.....และแล้วงานใหม่ก็ทำกรุเครียดจนได้.....

หายไปหลายวันอีกแล้ว

เพราะว่า ชีวิต มัวแต่สะเทือนใจเรื่องงาน อย่างมากมาย Y^Y

.

.

เรื่องงาน

ยังต้องใช้การปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อม กับผู้คนอีกเยอะ

แต่ที่หนักที่สุด ก็คงเป็นการปรับตัวให้เข้ากับ style การทำงานของคนที่นี่

.

.

ที่นี่ ระเบียบเยอะ ขั้นตอนแยะ

มีหลายแผนกที่เราต้องติดต่อ สื่อสาร

มีหลายคนที่เราต้องติดต่อ ซึ่ง มันทำให้กรุ เครียด _ _”

.

.

เนื่องจากว่า ไม่ชินกะการทำงาน style นี้

ลึกๆแล้วเล่นเอาแอนตี้ เหมือนกัน

แต่ทำไงได้ ในเมื่อชีวิตยังต้องเป็นแบบนี้ก็ต้อง “อดทน”

.

.

วันดี คืนดี ก็เกิดความรู้สึกว่า กรุไม่อยากไปทำงานเลย เซ็ง!!

แต่ก็นั่นแหละ ยังไงก็ต้องไป เพราะ “เงิน”

.

.

หลายๆคนก็เป็นห่วง แล้วก็บอกว่า มันอาจจะเป็นเพราะช่วงแรก

ต่อไป อะไรๆ ก็คงดีขึ้น

.

.

เหรอออออออออ มันจะเป็นอย่างนั้นเหรอออออออออออ

.

.

เรื่องการปรับตัวอาจไม่ใช่ปัญหาใหญ่ซักเท่าไหร่

แต่เรื่องหลักการทำงานต่างหากที่ทำให้วิตก

.

.

เชื่อมั๊ย?? สำหรับที่นี่ การทำอะไรผิดแม้แต่นิดเดียว

มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่เหมือนคุณไปฆ่าคนตายเลยทีเดียว _*_

.

.

Y^Y ซึ่ง มันเป็นเรื่องยากมากที่เราจะทำอะไรไม่ผิดเลย

.

.

แล้วเราเองมันก็เป็นประเภท ทำงานสะเพร่าละที่หนึ่ง

แค่เข้าไปครั้งแรก ก็เจอ key ทั้ง PO พลาด ทั้ง ราคา ผิดไปหลายแล้ว

.

.

โชคดีที่ยังใหม่ เลยยังไม่ได้เจอใบเตือน

แต่โดนเรียกตักเตือนแล้ว แถมยังโดนขู่ไว้ว่า

“ปรับปรุงให้ดีขึ้นกว่านี้หน่อยนะ

ที่เรียกคุยวันนี้ เพราะว่าไม่อยากจะบอกเอาวันที่บอกผลว่าไม่ผ่านโปรเพราะอะไร”

.

.

คิดว่าถ้าเป็นคุณ คุณเครียดมั๊ย

สำหรับพรีม เครียดนะ เครียดมาก

((แมร่ง ยิ่งเครียดยิ่ง key ผิด ไปกันใหญ่เลย อยากจะบ้าตาย))

.

.

เจอหัวหน้าเรียกคุยอย่างนั้น แถมทิ่งท้ายไว้ว่า

“พี่ตั้งความหวังกะเราไว้มากนะ อย่าทำให้พี่ผิดหวังล่ะ”

.

.

แน่นอนแหละ น้องที่ทำงานก็บอกว่า

“ก่อนที่พี่จะเข้ามา หนูได้ยินมากว่า หัวหน้าเค้าบอกว่า คนที่จะมาใหม่ smart มาก

ภาษาดี แล้วก็เก่ง แล้วก็เงินเดือนเยอะ”

.

.

Y^Y เอาล่ะสิ เอาที่ไหนไปพูดกันว่ะ

กรุเนี่ยนะเก่ง กรุเนี่ยนะภาษาดี กรุเนี่ยนะเงินเดือนเยอะ

((หรือว่าสำหรับคนที่นี่ได้ขนาดนี้ถือว่าเยอะแล้วกรุก็ไม่เข้าใจ เพื่อนกรุมันได้มากกว่าตั้งเยอะ

ถ้าแมร่งอยู่ที่นี่ กรุว่าแมร่งได้เป็น assist แหงมๆ))

.

.

บ้าไปแล้ว เค้าจะสร้างภาพกรุขึ้นมาอย่างนี้ทำไมกรุก็ไม่เข้าใจ

สร้างภาพและคาดหวังว่าเราต้องเจ๋ง เราต้องแน่ เราต้องมีความสามารถ

.

.

แต่พอกกรุเข้าไปทำงานจริง

แมร่ง!!! ฉิบหายเลย กรุทำงานพลาดแบบ ผู้ใหญ่ไม่ปลื้มเลย

จะอะไรนักหนาว่ะ ไม่เข้าใจ ทำไมเข้าต้องตั้งความหวังกะคนๆนึง

((ที่พึ่งเข้ามาทำงานได้ 2 อาทิตย์ขนาดนี้ว่ะเนี่ย))

.

.

แต่ถึงมันจะเป็นแค่การเริ่มต้น แต่เราก็ทำพลาดแล้ว

เล่นเอาเสีย self มากๆ รู้สึกแย่กับตัวเองมากๆ

จนพาลเอาไปรู้สึกโทษ คนอื่นที่มาตั้งความหวังกะกรุทำไมว่ะ

.

.

ไอ้ครั้นจะบอกว่า จะทำให้ดีที่สุด แต่คนเรามันจะไม่พลาดเหี้ยอะไรเลย

มันจะเป็นไปได้ยังไง กรุอยากถาม

.

.

ตอนนี้เลยทำงานด้วยอาการพารานอยด์ และไม่มีความสุขเลย

.

.

แต่อย่างว่า ยังไงเราก็ต้องพยายาม

ไม่เคยรู้สึกเสียดายงานที่แสนจะสุขสบายของที่เก่า

ไม่เคยรู้สึกผิดที่เปลี่ยนงาน

ไม่เคยรู้สึกโทษตัวเองว่าออกมาจากที่เก่าทำไม

ไม่เคยรู้สึกเสียใจกะการตัดสินใจครั้งนี้

.

.

เพราะถ้าไม่ยอมเปลี่ยนงาน เราก็จะไม่มีทางรู้เลยว่า

จริงๆแล้ว ฝีมือการทำงาน ความละเอียดในการทำงานของตัวเอง

แมร่ง “ห่วย” ในขั้นวิกฤตแล้ว

.

.

การทำงานจากที่เก่า

ไม่เคยสนใจอะไร

ไม่เคยเอาความละเอียดใส่ใจในการทำงาน

ไม่เคยยี่หระ กะการทำงานพลาดแล้วพลาดเล่า

ไม่เคยสนใจว่าลูกค้าจะรู้สึกยังไง

.

.

ไม่เคยมีความรู้สึกผิดที่ทำอะไร แล้วผิดพลาดมากๆ

เช่นอย่างการลืมวางบิลเก็บเงินลูกค้า

แล้วทำให้หน่วยงานต้องโดน post due รับเงินไปเป็นเดือนๆ

.

.

นั่นสิ เราไม่เคยสนใจอะไรเลย วันๆ เอาแต่ทำงานไปงั้นๆ

ไร้หัวใจ ไร้ความรู้สึกรับผิดชอบ

ไร้ความใส่ใจในหน้าที่การงาน

.

.

สักแต่มั่นใจว่าตัวเองทำงานเก่ง เพราะต่อรองกะลูกค้าได้

สักแต่ว่าตัวเองเจ๋ง เพราะสั่งหัวหน้าให้ตามงานให้ตัวเองได้

สักแต่ว่าตัวเองแน่ที่สั่งให้ sale เชิญไปต่อรองกะลูกค้าเรื่อง due เก็บเงินลูกค้าเอง

((ทั้งๆที่ตัวเองลืมวางบิลเอง))

สักแต่ว่าตัวเองแน่เพราะทำงานเร็วไม่เคยทำให้งานลูกค้า shortage จน production มีปัญหา

.

.

ทำงานด้วยความมั่นใจแบบไร้สติ

ไม่เคยได้มองตัวเองเลย ว่าทำงานแย่แค่ไหน

.

.

นี่เป็นสิ่งที่สะสมมาทั้งหมด

และมันก็เป็นสิ่งที่ทำให้เราเองเจอปัญหากะหน่วยงานใหม่ในปัจจุบัน

.

.

จะทำไงต่อไปดีว๊า ทำไงถึงจะทำให้มันออกมาดีว่านี้ว่ะ

ทำไงเค้าจะไม่ผิดหวังกะกรุว่ะ แล้วจะทำไง กรุถึงจะทำงานไม่พลาดเลยยยยยว่ะ

.

.

นั่นสิทำไงดีว่ะ ทำไง ทำไง ทำไง Y^Y

.

.

.....my long holidays....

.. ..

หลังจากที่จม-ปลักอยู่กะช่วงเวลาหยุดที่แสนจะยาวววววและนาน

.

.

นึกบ้างไม๊ ที่บางทีรู้สึกว่า แมร่ง!! ไม่อยากให้เปิดทำงานเลย

.

.

อยากหยุดอยู่อย่างนี้นานๆ แล้วก็มีเงินใช้

.

.

แบบว่าเดินไปที่ตู้ ATM แล้วก็ควักบัตร ATM ขึ้นมา

.

.

แล้วก็เอาไปเสียบที่เครื่อง กดโน่น กดนี่ ปู๊ดๆ ป๊าด ๆ

เงินก็ไหลออกมา พรึ่บๆๆๆๆ ((เสียงแบ๊งค์ร้อยเพียวๆ 555+))

เหมือนที่เรากดเงินเดือนค่าแรง ((ถูกๆ)) ของเราในแต่ละเดือนนั่นแหละ

..

..

หึ !!! เพ้อเจ้อว่ะ ~_~

พ่อไม่ได้รวย จะทำงั้นได้ไงว่ะกรุ

((แมร่ง!!))

.

.

วันหยุดหลายวัน หลายวันมาก แต่ได้ไปไม่กี่ที่หรอก

..

..

ไม่ได้กลับบ้านอย่างที่ตั้งใจ

เพราะว่า กลัวเค้าไม่รับน้องหมาขึ้นรถ

แล้วเราคงเสียใจมากที่ต้องหอบลูกๆ พะรุงพะรัง

ไปยืนที่คิวรถ แล้วเค้าบอกว่า "ไม่รับหมาขึ้นรถครับน้อง"

..

..

เลยคิดว่าไม่ไปดีกว่า

แม้จะรู้สึกผิดกับคำที่แม่บอกว่า

"คิดถึงหมา ไม่คิดถึงแม่เหรอ"

..

.

.

แต่ทำไงได้ เราเองก็ทำอะไรได้ไม่ได้มากเลย ณ ตอนนี้

..

..

สงกรานนต์ปีนี้ หลายๆคนคงได้ไปเที่ยว

..

..

ส่วนตัวเอง ไม่ได้ไปไหนหรอก

.

.

ได้แต่ไปแถวๆละแวกนี้ตามประสา

((ส่วนจะประสาอะไร ก็ช่างมันเหอะ))

..

.

อย่างน้อย วันหยุดหลายวันมานี้

ก็ได้เจอสิ่งดีๆ กะเค้าบ้างเหมือนกัน

.

. .

.

ดูชีวิตไม่ได้เงียบเหงาไปมากนัก

เพราะอย่างน้อยๆ เราก็ยังมีเพื่อนร่วมโลก ที่ทำให้เรายิ้มได้ไปวันๆ เชื่อเหอะ ^^

..

..

ปล. นี่คือครั้งแรกของการ up blog ที่ดึกที่สุด ((เกือบเที่ยงคืนแล้ว))

..

..

ปล.1 ซีรี่ย์ ของเกาหลี มีเรื่องไหนที่ทำให้คุณร้องไห้มากที่สุด

บอกด้วยจะไปซื้อมาดู

เพราะเรื่องที่ซื้อมา ((autumn in my heart))

คนขายรับประกัน ไม่ร้องให้ตึ๊บ

((กรุจะกลับไปตื๊บมัน เพราะกรุไม่มีน้ำตาซักแหมะแสรดดดด))

..

..

ปล.2 ไปดู ผีบุปผามาแล้ว เป็นเรื่องแรก ที่เด็กแว๊นซ์หลับตาปี๋

กรุก็กลัวนะ แต่ไม่เท่ามัน

.

.

.

ปล.3 สงกรานต์ในแบบของเด็กแว๊นซ์กะเด็กสก๊อยก็หนุกดีนะ

แต่เล่นเอากรุตัวดำเลย Y^Y ((ปรกติก็ขาวจะตายห่า))

..

..

..

ปล.4 8-9 วันที่ได้อยู่กะลูกๆและเด็กแว๊นซ์อย่างชุ่มปอด

ดีใจที่มีสิ่งมีชีวิตทั้งหมดอยู่ข้างๆอย่างนี้

อยากให้เป็นอย่างนี้ไปนานๆ จังวุ๊ย!!!

..

.

.

ปล.5 ไปขูดหินปูนมาทั้งคู่ ฟัน!!!เสียว!!!ทั้งคู่เลย เหอะๆๆ

..

..

^^

......กับชีวิตที่เปลี่ยนแปลง.....

หึ หึ _"_

คิดว่าจะหายไปไหนได้นาน

แต่จนแล้วจนรอด ก็ต้องโผล่มาอยู่ดี

อื้ม.....ผ่านไปได้ซักพักแล้ว ที่อะไรเปลี่ยนแปลงมากมาย

คนหนึ่งคน จะเปลี่ยนอะไรได้ซักแค่ไหนกัน

เออ.... ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ คือ พรีม เปลี่ยนไปเยอะ

อย่างแรก เออ นี่ไงชื่อเล่นจากพิม เป็น พรีม

((ไม่ได้กระแดะอยากเปลี่ยน แต่ว่ามันมีเหตุผลในตัวของมัน))

.

.

.

เรื่องที่ 1 เปลี่ยนงาน

งานที่ใหม่ ตอนนี้ทุกอย่างโอเค

ตอนแรกคิดว่าทำงานที่นี่ จะไม่ได้เล่นเอ็มเล่นเน็ทแล้ว

แต่ว่าผิดคาด ที่นี่ ทำทุกอย่างได้ปรกติ

แล้วที่ดีไปกว่านั้นคือ พรีม ไม่ต้องซื้อ lapotop เองแล้ว

เพราะว่าที่ทำงานใหม่เค้าให้ เอา laptop มาใช้ได้

((สบายดีจริง ไม่ต้องซื้อให้เปลือง 555))

.

.

.

เรื่องที่ 2 เปลี่ยนที่พัก

ไม่ได้ย้ายไปไหน ยังอยู่ที่บ้านสวนเหมือนเดิม

แต่ว่าย้ายชั้นจากชั้น 2 ((ไม่มีแอร์)) ไปอยู่ชั้น 6 ((แอร์เย็นฉ่ำ))

เสียค่าใช้จ่ายเยอะขึ้น แต่ว่าสวัสดิภาพชีวิตดีกว่าเดิม เหอะๆๆๆ _*_

.

.

.

.

เรื่องที่ 3 เปลี่ยนชื่อจริง

คือจากเดิมเนี่ย ชื่อ สุกัญญา แต่ด้วยอะไรหลายๆอย่าง

เลยเปลี่ยนเป็น ชื่อ ชนาธินาถ ((อ่านยากหน่อย ชะ-นา-ทิ-นาด))

แปลว่า ผู้ที่เป็นที่พึ่งของผู้อื่น ((อื้ม ดูใจดีเนอะ)) และอีกคำแปลคือ พระวิษณุ

เขียนแบบ ภาษาอังกฤษ ได้อย่าง hi so ว่า

"Charnarthinarth"

.

.

.

.

เรื่องที่ 4 เปลี่ยนชื่อเล่น

จาก พิม เป็น พรีม ส่วนใครจะยังเรียกว่า พิมก็ไม่มีปัญหาค่ะ

แล้วแต่ศรัทธรา แต่พรีม ขอนุญาติ เขียนว่า "พรีม หรือ prim" นะค่ะ

((มันเป็นเรื่องของ ศาสตร์บางศาสตร์ เหอะๆๆๆ))

.

.

.

.

เรื่องที่ 5 เปลี่ยนวิถีการเดินทาง

เมื่อก่อนมีรถส่วนตัว ไปไหนต่อไหนสบาย สะดวก

ตอนนี้ไม่มีแล้ว เพราะว่า ขายรถ !!!

อื้ม....ขายไปแล้ว

เนื่องจากภาวะทางหนี้สิน อิอิ พรีมเลยต้องการ ปลดหนี้คร๊าบบบบพี่น้อง

ไม่เป็นไร เก็บเงิน ดาวน์ใหม่ แต่ตอนนี้ โหนรถเมล์ไปก่อน

ไม่ได้ลำบากขึ้นหรอก แต่ไม่สบายเหมือนเก่าเท่านั้นเอง

.

.

.

.

.

เรื่องที่ 6 เปลี่ยนเบอร์

คือว่า โชคดีมากที่ได้เบอร์นี้มา

มีไรโทรมาได้ค่ะ ได้ทุกอย่าง ยกเว้นยิมเงิน 555

08998884xx

บังเอิญว่าได้เลขสวย เลขท้าย 2 บวกกันได้เลขสวย

ผลบวก 9 หลัก 2 ตัวหลังยังได้เลขสวยอีก

อื้มมมมม......โชคดีจริงๆ

.

.

.

.

.

ปล. หมดแล้วเรื่องเปลี่ยน

ปล. หนึ่ง แต่ที่ไม่เปลี่ยนคือตัวตนของตัวเอง และความรัก

ปล.สอง ดีใจได้เช็คคืนภาษีแล้ว เหอะๆๆๆๆ

ปล.สาม คิดถึงเพื่อนๆทุกคนค่ะ มีโอกาศจะแวะไปอ่านไปเมนท์เหมือนเดิมนะค่ะ

ปล. สี่ ดีใจกับมิตรภาพที่ได้จากคนใจดีทั้งคู่

ปล. ห้า ได้เวลา บุปผาราตรี 3.1 แล้ว เหอะๆๆๆ

ปล. หก กลับบ้านด้วยสภาพโทรมและเหนื่อยล้าเพราะเมารถ แมร่งทู๊กกวัน

v

v

v

v

.....blog หน้าท้ายสุด....ลาที.......

วันนี้

คงเป็น blog หน้าท้ายสุด...ก่อนที่พริมจะหายหน้าไป

ไม่รู้ว่าจะหายไปนานหรือเปล่า แต่ก็คงนานพอดู

ทว่า...อาจจะนาน...จนทำให้ลืมกันไปได้เลย

.

.

.

.

อย่างที่บอก blog นี้คือหน้าท้ายสุด หากแต่ยังคงไม่ใช่หน้าสุดท้ายเสียทีเดียวนัก

.

.

.

.

คงได้มีโอกาศกลับมาเขียนใหม่ หากแต่...

....ยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ก็เท่านั้น...

.

.

.

.

หากจะไม่ดู โชคร้ายไปหน่อย

คงเก็บเงินซื้อ laptop ได้เร็ว 555+

((ใครให้เกิดมาเป็นลูกตาสีตาสาว่ะเนี่ย

ไม่งั้นจะขอเงินพ่อซัก 4-5 หมื่นไปผลาญซื้อ คอมฯเล่นๆ 555+))

.

.

.

.

เวลาแห่งความสุขมักเดินเร็วเสมอ

เหลือเพียงอีก ไม่กี่วัน ก็จะต้องโบกมือบ๊าย บาย

ลาจาก ความสุขสบาย((จนเป็นสันดาน))เก่าๆ

ไปเผชิญหน้ากะความท้าทาย ที่ยังไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง

.

.

.

.

อย่างที่เค้าว่ากัน งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา

((ถึงแม้ว่า เราจะจัดบ่อยได้ก็เหอะ))

.

.

.

.

แต่ก็นั่นแหละ มันก็ทำให้เราอดคิดถึงบรรยากาศเก่าๆไม่ได้

.

.

.

.

บางที การหายหน้าหายตาไปจาก blog หรือ MSN นานๆ ((นานจริงๆ))บ้าง

ก็อาจทำให้ รู้สึกคิดถึงกัน

จริงหรือเปล่าไม่รู้ แต่...คิดเอาเอง 5555+

.

.

.

.

ต่อไปนี้ก็คงกลับไปมีชีวิตเงียบๆในแบบของตัวเอง

คงไม่ได้โลดแล่น เริงร่า กระโดดดึ๋งๆ ตามเวปไซต์แล้ว

.

.

.

ถือว่า..ขอเป็นช่วงลาพักร้อนละกัน

แต่ลางวดนี้ อาจลานานไปนิด

แต่ก็นั่นแหละ ซักวันคงได้กลับมาทักทายกันเหมือนเดิม

.

.

.

.

ส่วนจะอีกนานซักแค่ไหน เมื่อไหร่?????

ก็บอกไม่ได้เช่นกัน

.

.

.

.

ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนที่ติดตามอ่าน

ขอบคุณทุกเมนท์ ขอบคุณทุกๆความคิดเห็น

อยากจะบอกจริงๆว่า เพื่อนๆคือกำลังใจ

((ถึงจะฟังดูกระแดะไปหน่อย แต่นั่นก็คือความจริง))

.

.

.

.

ไปแระนะ....ลาที...^______^

.

.

.

.

เพียงแค่คำ ขอบคุณ ที่มอบให้

น้อมรับไว้ ด้วยใจ ที่ให้ฉัน

ดุจน้ำทิพย์ รินหยด รดใจพลัน

ขอสุขนั้น จงรินกลับ ที่ใจเธอ

----------------------------------------------

สักวันหนึ่งเราคงได้เจอกัน

.

.

.

.

......ความจำสั้น....แต่มันสั้นไปมั๊ยว่ะ.......

อย่างที่เล่าให้ฟัง

ว่าเมื่อวันก่อนจะไปดูหนังเรื่อง ความจำสั้น แต่รักฉันยาว

.

.

.

.

แล้วเราก็ได้รอบหนังเวลา 20.30 น.

พอไปเอาตั๋วแล้วก่อนเข้าหนังฉาย

เราก็พากันไปกินข้าวผัดปูเจ้าดังย่านแจ้งฯก่อน

((แต่รสชาดไม่อร่อยอย่างที่คาดไว้เลย))

.

.

.

.

ตอนแรกไม่ได้ตั้งใจจะไปดูเรื่องนี้

เพราะไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจ ประมาณนึกแนวเรื่องได้

และคิดว่ามันก็คือหนังรักเรื่องหนึ่งนั่นแหละ

.

.

.

.

แต่นึกไงไม่รู้ ไปอ่านที่เค้าพากันวิจารณ์หนังตามเวปไซต์

หลายเสียงบอกว่าหนังดี น่ารักและซึ้ง

.

.

.

อืมม...เกิดกระตุ้นต่อมตอแหลอยากดูหนังรักเรื่องนี้ขึ้นมาซะงั้น ^^”

((ทั้งที่ตอนแรก เด็กแว๊นซ์ก็เปรยๆว่าอยากดูเรื่องนี้ พี่ที่ทำงานบอกว่าดี งั้นงี้))

.

.

.

.

แต่ก็นั่นแหละ พริมก็ไม่ได้สนใจอะไร จนเข้าไปอ่านตามเวปแล้วก็อยากไปดู

((เพราะสิทธิ์ ในการจะบอกว่าจะดูหนังเรื่องอะไรหรือไม่นั้น ขึ้นอยู่ที่พิมคนเดียว 5555+))

.

.

.

.

ในตัวหนัง ตามความคิดของพริมเอง

มุขตลก ก็พอให้ขำกร๊าก ^o^ ได้เป็นระยะ

.

.

.

.

แต่ที่ให้เด่นๆ ก็คงเป็นเรื่องราวของความรัก ของลุงกะป้า

...ความทรงจำที่อยากจะจำแต่กลับลืม.....

.

.

.

ที่ดูแล้ว เออ....คนแก่ก็น่ารักได้เนอะ

.

.

.

.

บางคนบอกว่าไปดูหนังเรื่องนี้แล้ว ซึ้ง จนร้องไห้ Y^Y

พริมเองก็คงไม่ได้ in ได้ขนาดนั้น

เพราะมันไม่ได้รู้สึกรันทดอะไร กับเนื้อเรื่องนักหนา

.

.

.

.

แต่ที่เห็นเด่นๆ ก็คงเป็นเรื่องของความรัก ความรู้สึกดีๆ ความกุ๊กกิ๊ก

ของคนที่เพิ่งจีบกันใหม่ๆ นั่นแหละ

ที่แปลกก็คือ ทั้งคู่ต่างเป็นวัย ลุง-ป้า หรือ ตา-ยายแล้ว

.

.

.

.

นั่นสิ ทำไมความรักเราจะเกิดขึ้นอีกครั้งในวัยเช่นนี้ไม่ได้หรือ??

.

.

.

.

ตอนท้ายๆเรื่อง มีคำพูดของลุงที่พูดกับป้าเอาไว้ว่า

....จากกันในตอนที่จำกันได้แหละดีแล้ว...

และ

.....ไม่ลืม คงไม่มีหรอก มีแต่ลืมช้า หรือลืมเร็ว.....

.

.

.

.

ฟังแล้ว อืมม...จริงของลุง

.

.

.

.

ส่วนใน Part ของคนหนุ่มสาว

....ความทรงจำที่อยากลืมแต่กลับจำ.....

.

.

.

.

ดูแล้ว อดไม่ได้ที่ต้องคิดถึงเรื่องของตัวเอง

((อะไรที่มัน เหรี้ยๆ เนี่ย แปลกเนอะ เราจดจำไว้ดีจัง ว่ะ))

.

.

.

.

.

พริมคงไม่ได้ประทับใจอะไรมากมายกับเรื่องราวของ ตัวนางเอกมากนัก

แต่นางเอกทำอย่างนึงที่ทำให้พิมรู้สึกว่า

...เออ แมร่งบ้าว่ะ เป็นกรุ กรุคงไม่กล้า ((ทั้งที่ลึกๆกรุก็คงอยากทำอย่างนี้เหมือนกัน))

.

.

.

.

.

นางเอก แม้จะเลิกกะแฟนแล้ว ((ทั้งคู่แต่งงานกันแล้ว และเธอจับได้ว่าแฟนมีกิ๊ก))

แต่ทั้งคู่ยังเป็นเพื่อนกันได้

แต่เธอก็ยังทำดีกะเค้าคนนั้น คอยให้ความช่วยเหลือ

และลึกๆ เธอหวังอยากให้แฟนเก่าเธอกลับมาเหมือนกัน

.

.

.

.

.

แต่วันที่เธอเมาขึ้นมา อะไรหลายๆที่มันอัดอั้นเลยระเบิดออกมา

แถวบ้านเรียกสติหลุดนั่นแหละ

.

.

.

.

.

เธอโทรกลับไปหาแฟนเก่าเธอ และถามว่า

....โอมเหรอ ฝ้ายมีเรื่องจะถาม ทำไมโอมถึงได้ เหี้ย!! อย่างนี้ว่ะ!!!

เหี้ย!!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!! เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!! แมร่งเหี้ย!!....

.

.

.

.

.

เออออออออออ เว้ยเห้ย!!!!

กรุก็เคยอยากถามคนทำ เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!!เหี้ย!! กระกรุเหมือนกัน

55555+

.

.

.

.

แต่เอาเข้าจริงๆก็คงไม่อยากให้คนเหี้ย!!เหี้ย!! อย่างนั้น

เข้ามาวนเวียนหลอกหลอนในชีวิตเราอีกต่อไปหรอก

.

.

.

.

ดูหนังเรื่องนี้ทำให้รักคนรักมากขึ้น ((อีกแล้ว))

หนังเรื่องนี้ทำให้เรารักน้องหมามากขึ้นเช่นกัน

หนังเรื่องนี้มีนักแสดงจาก GTH มาให้เห็นคนละแว๊บสองแว๊บ

หนังเรื่องนี้ทำให้หันมามองตัวเองว่า เวลากรุแก่ กรุจะเป็นไงว๊า??

.

.

.

.

.

พอออกมานอกโรงหนัง

จะมีโปสเตอร์ใหญ่ๆ เรื่องนี้ตั้งอยู่หน้าที่จำหน่ายตั๋ว

.

.

.

.

แล้วก็จะมี post it คำถามแปะอยู่เยอะๆ

เพื่อเป็นการ test ว่าคู่รักของคุณนั้น มีความจำแม่นแค่ไหน

.

.

.

.

ไอ้เราก็อารมณ์ประมาณว่า อยากรู้ว่าเด็กแว๊นซ์มันจะจำอะไรได้แค่ไหนว๊า??

.

.

.

.

มีคำถามมากมายแปะถามเพื่อ test คู่รักไว้เยอะแยะ

แต่พิมเลือกถามเอาคำถามที่อยู่สูงสุด

.

.

.

...เวลาทานก๋วยเตี๋ยว เค้าชอบสั่งเส้นอะไร??...

.

.

.

พริม “ตะเองเค้าชอบเส้นอะไร จำได้ป่ะ”

เด็กแว๊นซ์ “เส้น....เล็กมั้ง??”

.

.

.

โอ้วววววโหหหหหห @>.<@

แดรกก๋วยเตี๋ยวกะกรุกมาตั้งหลายครั้งหลายครา นี่มรึงกล้าตอบเนอะว่ากรุชอบเส้นแล็ก

.

.

.

.

ปรี๊ด!!!! ค่ะ ปรี๊ดดดดดด

ปรี๊ดดดม๊ากกกกกกกกก

.

.

.

.

พริมเลยพูดไปสั้นๆว่า

“เส้นเล็ก ค-ว-ย สิ”

.

.

.

_*_ เอ่อ....พริมรู้นะว่ามันหยาบมากที่พูดไปอย่างนั้น

ก็คนมันโมโหนี่นา

.

.

.

.

.

อะไรว่ะ แค่นี้ยังจำไม่ได้ ทีกรุยังจำได้เลยว่ามรึงชอบแดรกเส้นเล็ก

.

.

.

.

โกดๆๆๆๆ งอนๆๆๆๆ โว้ยยยยย!!!!

.

.

.

.

แต่ก็รู้อะน่ะ ว่าคำที่ด่าไปมันแรงไปนิสสสสสสส

^^”

.

.

.

.

.

เมื่อวานพริมได้ SMS “ขอโทษ” จากตะเองแล้วค่ะ

วันนี้พริม “ขอโทษ” ในทุกๆเรื่องที่หงุดหงิด ปากจัก ปากหมา

.

.

.

.

ช่วงนี้พริมหงุดหงิดจังเลย

พริมรู้ว่าทำตะเองงานเข้าหลายครั้งแล้ว

แล้วเวลาที่งานเข้า ตัวเองต้อง “จ๋อย” แบบนี้ ทุกที

.

.

.

.

เห็นมั๊ย????ก็พริมก็เป็นซะอย่างนี้

จะมีใครทนได้ว๊า?????

.

.

.

.

ว่าแต่??? รู้ยังว่าพริมชอบเส้นไร???

.

.

.

......ยังมีลมหายใจ สู้ไปยังได้อยู่........

หายไปหลายวัน

จนเพื่อนโทรเข้ามือถือแล้วก็พูดว่า

...ชั้นคิดว่าแกตายไปแล้ว...

_*_

.

.

เหมือนเพื่อนจะเป็นห่วง...อืม...เพื่อนเป็นห่วง

.

.

.

เลยมาขออัพเดทตัวเองซะหน่อย เผื่อเพื่อนจะได้ไม่ห่วงมากกว่านี้

.

.

.

เรื่องที่ 1

ช่วงนี้อากาศ so hot hot hot มั่ก

ด้วยความที่แมร่งร้อนเกิ๊น

.

.

.

สุดท้ายวิธีการแก้ร้อนพริมกะเด็กแว๊นซ์ทำคือ

ย้ายห้องจากห้องธรรมดาไปอยู่ห้องแอร์ซะ เหอะๆๆ

สิ้นเดือนจะย้ายแล้ว เย๊ๆ !!

((ถึงต้องจ่ายแพงขึ้น แต่ก็ได้อยู่แบบเย็นสบาย))

.

.

.

เรื่องที่ 2

เมื่อส-อา ที่ผ่านมา ยังคงตั้งหน้าตั้งตาไปขายของที่ปัดวิกอน

อืม...ขายดีพอได้อยู่ เอาเป็นพอได้มีเงินเข้ากระเป๋า ขำขำ

แม้ว่าจะเหนื่อยแต่ก็สนุก และมีกำลังใจดี ^^

.

.

.

.

*** หมายเหตุ **** ใครมีหนังสือเก่า เสื้อผ้าเก่า ไม่ได้ใช้แล้ว

ยินดีรับบริจาคค่ะ รับของถึงที่คร่า ^^

.

.

.

.

เรื่องที่ 3

เมื่อหลายวันก่อน ลงมือทำ ก๋วยเตี๋ยวไก่ตุ๋น แม่พริมพริ้ม ครั้งแรก

สงสัยจะเป็นพรสวรรค์ส่วนตัว โย่วๆ ฮิ้วววว

.

.

.

.

ลองเอามาให้เพื่อนที่ทำงานทาน

ต่างพากันแซวว่า....จะเปิดร้านเมื่อไหร่ 555+…

บ้างก็บอกว่า....อร่อยกว่าบางร้านที่ไปกินอีก...

.

.

.

อะ อะ อะ เอาไว้เก็บเงินก่อน ซัก 5 ปีข้างหน้า

คงได้มีชื่อร้าน ก๋วยเตี๋ยวไก่แม่พริมพริ้ม แน่ๆ

และคิดว่า ถ้าเป็นคนกันเอง

ถ้าเป็นชื่อ พริ้ม คงรู้ว่ามีคนเดียวนะอยู่แล้ว อิอิ

.

.

.

แวะเอารูปที่ทำให้ดู รสชาติทำมาแล้ว ก็อร่อยเหมือนกันนะจะว่าไป

ไม่ได้โม้..........

.

.

.

.

เรื่องที่ 4

หลายวันก่อนไปตัดผมมาเพราะอากาศร้อน

สั้นไปเลยทีเดียว

แต่ออกมาแล้วหน้ากลมบ๊อกเลย กำกำ _*_

.

.

.

เรื่องที่ 5

ตอนนี้นับถอยหลังเรื่องงานที่ทำอยู่แล้ว

ไม่รู้ว่าข้างหน้าจะเป็นไง

แต่ช่วงนี้เตรียมแต่เสื้อที่ปิดรอยสัก อันอลังการไว้แล้วเรียบร้อยหลายตัวอยู่

.

.

.

เรื่องที่ 6

เวลาคุยกะเพื่อนๆหลายคน มักถามว่า...ไปเที่ยวไหนมั่งมั๊ย??....

จะบอกว่า ไม่ได้ไปไหนเลย ((เท่าไหร่))

.

.

.

แค่ทุกศุกร์ ที่ผ่านมา 1 เดือนมานี้

สิงสถิตย์อยู่ที่ร้าน ชูบีดูบาร์ ประชาชื่น ทุก ศ เลย 4 ศุกร์ซ้อนคร๊าบบบบ

เวงกำ.....^^"

((ไม่รู้ติดใจอะไรนักหนา))

.

.

.

.

เรื่องที่ 7

เห็นเค้าว่าหนังเรื่อง ความจำสั้น แต่ไอ้นั่นฉันยาว ซึ้งเหรอ

อุ้ย!!! ความจำสั้นแต่รักฉันยาว ตะหาก

เห็นเค้าว่าดี แรกๆ ไม่อยากไปดูเท่าไหร่ แต่อิงกระแสหน่อย ไปดูก็ได้ อิอิ

.

.

.

.

ถ้าไปดูแล้ว จะเอามาเล่าให้ฟังว่าเป็นไง

.

.

.

.

ปล. ช่วงนี้มีหมาตัวสูง หัวฟู ขี้หวง ขี้อ้อน มาอยู่ด้วย เล่นเอาอิพุกหงุดหงิดได้เป็นระยะๆทีเดียว

.

.

.

.

ปล.1 ที่ห้องใหม่ มีซิงค์สำหรับล้างจาน ถูกใจเด็กแว๊นซ์ เพราะจะได้สะดวกซะที

((หลังจากที่คุดคู้ ย็องๆ ล้างจานมาหลายเดือน))

.

.

.

ปล.2 ความรักและชีวิตครอบครัวของเรา ยังคงสงบสุขเหมือนเดิมค่ะ^^

.

.

.

....โอ้วววว มายบู๊ดดดด้า......

งงช่ายม๊า เอารูปนักมวยที่ไหนฟร่ะ!!!มาลง

.

.

คืองี้!!! เอ่อ...~_~ คือว่า

.

.

.

ว่างไง...เลยเข้าไปแวะเดินเล่นในพันธ์ทิพ ห้องเฉลิมไทยมา

((สืบเนื่องมาจาก เพื่อนไซ ส่ง link ของกระทู้ หนูน้อยบนยอดเขาอันหนาวเหน็บ ให้อ่าน

ซึ่ง!!! อ่านแล้ว ขำม๊าก ขำน้ำตาเล็ด...ลองเอาไปอ่านดูได้))

http://www.pantip.com/cafe/chalermthai/topic/A7568425/A7568425.html

**หมายเหตุ**พริมขำสุดก็ วิจารณ์น้องโฟกัส ณ แฟนฉัน แล้วก็เจ๊มาช่า แห่งดาวอะดูนาบี

.

.

.

วันนี้เลยลองไปอ่านกระทู้อื่นเรื่อยๆ ((ตามประสาคนว่างงาน ^^))

.

.

.

ไปเจอกระทู้นึง ดูรูป และอ่านข้อความของคนที่โพสแล้วแทบ S H O C K !!!!

โอ้ววววว มายบู๊ดดดดด....ด๊า.....

.

.

.

นี่มันอะไรกันน้อง!!! จะแมนไปถึงไหนมิแซ๊บบบบบบบ!!!

.

.

.

เชื่อป่ะว่าน้องเค้าเป็นผู้ ญ ค๊าบบบบบบ

น้องเค้าชื่อว่า น้องเน ค่ะ หื้อ!!!! ยังจะเรียกได้คิกขุขนาดนั้นได้อีกหรือ????

“น้องเน” _*_

รูปนี้มีขนจั๊กกุแร้ด้วย ^^"

.

.

.

เอ่อ.......~.~ ถามว่า แมนขนาดนี้ จะมีดี้คนไหนอยากได้เป็นแฟนมั่งป่ะค่ะ

พริมคนนึงล่ะ ไม่อาววววว ดีกว่า กลัวน้องเค้าโมโห แตะก้านคอขาด 2 ท่อนล่ะตายเลย

((ปรกติ จากความสูงหัวจรดตรีน กรุก็มีอยู่แค่ ท่อนครึ่งเอง))

.

.

.

.

แต่เค้าเก่งนะ เป็นแชมป์มวยสากลด้วยแหละ

.

.

.

.

อีกคนก็ชื่อ น้องหมวย อืม....เรียกน้องอีกแระ

ช่างดูเหมาะสมเสียจริงๆ ((กรุละเครียด _"_))

.

.

.

ปล. ขอบคุณเครดิตภาพจากพันธ์ทิพย์

.

.

.

ปล.1 เอารูปอิน้องพุก ในชุดกระเป๋าหิ้วมาฝาก น่าร๊ากกกซะ อิอิ

.

.

.

ปล.2 ช่วงนี้ต้องพาน้องพุกเที่ยวบ่อยๆ จะได้ชินกะกระเป๋าหิ้ว

ปล.3 ส่วนลูกๆตัวอื่น คงไม่ได้พอไปด้วย เพราะมีใบเดียว ใส่ตัวน้องพุกได้คนเดียว ^^”

.

.

.

ปล.4 กะลังคิดจะทำ ก๋วยเตี๋ยวไก่ตุ๋น ทานเอง

ผลจะออกมาเป็นไง จะเอา how to มาอวด กร๊ากๆๆ

ปล.5 ถ้าอร่อย จะเก็บเงินทำร้าน ก๋วยเตี๋ยวไก่แม่พริมพริ้ม

.

.

.

ปล.6 โคเด็กยังขยันเคี้ยวหญ้าแก่แห้งๆอยู่ เค้าบอกว่า “ดีออก...เคี้ยวได้นานดี”

ปล.7 หึ หึ หึ ความสุขเล็กๆน้อยๆ ของกรุ 2 คน ^.^

.

.

ปล.ท้ายสุด มีเพื่อนอยากเห็นว่าพิมเป็มทอมเป็นไง แวะเอารูปเมื่อปีที่แล้วมาให้ดูจ้า จำได้มั๊ย??

ปล. สุดท้ายจริงๆ ว่าแต่ระหว่าน้องเน น้องหมวย กะพี่พริม สาวๆ อยากได้ใครเป็นแฟนคั๊บ

กร๊ากๆๆๆๆๆๆ ^O^

.

.....หอบสมบัติ......

เมื่อวันเสาร์เดินทางกลับบ้านที่ สระแก้ว มา

.

.

เล่าให้ที่ทำงานฟัง ว่าไป สระแก้ว เพื่อนๆที่ทำงานพากันตกใจ

...ป๊าดด!!อย่างพริมเนี่ยนะกลับบ้านไปหาพ่อกะแม่...

.

.

.

((ปรกติถ้าไม่ใช้เทศกาลสำคัญ ก็ไม่กลับไง))

.

.

แต่เปล่าหรอก มันมีเหตุให้ไปง่ะ

เพราะว่า ตั้งแต่ไปขายของที่ปัดวิกอน

แบบว่าเรามีสัมภาระเย๊อะม๊ากกกก

.

.

แล้วคนที่ต้องรับภาระในการหอบของหนักๆเช่นนั้นคือ เด็กแว๊นซ์ คนเดียว ^^”

.

.

.

ไอ้เราก็สงสารสามี เพราะว่าเห็นผอมแห้งแรงน้อย

กลัวกระดูกจะหักซะก่อน ((ทอมเด็กดีๆสมัยนี้ยิ่งหายากๆอยู่))

.

.

.

เลยพากลับบ้าน ตจว.ดีกว่า

เพราะว่าที่บ้านมีรถเข็นเล็กๆอยู่อันนึงไม่ได้ใช้((สมัยพี่ชายขายของเก็บไว้))

.

.

.

ด้วยความที่ งก!! ไม่อยากซื้อใหม่ไง ((แหม!!มันก็หลายร้อยเนอะ))

.

.

.

โทรคุยกะแม่กลางคืนของวัน ศ ว่าจะกลับบ้าน

วัน ส ตื่นมาเที่ยงก็พากันออกเดินทางกัน

((ก่อนไปแวะซื้อของกินที่ แฟชั่นฯ เสบียงเหมือนจะเดินทางข้ามไปฝั่งเขมรด้วย ^^”))

.

.

ด้วยความที่คิดว่าจะไปเพียง 1 คืน เช้าตรู่ วัน อา ก็จะกลับ

เลยพาลูกรักไปตัวเดียว นั่นคือ อิพุก ((แต่ตัวอื่นปล่อยไว้ที่ห้อง- - ซะงั้น))

.

.

.

แต่เด็กแว๊นซ์ก็ตะแง๊วๆ อยากให้ตัวอื่นไปด้วยโดยเฉพาะพี่หริ่ง

แต่พริมก็ยื่นคำขาดไปว่า “ไม่!!!”

((ใจร้ายแมะ ไม่ร้ายเนอะ ก็เค้าไป คืนเดียวนี่นา))

.

.

.

อย่าหาว่าพริม งก ลงทุนเดินทางกลับบ้านเพราะรถเข็นคันเดียวเลยนะ

แต่ที่ไป เพราะว่า นอกจากจะมีรถเข็นแล้ว

เรายังไปหอบสมบัติมูลค่ามหาศาลกลับมาด้วย

((เหอะๆๆๆ พูดเว่อร์ไปงั้นแหละ))

.

.

.

แต่สมบัติที่ว่าก็คือ ของขายที่พี่ชายไม่ได้ขายแล้ว

อย่างรองเท้าแตะ กระเป๋าหิ้ว และกระเป๋าตังก์

.

.

.

ได้มาเยอะไม่เยอะ ไม่รู้แหละ แต่งานนี้

ได้มา 3 ลัง หญ่ายๆ แน่นเอี๊ยดด้วยมูลค่าสินค้า

((ที่อิพริมไม่ได้ลงทุมแม้แต่บาทเดียว))

หากินได้อีกเป็นเดือนๆเลย 5555+

.

.

.

ที่สำคัญ พ่อพริม ย้ำนักย้ำหนาว่า

...เอาไปเหอะ ขายได้เท่าไหร่ก็เอาไป ไม่ต้องเอามาให้พ่อกะแม่หรอก...

.

.

.

>__< กรี๊ดดดดด พ่อเพิ่งพูดเข้าหูก็วันนี้แหละคร๊าบบบบบบ

.

.

.

เช้าวัน อา เราเลยเดินทางกลับบมาช่างมีความสุข

เพราะบบรทุก((เงิน)) ข้าวของมาเต็มคัน โฮะ ๆๆๆๆ

.

.

.

พอถึงกรุงเทพฯเท่านั้นแหละ

((อย่าค่ะ อย่าคิดว่าพวกพริมจะตั้งหน้าตั้งตาจ้องจะไปปล่อยสินค้าทำมาหากินกันเลย))

.

.

.

เพราะพวกพริมมากันหลับต่อยาววววว จนถึงบ่าย 2 ค่ะ

((ก็อากาศมันดีนี่นา ได้ข่าวว่ากรุงเทพฯตอนเช้าฝนตก ที่สระแก้วก็ตกไปเมื่อตอนตี 4 ))

.

.

.

ด้วยความที่เหนื่อยจากการเดินทางแล้ว

เราเลยไม่ไปขายของเพื่อเอาตังก์

แต่ตรงกันข้าม เราไปเดินเล่นสวน JJ เพื่อเสียตังก์ดีกั่ว อิอิ

.

.

.

เชื่อป๊ะ ว่าไปสวน JJ แต่ละครั้งแทบจะไม่ได้ของๆคนกลับมาเลย

แต่ที่หนักๆ จะเน้นไปที่ของหมามากกว่า

.

.

.

.

ไปครั้งนี้ก็ไปซื้อของๆหมามาหลายสิ่ง ((พิเศษได้กระเป๋าอุ้มอิพุกมา 1 ชิ้นด้วย))

โดยเฉพาะของกินเล่น ที่เด็กแว๊นซ์บอกว่าคราวนี้เด็กๆ กินได้เป็นเดือนเลย

.

.

.

ปล. กลับบ้านทางนี้กลับทางแปดริ้ว รู้สึกว่าใช้เวลาสั้นขึ้น เพราะทางแค่ 220 กม.

ปล.1 แต่ลำบากตรงรถวิ่งสวนอยู่เป็นระยะทางซัก 80 กม. จะแซงทีก็เสียวได้อีก

.

.

.

ปล.2 ไม่ได้เสียวตรงจะแซงไม่พ้น แต่กลัวอิคันสวนมา แซงไม่พ้นมากกว่าแสรดดด

ปล.3 ได้เปิดไฟสูงด่าไปหลายรอบ แมร่งเอ๊ย!!! กรุกลัวนะแสรดดด

.

.

.

ปล.4 พาอิอ้วนพุก ไปเดินเล่นที่ตลาดวัฒนานคร ชาวบ้านร้านตลาดตื่นตากลับอิหมาพุกใหญ่เลย

.

.

ปล.5 บ้างก็ถามว่า นั่นแมวรึ๊?? บ้างก็ถามว่า มันท้องรึ๊???

บ้างก็ถามว่า พันธุ์อะไรรึ๊??? บ้างก็ถามว่าซื้อมากี่บาท???

ปล.6 แต่ที่หนักสุดคือ คุณแม่ชี้ให้ลูกดูแล้วพูดกะลูกว่า..ดูนั่นๆดูนั่นตัวอะไรไม่รู้ลูก...

ปล.6 _*_ เออ...กรุเข้าใจแระ สระแก้วบ้านกรุนี่มัน บ้านน๊อกกกก บ้านนอกจริงๆ

ปล.7 กรุต้องตอบคำถามแก้ตัวให้ลูกสาวไปพัลวัน...มันไม่ได้ท้องค่ะ มันอ้วน!!!....^^"

.

.

.

ปล.8 ตอนตี 4 ที่สระแก้ว ฝนตกหนัก

ปล.9 เดินทางกลับมาจากบ้านตอน7 โมงเช้า นี่คือเช้าสุดของการเดินทาง

.

.

ปล.10 อ้อ...ขับรถกลับบ้านกรุต้องยืมแว่นเด็กแว๊นซ์ใส่ตลอดทาง

ปล.11 เค้าว่ากรุสายตาสั้นแล้ว จริงหรือ???

.

.

.

ปล.12 พ่อเห็นรอยสักที่อกแล้ว

ปล.13 แต่กรุบอกพ่อว่า เป็นสติ๊กเกอร์

ปล.14 เด็กแว๊นซ์บอกว่า...พ่อคงเชื่อหรอก...

ปล.15 เหรอออออ....นี่พริมโกหกไม่เนียนหรอกหรือนี่????

.

.

.

ปล.16 ขอบคุณจ้า พ่อกะแม่ หนูสัญญาว่า หนูจะขายให้หมด

ปล.17 แล้วหนูก็จะเก็บเงินไว้เป็นอย่างดี

((โดยที่ไม่ได้แบ่งให้พ่อกะแม่ ตามเจตนารมณ์ของพ่อนะ อิอิ))

ปล.18 หนูรู้ว่าพ่อกะแม่ไม่อยากได้หรอก นั่นมันเศษเงินนี่นา 5555+ ((บ้านกรุรวย))

ปล.19 หมั่นไส้กรุแม๊ะ

ปล. 20 เปล่าหรอก พ่อเค้าแค่อยากให้บ้านโล่งขึ้น และหายรกซะทีมั้ง 5555+

.

.

.

.

ปล.21 ก๋วยเตี๋ยวไก่ตุ๋นที่ตลาดรามอินทรา กม.2 อร่อยกว่าที่สวน JJ เป็นไหนๆ

ปล.21 ทิ้งที่ราคาเท่ากัน 40 บาท

ปล.22 คุยกะเด็กแว๊นซ์ไว้ว่า ต่อไปจะเก็บเงินเปิดร้านก๋วยเตี๋ยวไก่ตุ๋นแระ ไม่ขายแระนมสด อิอิ

.

.

.

ปล.23 เด็กแว๊นซ์ตัดผมใหม่ ((บอกเพื๊ออออ!!!!)))

ปล.24 ก็มันไดอารี่กรุนี่หว่า 55555

.

.

.