.......หยุดยาวววววววววว.......

. . . จากวันนั้น วันที่บอกว่าไม่ได้ไปทำงาน

จนถึงวันนี้ และนับถึงวันที่จะต้องไปทำงานอีกทีคือวัน จ ที่จะถึงนี้ ก็....

. . . . 10 วันพอดี ที่อยู่บ้านเฉยๆ นอนหายใจทิ้งไปวันๆ

ไม่ได้ออกไปไหน เงินก็ไม่มีให้ออกไปด้วยแหละว่ะ ความจริง อิอิ

. . . อีกอย่างประกาศเคอร์ฟิวด้วย แค่ออกไปปากซอยหาซื้ออะไรกินก็ลำบ๊าก ลำบาก

ยังไม่ทัน 2 ทุ่มดีเลย 7-11 พากันปิดหมดแระ

. . . วันๆ นอกจากนอนหลับมากกว่า 15 ชม.ต่อวัน ก็นอนดูข่าว

ดูมันทุกช่องที่มีเรื่องการปะทะกัน เผาโน่น พังนี่

ยิ่งดูก็ยิ่งหดหู่ ยิ่งดูก็ยิ่งเครียด สะเทือนใจ((ระคนดีใจที่ไม่ต้องไปทำงาน อิอิ ^^"))

. . . ดูไปก็สงสาร พวกพ่อค้า แม่ค้า ที่โดนเผาร้านเนอะ

ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าอะไรดี ซวย โชคร้าย แย่ เวรกำ ถุย!!!!!ชีวิต

มันยากจะหา คำมาเปรียบเทียบกับสิ่งที่เค้าเจอว่ะ

. . . . ภาพห้างสรรพสินค้าที่เคยสวยงาม hi so หรูเลิศ

ตอนนี้เหลือแต่ซาก เห็นแล้ว หดหู่

((นี่ขนาดไม่ได้เจอของจริงนะ

สงสัยต้องแวะไปเก็บภาพประวัติศาสตร์อันน่าอับอายขายขี้หน้าต่างชาติซะหน่อย))

. . . โรคจิตแมะ ตอนช่อง 3 ปิดสัญญาณทีวี

กรุก็วนกดไปดูช่อง 3 อยู่นั่น เป็นห่วง ((คิดถึง)) U^U อยากให้มันเปิดสัญญาณเร็วๆ

พอสัญญาณมันใช้ได้ เท่านั้นแหละ เอ้อ.....ดีใจ ช่อง 3 กลับมาแล้ว ^o^

เค้าจะได้ดูเคนกะชมพู่ แล้ว คริๆ ^^

((แต่ก็แอบเสียดายที่เค้าไม่ได้เปิด 24 ชม.))

. . .

แต่ยังดี ที่คอนโดมีช่องเคเบิ้ลให้ดูที่บันเทิงบ้าง อะไรบ้าง

แต่เชื่อป่ะ ว่าไม่ว่าสถานการณ์บ้านเมืองจะเหี้ยขนาดไหน

แต่ก็ยังมีช่องบันเทิง ช่องนึง ที่มันไม่สนใจส้นตรีนอะไรเลยคับ

.

. .

วันๆ ก็จะมีเกย์ ตุ๊ด ออกมาคุยเรื่องข่าวดาราคนโน้น คนนี้ไปตามประสา

อืมมม.....ข้างนอก เค้าฆ่ากันจะเป็นจะตาย

อิช่องนี้ เหรอ....เหอะๆๆๆ อย่าได้แคร์

ตามไปสัมภาษณ์แต่ดาราใครเลิกกะใคร ใครกิ๊กใคร

. . .

สาวเป้ย จะเลิกกะผัวเด็กจริงเหรอ???

จริงหรือไม่???? สินสอดนางเอกวิกหลายสีเป็นร้อยล้าน แขกมาห้าพันคน

.

. . .

ป๊าดดดดด ช่างเข้ากะสถานการณ์บ้านเมืองเหลือเกิ๊นนนนน แม่คุณเอ๊ยยยย!!!!

.

. .

แล้วเป็นขี้เกลืออะไรคับ

ที่จะต้องเอาแต่หน้าพิธีกรที่หนังหน้าซ่งติงมั่กๆ มานั่งหน้าขาวว่อกที่หน้าจอทีวี

กรุเปิดไปแล้วตกใจ

เป็นกระเทยกรุพอเข้าใจ แต่แต่งหน้าขาวว่อกกว่าคอที่ดำๆเนี่ย กรุไม่เข้าใจ _ _"

. . . แต่ช่องนี้ ตอนเช้าๆ กลางวันๆ ก็จะเอาสาวๆหน้าตาน่ารักๆหน่อยมาเป็นพิธีกร

พอครั้นช่วงโพล้เพล้ๆ ถึงดึกๆเท่านั้นแหละ โอ้โห!!!!! ช่างเลือกเนอะ

. . . กรุเปิดไปเจอที รีบเปลี่ยนแทบไม่ทัน

.

. . ดีหน่อยบางทีเปิดไปเจอ MV เพลงเกาหลี เออ.....ค่อยยังชั่วหน่อยแสรดดดดดด

.

.

.

.

วัน จ นี้ก็ต้องกลับไปทำงานแล้ว

ไม่รู้ว่า 1 เดือนที่เค้าให้โอกาส มัน.......มัน......มันน้อยไปมั๊ยว่ะ

.

.

.

.

......ชีวิตที่วุ่นวายในเมืองใหญ่........

. .

จากวันที่เริ่มทำงาน ถึงวันนี้ก็ 1 อาทิตย์แล้ว

ได้เรียนรู้งานขึ้นเรื่อยๆ

.

. . จริงๆแล้วที่ทำงานเค้าเรียกตำแหน่งนี้ว่า เลขาฯของทีม

ก็งงๆ ว่าเอ๊ะ !! มันไมใช่งาน feel ที่เราเข้าใจหรอกเหรอ

. . . พอเข้าไปทำ ได้ 2-3 วันก็เพิ่ง get ว่าเออ.....มันเป็นอย่างนี้นี่เอง

. . . มันเป็นงานประเภท จองโรงแรม จัดเอกสารทำvisa จองรถ

จองตั๋วเครื่องบิน ให้กับบรรดาแพทย์ที่จะไปสัมนา

. . . จัดเตรียมพวกอาหารการกินให้กับกับแขกและ staff เวลามีสัมนา

. . .

หรืองานอะไรต่างๆ ที่ผู้แทนยาร้องขอให้ทำ

อย่างพวกเตรียมของ และอุปกรณ์ ออกบูธ โปรโมท product

. . . อืมมมม.....เข้าใจแล้วว่าเป็นงานแนวไหน

. .

แต่ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่า report หินแค่ไหน

เพราะเท่ารู้ พวก ตัวเลขน่าชุลมุน อยู่ เหอะๆๆ

.

. . แต่ก็เอาเหอะ สู้ๆ

. . . และไม่รู้ว่า โชคดีหรือโชคร้ายที่ตึกที่ทำงานอยู่แถวๆที่ชุมนุม

เลยทำให้ วันนี้ออฟฟิศ หยุด 1 วัน

เมื่อวานก็ได้ออกเร็วกว่าปรกติ

.

.

. เออดีเหมือนกัน เพราะตั้งแต่ทำงานกลับบ้านค่ำทุกวันเลย

. . . ปรกติทำงานที่ไหน พอได้เวลาเลิกงานก็จะรีบๆๆๆๆๆๆกลับบ้าน

แต่พอทำที่นี่ ไม่เห็นมีใครประตือรือร้น เวลาเลิกงานเลย

ทุกคนยังนั่งมึนทำงาน ((อยู่ได้))

. .

. แต่ก็เข้าใจแหละว่างานมันเย๊อะ!!!ซึ่งเราจะเข้าใจเองว่ามันเยอะยังไง

. . .

ตอนนี้ก็ยังต้องปรับตัวเองให้เข้าสู่การทำงานออฟฟิศ

คือตื่นช๊าวกว่าจะถึงบ้านก็ค่ำมืด

ได้เวลานอนก็ต้องนอน

เจอทั้งรถติด รถตู้เต็ม รถไฟฟ้า บางที่ก็มีเหตุขัดข้อง คนเบียดอัดกันเป็นกระป๋อง

. . . ต้องแต่งหน้าเป็นงิ้วทุกวัน ใส่รองเท้าส้นสูงจนเมื่อย แต่งตัวต้องสะอาดเรียบร้อย

ปั้นหน้ายิ้มจนเมื่อย แอ๊บเสียงพูดเพราะเวลาคุยโทรศัพท์ซะจนไม่เป็นตัวของตัวเอง

.

. . ถามว่าบ่นอย่างนี้แล้วไม่ทำอะไรซักอย่างได้มั๊ย

ไม่ได้นะ เพราะการทำงานในสังคมคนหมู่มาก การปรับตัวคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

. . .

ที่ทำคัญ ภาษีสังคม สูงขึ้น แต่รายได้จิ๊ดเดียว 55555+

. . . . มื้อแรกกินข้าวจานละ 60 แสรดดดด _ _"

เมื่อวานได้กินผัดไท จานละ 85 godddddddddddddddd

.

. . ไหนจะค่าเดินทาง รถตู้+ รถไฟฟ้า

ป๊าดดดดด การกระเสือกกระสนไปทำงานในเมืองใหญ่ ตึกสูงๆ มันเป็นอย่างนี้นี่เอง

. . . ตอนนี้ก็ต้องตามน้ำไปก่อน แล้วจะปรับอะไรๆ ให้เข้ากับชีวิตก็ค่อยว่ากัน

. . .

.........เดินย่ำต๊อก ออกหางานทำ.............

หลังจากที่แยกตัวเองออกมาจากร้านสเต็กที่แสนรัก ((กระซิก กระซิก)) U^U

. .

.

ชีวิตก็เข้าสู่ วังวน วัฏจักรเดิมๆ

.

.

. คือ เดินต๊อกต๋อย หางาน

.

.

. O_o หื้ออออ !!! หางาน เหรอ เหอะๆๆๆๆ

มันช่างเป็นคำที่เจ็บปวดรวดร้าวของคนสมัยนี้เสียจริง

.

.

. สิ่งแรกที่ออกมา แล้วบอกใครต่อใครว่า ชั้นจะหางาน

. . . มันมีหลายคำที่พูดออกมาจากแต่ละคน

แต่ที่แน่ๆ คือ คำว่า สมัยนี้งานไม่ได้หากันง่ายๆ

. . . ถูกเผ็ง!!!! จะหางานที่จะรับเรานั้น ยากมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

. . .

. ตลอดระยะเวลาที่ออกมาหางาน

เริ่มต้นจากการ โพสประวัติตัวเอง ตาม web หางานเป็น 10

. . . จากนั้นก็เป็นขั้นตอนส่ง resume ไปตามบริษัทที่เราสนใจเกือบร้อย

. . . มันอาจไม่มากสำหรับใครหลายๆคน

แต่นี่เป็นการส่ง resume หางานของพรีมที่เยอะที่สุดเท่าที่เคยทำมา

.

. . ตลอดระยะเวลาทำงานมาเกือบ 10 ปีแล้ว

ครั้งนี้เป็นครั้งแรก ทีบ้าส่ง resume มากมายขนาดนั้น

. . . . แต่รู้มั๊ย เอาเข้าจริงๆ พรีมลองถามคนเค้าไปสมัครงานและสัมภาษณ์ที่เดียวกะเรา

เค้าส่ง resume มากกว่า 300 ฉบับ

.

. .

.

โอ้โห !!!!มันมากว่าเราตั้ง 3 เท่า

ได้ยินอย่างนั้น เพิ่งรู้ว่า อย่างเราอ่ะ จิ๊บๆ

. . . รู้มั๊ยได้ยินอย่างนั้น มันได้กำลังใจขึ้นอีกตั้งเป็นกอง

อย่างน้อย เราก็ยังรู้ว่า เฮ้ย!!! ไม่ได้มีเราคนเดียวหรอกว่ะ ที่กำลังอยู่ในห้วงเวลาอันเหนื่อยเช่นนี้

.

.

.

.

. แต่ถึงจะโพสไปมากเท่าไหร่ แต่ผลตอบกลับเชิญไปสัมภาษณ์

มันก็ไม่ได้มากอย่างที่คิด

. . . . . ไม่ว่าจะด้วยปัจจัยอะไรก็แล้วแต่ที่เราไม่เข้าตากรรมการ

สิ่งนึงที่เกิดขึ้นในสภาวะการณ์เช่นนี้คือ ท้อ

. . . . ที่ผ่านมา 2 อาทิตย์ได้ไปสมัครและสัมภาษณ์มาหลายที่ นับ 10 นะ

มันมีทั้งที่รู้ว่า ไม่ได้แน่ๆ มันมีทั้งที่ๆ มีความหวังเล็กๆกับมัน

. . . บางที่ไปแล้ว อยากทำที่นี่มาก

บางที่ไปแล้ว ก็รู้สึกว่า ถ้ากรุได้ทำงานที่นี่ กรุจะเป็นไงว่ะ รู้สึกไม่ชอบเลย

. . . มีทั้งความคิดที่เข้าข้างตัวเอง แล้วก็ทำใจไว้เสมอ

.

.

.

.

แต่สิ่งที่ต้องเดินทางไปสัมภาษณ์งานแต่ล่ะที่ล้วนแล้วแต่ต้องใช้เงิน

ซึ่งเวลาที่เงินมี มันคงไม่ได้ลำบากอะไรนัก แต่ยามที่มันขัดสนละก็

.

. . ทุกครั้งที่เวลาออกมาจากแต่ละบริษัท ก็มักจะบ่นกะตัวเองว่า

แมร่ง!!!ไม่น่ามาให้เสียตังค์ค่ารถเลย

. . . . แล้วเป็นห่าอะไรไม่รู้ ส่วนใหญ่แต่ละที่ๆเรียกไปสัมภาษณ์

ก็อยู่ในเมืองทั้งนั้น เรียกได้ว่า ต้องเดินทางโดนรถไฟฟ้าใต้ดินมั่ง ลอยฟ้ามั่ง

เฮ้ออออ!!! เงินก็ไม่ค่อยจะมี

.

.

.

แต่จะให้ไปทางรถเมล์ กรุก็ไปไม่สะดวกอีก

ไปไม่ถูกนั่นแหละ ลงป้ายไหนก็ไม่รู้ โง่ได้อี๊ก

. . . . ทำไงล่ะ ทำไงได้ ก็ต้องไป อยากได้งานนี่นา ก็ต้องอดทน

. .

. ไอ้เรื่องเงินอาจไม่สำคัญเท่าไหร่ ตราบใดที่เรายังพอมีให้ใช้ในการเดินทาง

. . . . แต่สิ่งที่สำคัญ ก็คือ ชุดและองค์ประกอบต่างๆ เวลาไปสัมภาษณ์งาน

หลายๆคนคงทราบดีว่า การไปสัมภาษณ์งานนั้น

สิ่งที่สำคัญไม่ยิ่งหย่อนต่อทักษะในการให้สัมภาษณ์คือ การแต่งกาย

. . . . ถามว่า ต้องแต่งเรียบร้อยขนาดไหน

สำหรับคนอื่นกรุไม่รู้ แต่สำหรับกรุ ต้องเรียบร้อยกว่าคนอื่นมากกกกกก

. . . .

เพราะว่าที่อก ดันมีรอยสักหลาเชียว

คุณคงนึกออกว่าพรีมจะต้องมิดชิดกะมันขนาดไหน

. . . ดังนั้นมันจึงออกมาเรียบร้อยม๊ากกกกกกกกกกกกกก

จะเอากระดุมติดให้ชิดคอ หายใจไม่ออกจะตายห่าอยู่แระ

. . . กระโปรงก็ต้องเป็นทรง A ไอ้กระโปรงบานๆใส่สบายๆ ก็ต้องพักไว้

. . . แถมร้องเท้าก็ต้องเป็นรองเท้า แนวคัชชู หุ้มส้น ((กัดตรีนกรุก็กัด)))

เดินลำบากก็ลำบาก ร้อนก็ร้อน เหนื่อยก็เหนื่อย

. . . นี่แหละหนอ วิบากกรรม ของคนหางาน

. . . แต่คนเรา มันไม่มีอะไร เกินความพยายามหรอก

ต้องหางานให้ได้ หางานให้ได้ หางานให้ได้ ท่องไว้ๆๆๆ

. . . . จนที่สุด 2 อาทิตย์แห่งความพยายามก็สำเร็จ เย๊!!!!

ค่ะ พรีมได้งานแล้ว หน้าที่ได้รับมันงานเป็น feel เดียวกะที่เคยทำ

. . .

ที่ได้ทำ เป็นบริษัทขายยาของญี่ปุ่น

เหอะๆๆๆ น่าจะโหดอยู่ แต่ก็นั่นแหละ อย่าได้แคร์

รู้อย่างเดียว ว่ามันคือทางรอด ของชีวิตในสภาวะการณ์ปัจจุบัน

อีกอย่างพรีมเคยทำงานกับพวกเกาหลีแล้ว เจอญี่ปุ่น ก็คงพอรับมือไหวนะ

(((สาธุๆ))

.

. . ถึงแม้ว่าพรีมอาจไม่ต้องลำบากตกงานนานๆ เหมือนคนอื่นๆที่เค้าประสบอยู่

พรีมอาจโชคดี ที่ได้งานเร็วมาก ((จนตัวเองก็ยังไม่อยากเชื่อ))

. . . แต่เรื่องการหางานนั้น นอกจากความสามารถแล้วมันก็ต้องมีดวงด้วย

. . อันนี้ขอพูดถึงพวกต้องเดินต๊อกต๋อยหางานเหมือนพรีมนะ

การหางาน การเดินทางไปสัมภาษณ์งาน

การไปเจอ test ทั้ง จิตวิทยา ทั้ง ข้อสอบแบบปรนัย ข้อสอบอัตนัย

ทั้งการเจอสัมภาษณ์ทั้ง ชม. เป็นภาษาอังกฤษล้วนๆ พูดจนเมื่อย กก ลิ้น

มันแบบว่าหินมาก ทำเหมือนจะสัมภาษณ์กรุไปเป็น ผจก. แหนะแสรดดดด

. . . ส่วนพวกที่ได้งานเพราะเป็นเด็กฝากก็โชคดีเนาะ

ไอ้เราก็เป็นแค่ลูกตาสีตาสา ไม่มีเส้นสายอะไรกะเค้าหรอก

. . . แค่ลูกคนจนๆ จากต่างจังหวัดติดชายแดน ได้แค่นี้ ก็ดีใจหายห่าแล้วว้อยยยยย

. . . ปล. ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่เป็นห่วงพร้อมเป็นกำใจให้เสมอ

. . . ปล. 1 ขอบคุณใครก็ไม่รู้ที่ดลใจให้เค้ารับพรีมเค้าทำงาน

ทั้งที่ ติเรื่องความสวยงามกรุทุกเม็ด

. . . ปล. 2 นับจากนี้ ชีวิต ลิขิตเอง เริ่มงาน พฤ ที่ 6 พค. นี้แล้ว

ไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไรเท่าไหร่ หวังแค่ว่าขอให้เราผ่านทุกอย่างไปได้ด้วยดีก็พอ

. . .

......กลัว.......

. .

. .

ใช้เวลาคิดมาหลายวันว่าจะอัพไดเรื่องนี้ยังไงดี

.

. . บางทีก็ปล่อยให้เวลามันล่วงเลยไปเรื่อยๆ

จนไม่รู้จะจับต้นชนปลายกะสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ถูก

.

. .

หลังๆมานี่ไม่ชอบการเขียนไดยาวๆ

มันก็มีหลายสาเหตุ ทั้งเบื่อ ขี้เกียจ ไม่รู้จะเขียนอะไร

ชีวิตไม่มีอะไรแปลกใหม่

แต่ถ้าจะพูดแบบเอาเข้าจริงๆ ก็คือ ไม่มี feel ในการถ่ายทอดความรู้สึกเท่าไหร่

.

. . ปล่อยชีวิตไปวันๆ ประมาณว่าหาความชัดเจนให้กับชีวิตนี้ไม่ได้

จนที่สุด เวลาแห่งความจริงก็ก้าวเข้ามากระชั้นตัวเราทุกทีๆ

. . . . ณ ตอนนี้คงต้องบอกใครๆว่า เราได้ปล่อยวางทุกอย่างหมดแล้ว

ปล่อยวางสิ่งที่.........

มันคือ ความหวัง

มันคือ ความฝัน

มันคือ ประสบการณ์

มันคือ มิตรภาพ

มันคือ ความจริง

มันคือ ความเจ็บปวด

มันคือ ความเสียใจ

มันคือ เสียงร้องไห้ในใจ

มันคือ ทุกๆอย่าง

.

. .

ระยะเพียงเกือบ 1 ปี เท่านั้น

บางทีมันอาจน้อยไปสำหรับบางสิ่ง

แต่มันก็อาจเป็นเวลาที่มากพอสำหรับบางอย่าง

.

. . . ทุกวันนี้ สิ่งที่ต้องเผชิญ คือ ความจริงของชีวิต

จริงอย่างที่สุด

. .

.

. เค้าบอกว่า คนเราทุกคนจะมีกราฟชีวิต ขึ้นๆลงๆ

.

. . วันนึงคุณจะรู้ได้ไง ว่าสิ่งที่คุณเจอ มันคือจุดที่สูงสุดแล้ว

แล้ววันนึง คุณจะรู้ได้ไง ว่าสิ่งที่คุณประสบ คือจุดที่ต่ำสุดเช่นกัน

. .

.

. สำหรับตัวเอง ผ่านอายุมาตั้งขนาดนี้

ยังบอกไม่ได้เลยว่า จุดสูงสุดของชีวิตชั้นมันอยู่ตรงไหน????

.

. . แล้วจุดต่ำสุดล่ะ ทุกวันนี้ เราก็ยังไม่รู้เลยว่า นี่มันต่ำสุดหรือยัง????

แล้วมันจะมีต่ำว่านี้อีกหรือ?????

.

. . .

ถามว่ากลัวมั๊ย????? กลัว!!!!

. .

.

.

มีเพื่อนคนนึง ทักเราขึ้นมาระหว่างการสนทนา

"พรีม แกรู้จักคำว่า กลัว ด้วยเหรอ ปรกติแกไม่ใช่คนที่ขี้กลัวอะไรอย่างนี้นี่นา"

.

.

.

.

สะอึก!!! ใช่....เรากลายเป็นคน ขี้ขลาด ขี้กลัว อย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

.

. . . มันปร๊าดดดดด เข้ามาในสมองของเราอย่างที่ไม่รู้ตัว

ใช่!! บางสิ่งบางอย่าง มันน่ากลัว

.

.

.

แต่มันเป็นความกลัวที่บอกใครไม่ได้

มันเป็นความกลัวที่น่า อดสู

มันเป็นความกลัวที่น่า อนาถ

มันเป็นความกลัวที่น่า สังเวช

มันเป็นความกลัว ที่หลายๆคน ไม่เคยได้สัมผัส ความรู้สึกเช่นนี้

.

. .

.

เราไม่รู้ว่า เราโชคดีแค่ไหน หรือว่าโชคร้ายสักเพียงใด

ที่ได้สัมผัส กับความรู้สึกเช่นนี้

. . .

. แต่ถ้าขอพระเจ้าได้ ขอให้มันมีโอกาศนี้แค่ครั้งเดียวที่เราจะได้เจอ

.

. .

.

. เราไม่ปราถนาจะได้เจอมันอีก

เรา.......กลัว.........

.

. . . .

มาวันนี้ พรีมเสียดายที่ต้องหยุดหน้าที่การเป็นเชฟสเต็กไว้ชั่วคราว

.

. . บอกไม่ได้ว่าจะได้กลับมาทำในสิ่งที่รักเมื่อไหร่

บอกไม่ได้ว่าจะนานอีกแค่ไหน

.

.

.

ตอนนี้ยังไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้น เพราะว่ามันยังห่างไกลความเป็นไปได้อยู่มากโข

.

. . แต่สิ่งที่ต้องการในวันนี้ คือ ขอให้เราหลุดพ้น ซักที

. . .

......สงกรานต์........

.

.

. สงกรานต์ไม่ค่อยได้ไปไหนเลย

อยู่บ้านนอน ป่วย มั่ง ไม่ป่วยมั่ง

แล้วแต่การเว้นระยะการกินยา

.

.

.

. เด็กแว๊นซ์หนีไปเล่นสงกรานต์กะเพื่อนๆ

ตั้งแต่เที่ยงวันยันเที่ยงคืน

((she ออกจากบ้านตอนเที่ยงวัน ถึงบ้านตอนเที่ยงคืน))

. . . มันเป็นความสุขเล็กๆน้อยๆของเด็กวัยรุ่นอายุจะเข้าครบ 2 รอบ

.

. .

แต่อย่าได้แคร์

ดิชั้นก็มีหน้าที่นอนหลับบนฟูก ZZzzz......อย่างเดียว

.

. . มันเป็นความสุขเล็กๆน้อยๆของดี้ชราวัยย่าง 3 รอบ

.

. . . มันต่างกันจริงๆเนอะ

.

.

.

แต่ก็นั่นแหละ ไม่ใช่ปัญหาของเราหรอก

เราคงอยู่ด้วยกัน อย่างเรียบๆ เงียบๆ ได้ตามประสา ณ.จุดนี้ อิอิ

.

. . .

.......สาระแน......สิบล้อ.......

.

.

สาระแนสิบล้อ => หนังตลก

.

. . สาระแนสิบล้อ => หนังผี

. . . สาระแนสิบล้อ => ภาคต่อของ trans former

. . .

เหมือนจะขำ => แต่ไม่ขำ

. . เหมือนจะไม่ขำ => แต่ขำ

.

. . เหมือนจะน่ากัว => แต่ไม่น่ากัว

. . . เหมือนจะไม่น่ากัว => แต่ก็น่ากัว

. . .

ในความขำ => มีความน่ากัว

. . . ในความน่ากัว => มีความขำ

. .

. . สรุป...

. กรุ......งง.......กะสาระแน.......

.

.

. .

.........ร้อนว่ะ.......แสรดดดดดดด.......

. . . . ร้อนเนอะ . . . ร้อนจะประสาทกลับ . . . ทำไงจะหายร้อน . . . ใกล้สงกรานต์แล้ว.....ไปคลายร้อนที่ไหนกันดี . . . ปล. ไม่มีเครื่องเล่น ยืมเครื่องเด็กทีร้านเล่น . . . ปล. 1 เจ้าของร้านใช้ acer ธรรมด๊า ธรรมดา

.

. .

ปล. 2 เด็กล้างจานที่ร้าน ใช้ sony vaio เริ่ดดดดดแสรดดดดดดดด

.

. .

. ปล. 3 ย้ำ.....ร้อนชิ๊บหายยยยยย

.

. .

......น้องข้าวเหนียวสวยขึ้นเป็นกองงงงงงง.........

. . . . ก่อนอื่น ขอให้เครดิต จาก panthip ก่อนนะ

ไป ดูด ภาพ มา เหอะๆๆ

.

.

.

จำได้บ่

. . .

เห็นน้องหล่อ เอ๊ย!!!!น่ารักดี โตขึ้นหล่อ เอ๊ย!!!! สวยขึ้นเยอะเลย เหอะๆๆๆ

((จมูกโด่ง สวยม๊ากกกกกก))

.

.

. น้องข้าวเหนียว ของค๊าววววววว

.

.

.

ปล. หมูปิ้ง วิ่งให้เกลื่อนอยู่บ้านสวน เหอะๆๆๆๆ

.

.

. ปล. 1 แต่หางแดง วิ่งให้พล่านแถวนี้

.. . .

. ไปดีกั่ววววว

อยากย้อนกลับไปซัก 20 ปี เป็นสาวน้อย จะได้ทันน้องเกรซ พอดิบ พอดี อิอิ ^^

.

. .

........เข้าใจกรุเหอะ.........

ชุมนุมครั้งนี้

.

. . ถามว่า.......

. . . "กรุจะเปิดร้านขายของได้ม๊ายยยย????"

. . . ใครก็ได้ช่วยตอบกรุที

.

.

.

. การชุมนุมครั้งนี้ 1 ในจุดชุมนุมอยู่ใกล้ร้านสเต็ก ซอย 55 แค่คืบ

.

. . ถ้าเป็นภาษาชาวบ้านเค้าเรียกว่าใกล้กันแค่รูทวาร กะขนตรูด

. . .

((ใกล้พอแมะ))

.

.

. ถ้าร้านต้องปิด เพราะการชุมนุมครั้งนี้

ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้คนทำมาหากินอย่างกรุเท่าไหร่ร๊อกกกก

. . .

แค่ทำให้ได้หยุดอยู่บ้านนอนถ่างงงงง(((................)))

.

. . ให้พัดลมเป่าเล่น สบายๆ แค่น๊านนนนนเองงงงงง แสรดดดดดดดดดดดดดดด

.

. . . . ปล. พวกมรึงจะรู้กันมั๊ย ว่าค่าเช่าร้านกรุ วันละเท่าไหร่ ฮ่วย!!!!!!!!

.

. . ปล. 1 ไม่มากเท่าไหร่หรอก แต่กว่ากรุขายได้กำไรเป็นค่าร้านได้ใน 1 วันนั้น

กรุแค่ต้องทอดสเต็กจน....แ........ดดดดดด...บิดแค่นั้นเอง จริงจริ๊ง

.

. . . ปล. 2 ไปดีกว่า ไม่ไหวจะเคลียร์ เพลียแคมมมมมมมม

.

. .

.

....ต๊ะ.....เอามัน????....

เหตุเกิด ณ.ร้านเติมอิ่ม พหลฯ 55

. . . . . ทอมน้อยๆ 2 คนคุยกัน สั่งอาหารกัน 2 คน

. . . . . คุณเต้ย "ต๊ะ ขอโอวันตินร้อน ไม่หวาน เอามันๆนะ"

. . . . . ต๊ะ "ไปถามพรีมก่อนเลยพี่ ต๊ะเอามันมั๊ย" . .. . . . . . . . .

กรุ "หื้ออออออออ........!?!?!?!?!?!?" . . . .

. . . . . .

......เมื่อเด็กแว๊นซ์ต้องเข้า รพ. ตอนเที่ยงคืน.......

.

.

. ความซวยมักเกิดขึ้นกับคนเราเสมอ

.

.

.

เด็กแว๊นซ์ก็คงเป็น 1 ใน นั้นที่เจอเรื่อง ซวยๆ

.

.

แต่ไม่เป็นไรหรอก เพราะว่า เป็นเรื่องซวยเล็กๆน้อยๆ

.

.

แค่เย็บ 3 เข็ม แล้วต้องบึ่งไปเย็บที่ รพ. ตอนเกือบๆเที่ยงคืนแค่นั้นเอง

.

.

แผล ไม่ได้ใหญ่มากมาย แต่เล่นเอาเด็กแว๊นซ์อ้อนกรุตลอดเวลาที่เจ็บแผล

แสรดดดดดดดดดด

.

.

.

อ้อ!!!ลืมบอกว่า เด็กแว๊นซ์ไปโดนอะไรมา

.

.

เป็นเด็กแว๊นซ์ ก็ต้องเป็นอุบัติเหตุเกี่ยวกะ 'มอไซค์ ช่ายม๊า

.

.

เค้าโดนขาตั้งรถ'มอไซค์ของตัวเอง เจาะเข้าที่หลังเท้าตัวเองค่ะ

ฮ่าฮ่าฮ่า ((ขำเพื๊อออออออ))) โสน้าหน้า ^^

.

.

.

แผลก็ไม่มากไม่น้อยเหวอะ+เป็นรู เลือดซะ

.

.

.

เมื่อพรีมเห็นแผล

ก็เกิดอาการ

.

.

.

.

อืมมมม.....ไม่เป็นไรมากหนิ ไกลหัวใจตั้งเยอะ

.

.

แต่ดูคนที่เป็นห่วงเป็นใยมากคือคุณ 2t และคุณ hero_tom สุดหล่อ

.

. เพราะคนที่วิ่งไปซื้อยาทาแผลตั้งแต่แรกเห็นแผลคือคุณ 2t

((ขณะที่พรีมยังคงทอดสเต็ก))

.

.

.

คุณ 2t เอายามา เช็ดเลือดให้เด็กแว๊นซ์

((พรีมยังคงทอดสเต็กอยู่)))

.

. . คุณเต้ยเห็นแผล สิ่งเดียวที่คุณเต้ยบอกคือ

"ไปหาหมอเหอะ อย่างน้อยต้องมีเย็บซัก 2 เข็ม"

.

. . ขณะที่พรีม (((อ้าวววว.....ต้องเย็บเลยเหรอ เหอะๆๆๆ _ _")))

.

.

. ที่สุด เราเลยต้องพากันไป รพ. เพื่อไปหาหมอ ตอนเกือบเที่ยงคืน

.

.

สรุปคือ........เอ้อ......ได้เย็บจริงๆด้วย ตั้ง 3 เข็มแหนะ

เก่งม๊า...............

.

. . แต่ไม่เป็นไรหรอกเนอะ

.

. ตอนนี้เด็กแว๊นซ์ เดินได้ปรกติแล้ว

จากที่เคยเดินไม่ปรกติมาหลายวัน

.

.

อิอิ

.

. . ปล. คุณ hanoy ฝากประชาสัมพันธ์ค่ะ

.

. จะมีMeeting วันเสาร์ที่ 6 มีนาคม 2553

กิจกรรมเริ่ม 6 โมงเย็นยัน 5 ทุ่ม กับคอนเซปท์ "กินเต้นเล่นร้อง ราตรีสีชมพู

. .

งานนี้ใครมางาน ต้องมีสีชมพู 1 ชิ้น จะเป็นอะไรก็ได้ค่ะ

. . . เช่น เสื้อ กางเกง หมวด กำไล กระเป๋า รองเท้า เป็นต้น-

. . . ประกวด Friendly Girl เพื่อนมิตรภาพค่ะ เราไม่แข่งกันสวย เราแข่งกันทำดี 1 ตำแหน่งค่ะ -

. . . . มีเล่นเกมส์กันสนุกๆ ค่ะ

. . . สนใจไปร่วมงานมีตติ้งเดือนมีนาคม53

. . . สถานทีร้านอาหารเกียง้วน มีห้องคาราโอเกะ สาขาเลียบทางด่วน รามอินทรา อาจณรงค์

. . . . ดูแผนที่ได้ที่เว็บค่ะ

. . . http://www.mahachaiseafoods.com/our_map.html

. . . . เบอร์โทรติดต่อ งานมีตติ้ง 080-256-4048

. . . . . ปล. 2 สงสัยเค้ากะคุณเต้ยจะไม่สะดวกแหละ U^U ไม่ว่ากันน๊า

. .

....วาเลนไทน์ของกรุ......อีกซักรอบ.....

.

. ตอนแรกก็คิดว่า "แหวนหมั้น" จะเป็นของขวัญชิ้นเดียวที่จะได้ในวาเลนไทน์ปีนี้

.

.

. ที่ไหนได้

.

.

. เช้าของวันที่ 14 สิ่งแรกที่เห็นหลังจากตื่นนอน ((อารามยังเมาขี้ตาอยู่แท้ๆ))

.

.

.

ก็ได้เจอ card สีแดงแจ๊ดแจ๋ วางอยู่ที่โต๊ะรีดผ้า

.

. .

พอเปิดดู card และพรีมก็ได้อ่านทุกๆข้อความที่เด็กแว๊นซ์เขียนเท่านั้นแหละ

.

. .

น้ำตาซึมเลย

Y^Y

.

. . (((หาวววววนอนไป -O-" อ่านไปไงค่ะ น้ำตาเลยซึม Y^Y

ไม่ได้ซึ้งอะไรขนาดนั้น ร๊อกกกกกก หึหึหึ _ _")))

.

. .

แต่เด็กแว๊นซ์เขียนอะไรนั้น ขอสงวนไม่บอกค่ะ

เพราะมันเป็นความลับระหว่างเราสองคน อิอิอิ

((เปล่าหรอก แอบจำไม่ค่อยจะได้ตะหาก กร๊ากๆๆๆๆ)))

.

.

.

ตกเย็นก็คิดว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นค่ะ

เรายังคงทำงาน อยู่ร้านกันปรกติ

.

.

อ้อ....จะบอกว่า วันวาเลนไทน์ที่ผ่านมา

คนเย๊อะม๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก ((แต่กินแต่อาหารตามสั่ง หงึ _ _"))

.

. . เด็กแว๊นซ์หายไปไหนซ๊ากกพ๊ากกกกใหญ่ๆ

((ตามประสาคนมีแฟนมาเยอะก็พอจะเดาออกร๊อกกก ว่าหายไปไหน)))

.

. . แอบไปส่ง sms หากิ๊กละสิ แสรดดดดดดดดดดดดดด !!!!

.

. . อะล้อเล่งๆๆๆๆๆ

. . . อย่างเด็กแว๊นซ์ อยู่ในโอวาทจะตาย

เรื่องมีกิ๊กเหรอ เช๊อะ!!! ปั๊ดตบหัวทิ่มเลย แสรดดดดด!!!!

.

.

. แล้วเด็กแว๊นซ์ก็เดินกรุ่มกริ่มมาพร้อมอะไรที่ซ่อนไว้ข้างหลัง

.

. . กร๊ากๆๆๆๆๆๆ มุขทอมเด็กน้อย ประสบการณ์น้อย

เค้ารู้หรอกว่าตะเองซ่อนอะไร

.

.

. ดอกกุหลาบสีแดงช่อโตช่ายม๊า!!!!!!!!!!!!!!!!! . . . . พอเด็กแว๊นซ์ เฉลยยื่นให้เท่านั้นแหละค่ะ

พรีมก็ยิ้มหน้าบานนนนนน ^________________^ .

. . พรีมรู้ว่ามันไม่ใช่ดอกกุหลาบอะไรนั่นหรอก

เพราะพรีมไม่ได้อยากได้ช่อกุหลาบซะหน่อย

.

. . แต่ที่ได้คือ ชื่อดอกไม้ช๊อคโกแลต เฟอเรเร่อ ร้อดเช่อ ((พูดถูกรึเปล่า หึหึ)) ตะหากเล่า

. . . ก็แหม...พรีมบ่นไว้ตั้งแต่ปีที่แล้วนี่นา

ว่าวาเลนไทน์ปีนี้ พรีมอยากได้ ช๊อคโกแลต

.

.

.

เด็กแว๊นซ์นี่ช่างเป็นซะมีที่น่ารั๊กเท่สุด

. . .

ส่วนพรีมเหรอออออ

ก็ยังคนรักษาคอนเซปท์หน้ามึนอย่างที่เป็นมาค่ะ

.

.

คือ.........ไม่มีอะไรให้เค้าเหมือนเดิมแหละค่ะ

. . . กร๊ากกกกกก ^o^

. . . ก็บอกแล้วไง ว่าสิ่งที่เค้าจะให้ตัวเองได้ ณ. สถานการณ์อย่างนี้

คือ "หัวใจ" ของผู้ ญ เท่านั้น

.

. .

แค่นี้ก็..........................พอแล้วม๊างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

.

. . ปล. รักป่าป๊า ที่สุดค่ะ ((แต่รักหมาอ้วนมมากกว่านิสสสสสสเดียว)))

.

.

. ปล. 1 ขอบคุณคุณฮานอยกะคุณเพื่อนคุณฮานอยนะค่ะ

ที่มาทานอาหารที่ร้าน

เสียดาย ที่ไม่มีโอกาศได้คุยด้วยเท่าไหร่นะค่ะ

อย่งที่เห็นค่ะ ว่าที่ร้านขายดีมาก เชฟอย่างพรีมเลยไม่ใคร่จะมีเวลา อิอิ

.

.

. ปล. 2 ยังไงช่วยโปรโมทร้านให้ที่ leslady ด้วยนะค่ะ อิอิ

.

.

.....My Valentine ((วาเลนไทน์ของกรุ)).....

วันวาเลนไทน์

.

.

วันแห่งความรัก

. .

เมื่อก่อนทุกปีมักต้องมีของขวัญเล็กๆน้อยๆให้แฟน

.

.

แต่ปีนี้พิเศษกว่าทุกปี

.

.

.

. .

.

. คือ.....

.

. . . . ไม่มีซ่งติงอะไรให้แฟนเลย

กร๊ากๆๆๆๆๆๆ ^o^

.

. . . ก็อยู่ด้วยกันตลอดอย่างนี้

สำหรับพรีมไม่ว่าวันไหน ก็มีความรักให้ทุกวันๆแหละ

((อ้าง 5555+)))

.

.

. รักมาก รักน้อย ขึ้นอยู่กะองศาความกวนตรีนของเด็กแว๊นซ์ในแต่ละวัน เหมือนกัน

ฮ่า ฮ่า ฮ่า

.

.

.

ก็คน 2 คนอยู่ด้วยกันนี่เนอะ

มันก็ต้องมี รักกัน กัดกัน เป็นธรรมดา

.

.

. เด็กแว๊นซ์ ใจดี มีของขวัญให้ตั้งแต่ยังไม่วาเลนไทน์โน่น

. .

เพราะว่าเราไม่มีเวลาวันหยุดเลย

พอได้หยุดซะที เมื่อ ส-อา ที่ผ่านมา

.

.

เด็กแวซ์ เลยซื้อแหวนคู่รักที่เขียนไว้ว่า "together" ให้

เราใส่กันทั้งคู่ คนละวงที่นิ้วนางข้างซ้าย

.

.

.

เด็กแว๊นซ์บอกว่า หมั้นพรีมแล้ว

. .

. (_ _)" เอ่อ.......กรุพึ่งรู้ว่าที่ผ่านมา ทั้งหมดนั้น มาวันนี้วันที่เด็กแวนซ์สวมแหวนให้

กรุได้เป็นแค่คู่หมั้นมัน แสรดดดดดดดดดดดดดดด U^U

. .

.

งั้นที่ผ่านมา กรุไม่ใช่เมียมรึงหรอกรึ๊??????

. .

.

.

. ซินเจีย อยู่อี่ ซินนี้ ฮวดไช้ เด้อออออ

((ให้ลาวอวยพร มันก็ต้องมีเด้อ ตามคอนเซปท์))

.

. . ขอให้มีความสุขในวันแห่งความรัก

และพร้อมใจช่วยกัน รักษาสถิติวันเสียตัวแห่งชาติ กันไว้ทุกคนนะค๊า

.

. .

ขอให้เจริญ เจริญ ค๊า

.

.

สุดท้าย.....ขอบคุณความรักที่เด็กแว๊นซ์มีให้พรีมในทุกๆวันค่ะ ^^

.

.

.....ต้อนรับเดือนแห่งความรัก......

1. นี่มันเดือนแห่งความรักแล้วเนอะ

.

. 2. ความรักของเรา ปรกติสุข มีบ้างที่เหวี่ยงใส่กัน นั่นมันเรื่องธรรมชาติ อิอิ ^^

.

.

3. วันที่ 1 ที่ผ่านมา ฝันแม่นมาก บอกคนถูกกันทั้งบาง กร๊ากๆๆๆ สงสัย ต้องตั้งสำนัก

.

.

4. ได้ค่าหวย จ่ายค่าหวย หัก กลบ ลบ หนี้ เหลือแค่พาหมาไปหาหมอ ฮ่วย _ _"

.

. 5. เสาร์นี้ได้หยุดแล้ว จะไปหาแม่ ไปกอดแม่ ไปบอกรักแม่ แล้วก็ไปไถเงินแม่ หึหึหึ เลวม๊วกกกก!!!

.

. 6. แต่ละคนย่อมมีเหตุผลในการดำเนินชีวิต ของคนแต่ละคนเสมอ

.

. 7. คิดดี พูดดี ทำดี สิ่งดีดี จะกลับเข้ามาหาเราเสมอ อาจช้าหน่อย แต่ต้องเจอ

.

. 8. หนทางเดิน หาได้โรยด้วยกลีบกุหลาบไม่ เจ็บบ้างที่หนามตำ เราก็หารองเท้ามาใส่ซะ คริ คริ

.

. 9.ขนมถ้วยทำเอง ขายเอง แต่ละครั้งที่ทำ คุณเต้ยเหมาที่เหลือ((เฟือ))กลับปิดท้ายทุกที ไม่ใช่อร่อยมากมาย แต่คุณเต้ยเสียดายของ ฮ่า ฮ่า ฮ่า

. .

......กาลเวลาพิสูจน์ตัวตน......

เพื่อนอยากอ่าน

.

.

แต่กรุก็ไม่รู้จะเขียนอะไรให้เพื่อนได้อ่าน

.

.

เพื่อนบอกว่า เขียนตาม feel เลย

.

.

อื้มมมม........ถ้าเพื่อนรู้ว่า ตอนนี้กรุ feel ไหน

.

. คนที่ได้อ่าน อาจมีสะอึกกันบ้าง

.

.

ฉะนั้น....คนเราไม่จำเป็นต้องพูดทุกคำที่คิด

แต่ให้คิดทุกครั้งที่จะพูด.....

.

.

ความจริง...มักเจ็บปวดสำหรับคนบางคนเสมอ

.

.

.

บางที เราก็ต้องจมปลัก อยู่ในโคลนตมของความหลอกลวง

.

.

หลอกลวงอะไรก็พอทำได้

แต่หลอกตัวเอง...ไปวันๆ.....มันแย่ ((ว่ะ))

. . .

ไม่รู้ว่า หลายๆ อย่างจะดีขึ้นมั๊ย

ไม่ได้หวังให้เป็นอย่างนั้น

. .

แค่ไม่แย่ไปกว่าที่เจอก็พอแล้ว

.

. แต่ก็นั่นแหละ.....เท่านั้นแหละ

.

. . ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คน

มักใช้ได้เสมอ.......เชื่อกรุ

.

. เปลี่ยนโหมดดดดด

.

.

ช่วงนี้ที่ร้านมีเค้ก homemade เอามาขาย

ก็อร่อยดีนะ packeage สวย ไม่แพง

.

.

ขายได้เรื่อยๆ

.

.

ขายแมร่งทุกอย่าง จนโดนลูกค้าแซวหมดแล้ว

ว่าร้านพี่นี่ ขายแบบครบวงจรเลยเนาะ ตั้งแต่ของคาว ยันของหวาน เหอะๆๆๆ

.

. มันแน่นอนอยู่แล้ว....แต่สิ่งที่พี่ไม่ขาย คือ จิตวิญญาณ ว่ะไอ้น้องงงงง

.

. กร๊ากๆๆๆๆๆ

.

.

.

.

เชิญ แวะไปชิม อาหารได้ที่เติมอิ่ม ตาม link ค่ะ

http://pimmi3.blogspot.com/2009/12/set.html

. .