินเยอะ ของขายแยะ

เหตุผลรอง คือ ทอมก็เยอะด้วย กร๊ากๆๆๆ ^^

((จริง จริ๊งงงง เนี่ยแหละเหตุผลรอง))

ทอมงี้ เดินให้เกลื่อนเลย ((นักศึกษาวัยละอ่อนท้างน๊านนนนน))

.

.

ไปเดินวันนั้น คนเยอะ เหนื่อยเมื่อย

เพราะได้ของกินมาเต็มมือ หึหึหึ .

.

ไปงานเกษตร ถามว่าได้ต้นไม้มาซักต้นมั๊ย???

ปล๊าวววววว!!!!!! ไม่ด้ายยยยยย!!!!!! ไม่ได้ซักต้น

.

.

ได้แต่รูปเอาไว้ ยืนยันกับชาวบ้านกะเค้านี่แหละ

ว่าไปงานเกษตรแฟร์มา ไม่ใช่ Food fair นะ

อิอิ ^^”

.

.

....นี่มันเดือนแห่งความรักแล้วสินะ....

หายไปนาน

อืม...นานมาก .

.

นานจนลืมไปเลย ว่าอยากจะเขียนอะไรบ้าง

((แมร่ง)) เยอะ!!!

.

.

เดือนนี้เป็นเดือนแห่งความรัก

แล้วอีกไม่นานก็จะถึงวันวาเลนไทน์แล้ว

.

.

คนที่มีแฟน เตรียมอะไรไว้ให้คนรักหรือยัง????

.

.

สำหรับพิม สิ่งของไม่ได้สำคัญอะไรนัก

แต่ที่สำคัญ คงต้องเป็นที่ความรัก ที่แม้อาจมองไม่เห็นด้วยตา

หากแต่สัมผัสได้ด้วยใจตะหาก

.

.

หวานแหมะ???

.

.

แต่เอาเหอะให้เข้าบรรยากาศไปงั้นแหละ อิอิ ^^"

.

.

เรื่องงาน ก็ยังคงวนเวียนไปสัมภาษณ์ที่โน่นนี่นั่น

แต่นั้นแหละ ยังคงพบแต่ความอกหัก

อิอิ

.

.

ช่างเหอะ ไม่ได้รีบอะไร

.

.

เมื่อคืนก่อน

ไปดูหนังมา 2 เรื่องซ้อน

จากเรื่องนั้น เข้าเรื่องนี้

กลับบ้าน ตี 1 กว่าๆ พอดี

.

.

Underworld 3 หนุกมาก

แต่จะให้หนุกไปกว่านี้ คงต้องดู ภาค 1 กะ ภาค 2 มาก่อน

ปริศนาหลายอย่างจะไขได้ในเรื่องนี้แหละ

.

.

นางเอก Sexy มาก

โดยเฉพาะฉากเลิฟซีนกับพระเอก

แม๊!!! เห็นแล้วอยากเป็นแวมไพร์สาว

ที่ไปสมสู่กะ ไลแคนหนุ่ม ที่หน้าผา อันสูงลิบ

ประหลาดพิลึกดี อิอิ

.

.

ดูหนัง Underworld 3 จบ

ก็ไปกระชากอารมณ์ต่อด้วย

โหด หน้า เหี่ยว

.

.

เอ้อ...หนังหาสาระอะไรไม่ได้หรอก

ได้ขำอย่างเดียว

.

.

แต่ถ้าใครเคยขำมาแล้วจาก แสบฯ

((ยอร์ช เจ้าเก่า))

ก็อาจจะให้คะแนนขำได้ไม่เท่าหรอกนะ

.

.

แต่เอาเหอะ ก็ไม่ทำให้เสียดายตังก์นัก

((เพราะว่าจ่ายไปแค่ 80 บาท ต่อเรื่อง อิอิ))

.

.

จะออกโรงฯแล้วนะ ใครยังไม่ได้ไปดู

ก็รอดู VCD หรือ DVD ที่จะออกมาดีกว่ามั้ง 5555+

.

.

ส่วนอาทิตย์นี้ หนังรัก ที่อยากดูมากอีกเรื่องคือ

.

.

เบนจามิน บัตตัน อัศจรรย์ฅนโลกไม่เคยรู้

ผลงานเข้ารอบชิงออสการ์ครั้งที่ 81 มากสุด 13 สาขา

((สุดย๊อดดดดด))

.

.

เอาไว้ไปดูแล้ว จะมาเล่าให้ฟัง ว่าน่าดูมั๊ย

.

.

เล่าเรื่องอดีตซะหน่อย

.

.

วันนั้น ไปงานฉลองให้พี่บีย์ หนุกมาก แหกปากร้องเพลงซะจน....

.

.

ได้ของขวัญ วันเกิดย้อนหลังมาจากอิเจ๊ กะสามีอิเจ๊

เออ..น่ารักดี

“อุปกรณ์สำหรับปลดหนี้”

.

.

ออมสินนั่นแหละ

พร้อมกับเขียน วิธีใช้ข้างกล่องเสร็จสรรพ((ขำมาก))

.

.

แต่มีคำที่ใหญ่มากก็คงเป็นคำว่า “เห็นหมี”

อืม...แหล่มเลย หึหึหึ

.

.

ขอบคุณนะเจ๊ กับเจย์ กับของขวัญชิ้นนี้ ชอบมั่กๆ ((เตือนสติให้ประหยัดดี))

ขอบคุณฟ้ากะดอกไม้และการ์ด

ขอบคุณคุณ Zoxy กะกุหลาบค่ะ

.

.

ปล. ยังมีเรื่องอีกเยอะ ถ้าว่างจะเหลาให้ฟัง

ปล.2 พรุ่งนี้ไม่อยู่อีกแล้ว ไปสัมภาษณ์งาน รอบ 2 ที่ยุดยา 5555+

.

.